Η Ρεπούση ταμπού και για το χώρο της;

_

Με αφορμή την χλιαρή έως ανύπαρκτη υπεράσπιση, την απόρριψη έως ειρωνική απαξίωση των απόψεων της ιστορικού Μαρίας Ρεπούση από το κόμμα της, ένα μικρό σχόλιο.

Στην καλύτερη περίπτωση παίρνουν διακριτικές αποστάσεις. Ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ διατύπωσε την άποψη ότι η κυρία Ρεπούση ομιλεί ως ιστορικός και όχι ως πολιτικός, αδειάζοντάς την. Επιπλέον υπογράμμισε ότι τόσο ο ίδιος όσο και η ΔΗΜΑΡ διαφωνεί μαζί της.

Ρωτώ: Από πότε δεν επιτρεπεται η αξιοποίηση του επιστημονικού υποβάθρου απο τον/την πολιτικό; Ο λόγος και οι άποψεις του προσαρμόζονται ανάλογα με το ακροατήριο και την ιδιότητα του; Άλλα στο πανεπιστήμιο, άλλα στη Βουλή;

Στη χειρότερη περίπτωση πολιτικοί νάνοι, λαθρεπιβάτες στην ανανεωτική αριστερά, υψώνουν το εθνικιστικό τους ανάστημα (νομίζοντας ότι πουλάνε πνεύμα και φλέγμα, οι αφελείς) απευθύνοντας ειρωνικά ερωτήματα στην Ρεπούση: “Ήταν 300 οι στρατιώτες του Λεωνίδα”;

Με ποια λογική θέλει κάποιος μη ιστορικός να επιβάλει την άποψή του σε μια επιστήμονα ιστορικό; Με βάση τους εθνικούς μύθους στους οποίους πιστεύει; Ή επειδή έχει αποστηθίσει τρία ονόματα και πέντε ημερομηνίες έχει αποψάρα για την ιστορία; Αν εγώ ξέρω προπαίδεια, πολλαπλασιασμό και διαίρεση, πάει να πει ότι είμαι μαθηματικός;

Ενώ η επιχείρηση πολιτικής και ηθικής εξόντωσής της συνεχίζεται, με κάποιους όπως π.χ. η Real News, να την έχει πάρει εργολαβία, αποτελεί θλιβερή πραγματικότητα η έλλειψη αλληλεγγύης και γενναιότητας από τις προοδευτικές, αντεθνικιστικές, αριστερές και φιλελεύθερες δυνάμεις της χώρας. Και δεν εννοώ φυσικά να πουν έναν καλό λόγο για εκείνη. Δεν χρειάζεται να θυματοποιηθεί ή να παρηγορηθεί η Ρεπούση. Εξωφρενική είναι η αφωνία των ως άνω χώρων για το δια ταύτα. Δεν είναι θέση το “κάθε χώρα χρειάζεται τους εθνικούς της μύθους, ας μην τα αγγίζουμε αυτά”.

Ακριβώς μ’ αυτόν τον τρόπο, με την παθητικότητα, ενοχικά σύνδρομα, αμηχανία, δειλία, μικροπολιτικούς υπολογισμούς, επικρατούν ως αυτονόητες ολοένα και συντηρητικότερες απόψεις, διώκεται η άλλη άποψη και ανδρώνεται ο εθνικισμός.

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: