Archive | June 2013

Σφραγίδα αυταρχισμού

Ο βλοσυρός υπουργός Δικαιοσύνης Χαρ. Αθανασίου έδωσε χθες τα πρώτα δείγματα γραφής και προθέσεων μέσω συνέντευξής του σε ραδιοφωνικό σταθμό.

Athanasiou

Δεν εξεπλάγημεν με τον παλαιολιθικό συντηρητισμό που αναδύουν οι απόψεις του, αλλά λυπόμαστε και ανησυχούμε, διότι μετά τη φυγή του Ρουπακιώτη, ο οποίος λειτουργούσε ως θεματοφύλακας του συστήματος απονομής δικαιοσύνης, των ατομικών δικαιωμάτων, του δικαιικού πολιτισμού, συνολικά, και ως κυματοθράυστης των (ακρο)δεξιόστροφων σχεδίων της παρέας Σαμαρά, ο διάδοχός του έχει ελεύθερο πεδίο δράσης και εφαρμογής της αυταρχικής ατζέντας των ομογάλακτών του.

Με τον αυστηροποιημένο νόμο περί Ιθαγένειας γραμμένο από το χέρι του στο συρτάρι επί μήνες (εξαιτίας του βέτο του αποχωρήσαντα μικρού εταίρου), ο νέος υπουργός Δικαιοσύνης, ο οποίος πριν από την υπουργοποίησή του είχε δηλώσει ότι δεν χρειάζεται αλλαγή στην αντιρατσιστική νομοθεσία, δήλωσε χθες ότι δεν έχει ασχοληθεί με τον αντιρατσιστικό νόμο, διότι “δεν είναι πρωτεύων”, ουσιαστικά παγώνοντάς τον και κλείνοντας το μάτι στο 15% (και βάλε) του εκλογικού σώματος πέραν της ΝΔ (ΑΝΕΞΕΛ, ΛΑΟΣ, Χ.Α).

Την αναλγησία της εξουσίας και δη της δεξιάς, ωστόσο, την έδειξε με τον εναργέστερο τρόπο ο νέος υπουργός καλύπτοντας την εξωφρενική απόφαση του Συμβουλίου Εφετών να κρατήσει φυλακισμένο χωρίς δίκη επί 36 μήνες τον απεργό πείνας Κ. Σακκά: “Το Συμβούλιο που εξέτασε την υπόθεση έπραξε εντός των νομοθετικών κανόνων και δεν είναι εκτός δικονομικού πλαισίου”. Ακόμη καλά-καλά δεν ανέλαβε τα καθήκοντά του ο δικαστής, στο επάγγελμα, Αθανασίου, και αποφάνθηκε ότι είναι δικονομικά ορθό να προφυλακίζεται για ιδεολογικούς λόγους ένας κατηγορούμενος επί 3 χρόνια.

Όλα αυτά, ενώ ο Σακκάς, βρίσκεται στην 25η ημέρα απεργίας πείνας και οι συνήγοροί του δίνουν μάχη με το χρόνο έχοντας προσφύγει στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

—————–

* πορεία για την απελευθέρωση του Κ. Σακκά, 29/6, 11.30 πμ, Πλ. Μοναστηρακίου

Advertisements

“Εγώ δεν ψάχνω, βρίσκω”

Η ουσία της ερώτησης είναι αυτή: Μπορούμε να βρούμε την αλήθεια αναζητώντας την; Δεν κρύβεται στην ιδέα της έρευνας και της ανακάλυψης η ιδέα της αναγνώρισης, η ιδέα πως για να βρούμε κάτι είναι αναγκαίο να μπορούμε να το αναγνωρίσουμε;

beat1

Και αναγνώριση σημαίνει γνώση από τα πριν. Προσπαθούμε λοιπόν να ξυπνήσουμε, να θυμηθούμε εκείνο που υπήρχε από πάντα: μπορεί να περάσουμε μπροστά από την αλήθεια, μα άν δεν έχουμε συνείδηση αυτού που είναι, αν δεν την αναγνωρίσουμε, δεν τη βλέπουμε.
Ο Πικάσο έλεγε: “Εγώ δεν ψάχνω, βρίσκω”.
Το ζήτημα δεν είναι να αναζητούμε την αλήθεια, μα να αγρυπνούμε, να ρωτάμε συνέχεια, να παρατηρούμε συνέχεια, εδώ τώρα, άμεσα. Το φως είναι φως και δεν χρειάζεται περισσότερο φως.

Εξουσία σε συσκευασία δώρου

Το σχόλιο σήμερα από την Süddeutsche Zeitung:

“Η Ελλάδα θα κυβερνάται και πάλι μόνο από δύο κόμματα, τα οποία στο παρελθόν συσσώρευσαν εναλλάξ το βουνό των χρεών για τα οποία υποφέρει η χώρα. Αυτό που υπολογιζόταν ως επίδειξη ισχύος, έριξε την κυβέρνηση στην βαρύτερη μέχρι τώρα κρίση της. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κάθε λόγο να θριαμβολογεί. Θα προσεταιριστεί ένα μέρος του πρώην κυβερνητικού εταίρου ΔΗΜΑΡ και έτσι θα ισχυροποιηθεί περαιτέρω. Του λείπουν μία έως δύο ποσοστιαίες μονάδες για να φτάσει τα ποσοστά του κόμματος του Σαμαρά. Με τη μοναχική του πορεία και με το κλείσιμο του κρατικού ραδιοτηλεοπτικού σταθμού ΕΡΤ με Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου ο έλληνας πρωθυπουργός σημείωσε ένα πραγματικό αυτογκόλ”.

a96874_fight

Θα συμπλήρωνα ότι με Γεωργιάδη, Χρυσοχοΐδη και τ’ άλλα παιδιά στο κυβερνητικό σχήμα, τη δραπέτευση της ΔΗΜΑΡ, το παραφουσκωμένο “εγώ” του Βενιζέλου και τον (αυτο)καταστροφικό χαρακτήρα του πρωθυπουργού, δεν χρειάζεται να κουνήσουν καν το δακτυλάκι τους στο ΣΥΡΙΖΑ. H δικομματική κυβέρνηση θυμίζει αυτοκίνητο χωρίς μηχανή, φρένα και ρόδες. Δεν πάει πουθενά. Ας μην κουράζονται τα παιδιά με προγραμματική αντιπολίτευση, προτάσεις μομφής, ακτιβισμούς και συκγκεντρώσεις. Από Σεπτέμβριο που θα γυρίσουν και οι τελευταίοι από Γαύδο, Ίο, Αντίπαρο, κάμπινγκ νεολαίας και φεστιβάλ, ξεκούραστοι, μαυρισμένοι και με νέες επαναστατικές ιδέες θα βρουν στο γραμματοκιβώτιό τους την εξουσία σε συσκευασία δώρου.

Ούτε κιχ!

Δεν άρεσε στη ΔΗΜΑΡ, γράφεται, η τοποθέτηση στη θέση του Υπουργού Δικαιοσύνης του δικαστικού Χ. Αθανασίου, ιθύνοντος νου του συντηρητικής οσμής νόμου περί ιθαγένειας και εισηγητή της απόρριψης του αντιρατσιστικού του προκατόχου του, Ρουπακιώτη. Ασφαλώς δεν θα ενθουσιάστηκαν τα στελέχη και με την υπουργοποίηση στο Υγείας του ακροδεξιού – και παντελώς ασχέτου με το αντικείμενο – Αδ. Γεωργιάδη. Όπως επίσης, φαντάζομαι ότι η επιστροφή του Χρυσοχοΐδη (βλ. στρατόπεδα συγκέντρωση μεταναστών, διαπόμπευση κλπ) θα προκάλεσε κάποια σφιξιματάκια και κόμπους στο λαιμό.

525403_10152689776990487_99446735_n

Η απώλεια του όποιου προοδευτικού προσήμου από την κυβέρνηση μετά την απόσυρση εκ μέρους της ΔΗΜΑΡ των Ρουπακιώτη/Μανιτάκη και των υφυπουργών που είχε υποδείξει, προκάλεσε αυτόματα την επικυριαρχία νεοφιλελευθέρων και υπερσυντηρητικών. Ποιος θα τους ελέγχει εφεξής και ποιος θα δύναται να αποσωβήσει τα χειρότερα εκ των έσω;

Τι να την κάνω την προγραμματική αντιπολίτευση, όταν θα μου περνούν οι εταίροι σε πλήρη σύμπνοια και αγαστή συνεργασία ό,τι συντηρητικό και αυταρχικό τους κατέβει; Ο δικομματισμός θα με σώσει από τα χάλια για τα οποία ευθύνεται 100%; Εγώ σε ήθελα στην κυβέρνηση, όχι μόνο ως εγγύηση ότι η Ελλάδα παραμένει στην ευρωπαϊκή οικογένεια, αλλά και ως εκπρόσωπο της κοινωνίας, ως δημοκρατική, προοδευτική ασπίδα εναντίον της δι(α)κομματικής διαπλοκής, της ασυδοσίας και της συνδιαλλαγής. Και θα προσέφερες καλές υπηρεσίες, εάν ήδη από τον Ιούνιο του 2012 είχες μπει στην κυβέρνηση με πολιτικά πρόσωπα και δεν επέλεγες να στηρίζεις μονοκομματική κυβέρνηση Σαμαρά με το ‘να πόδι έξω.

Διαβάζω την κατακλείδα προβεβλημένου στελέχους της ΔΗΜΑΡ σε επεξηγηματικό άρθρο του στην εφημερίδα των Συντακτών, στην οποία φιλότιμα προσπαθεί να εξηγήσει τα ανεξήγητα: “Δείξαμε ότι έχουμε υψηλή αίσθηση ευθύνης συμμετέχοντας στην κυβέρνηση. Οφείλουμε να αναλάβουμε και το στοίχημα της ευθύνης και από τη νέα θέση μας”.

Μη χαϊδεύεσαι. Παίζεται, σύντροφε, αν δείξατε υψηλή αίσθηση ευθύνης συμμετέχοντας στην κυβέρνηση. Αν συνεχιζόταν η πρόταση (καθότι δεν έληξε η θητεία της) με λογικό ειρμό, θα πήγαινε κάπως έτσι: “Δεν δείξαμε υψηλή αίσθηση ευθύνης αποχωρώντας από την κυβέρνηση”. Όσο για το δεύτερο σκέλος, όλοι γνωρίζουμε ότι η αντιπολίτευση είναι εύκολη υπόθεση, γλυκιά και ουδείς θα σε ψέξει για…πλημμελή ευθύνη.

Η αλήθεια είναι ότι στη ΔΗΜΑΡ α) επιστρέφουν στην ασφάλεια της αντιπολίτευσης β) αυτοαναιρούνται, καθώς ξεκίνησαν ως γνήσια μεταρρυθμιστική προωθητική δύναμη και καταλήγουν περίπου ως ήπιος ΣΥΡΙΖΑ γ) εισέρχονται σε περίοδο κλασικής και παρατεταμένης εσωστρέφειας, η οποία καθόλου δεν απασχολεί την κοινωνία δ) κανονίζουν τις καλοκαιρινές τους διακοπές.

Είναι πράξη ευθύνης να απομακρύνεις Μανιτάκη και Ρουπακιώτη από το κυβερνητικό σχήμα και να εγκαταλείπεις την ευθύνη στα χέρια του Γεωργιάδη, του Αθανασίου και του Χρυσοχοΐδη; Ας μη βγαίνουν από τα ρούχα τους αύριο-μεθαύριο στην Αγ. Κων/νου για τις αντιδημοκρατικές πολιτικές αποφάσεις των δύο κυβερνητικών. Ούτε κιχ δεν θέλω να ακούσω, ούτε κιχ.

—————————

* Το παρόν κείμενο εστάλη σήμερα το πρωί σε μορφή e-mail από τον εκλεκτό συνεργάτη μας Τ.Ρ. Δημοσιεύεται με μικρές αλλαγές στο πλαίσιο της πολιτικής του μπλογκ να δίνει βήμα σε όλες τις δημοκρατικές και τεκμηριωμένες απόψεις. Ο τίτλος είναι δικός μας.

Κώστας Μαύρος: Οδός Σόλωνος 1965 (Οδυσσέας, Απρ.1984, σ.102/103)

imagesCAU25AD3

Αργά το βράδυ κάπως συνέρχομαι και βγαίνω αργά στην επιφάνεια. Δε θέλω να σε χάρω μα πώς μπορώ να σε κρατήσω. Είσαι ένα πρόβλημα οξύτατο και αλληγορικό. Το αίνιγμά σου παραμένει άλυτο κι εγώ τριγυρνώ δυστυχής και υπόλογος απέναντί σου. Περπατώ μέσα στη νύχτα την καλοκαιρινή με σκέψεις αμφίδρομες, γεμάτες ένα σωρό παραπομπές. Προσπαθώ να κατευνάσω τις αντιθέσεις μου κυνηγημένος από τραμπούκους και εκοφίτες που έχουν χάσει πια τη δύναμή τους. Όλοι οι φίλοι χοροπηδούν από τη μία ιδεολογία ως την άλλη κι από τη μία γκόμενα ως την επόμενη μα πάντα βρίσκονται χρεωμένοι και αναγκάζονται να πουλάνε τα βιβλία του προηγούμενου έτους στα βιβλιοπαλαιοπωλεία της οδού Ασκληπιού. Κι εγώ, που φιλοδόξησα ν’ αποτελέσω εξαίρεση, να ‘μαι εδώ πέρα να ιδρώνω ακατάσχετα μες στο θερμόλουτρο του αδιεξόδου μου.
Τα βήματά μου με φέρνουν στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας, κρύβομαι κάτω απ’ το συνεχή θόρυβο φοβισμένος και υπόδουλος του έρωτά σου. Ανηφορίζω προς τη ΓΡΑΝΑΔΑ όπου παίζει Τζέημς Μποντ ή κάτι τέτοιο.

Φίλιππος Φιλίππου: Το τέλος μιας περιπλάνησης (Νέα Σύνορα, 1987, σ.206-208)

Το βράδυ πέρασε ο Μιχάλης και πήγαν στον κινηματογράφο “Νεάπολη” επί της Ασκληπιού, για να δουν τον “Επαναστάτη χωρίς αιτία” με τον Τζέημς ΝΤην στο ρόλο του οργισμένου έφηβου. Στο διάλειμμα ο Μιχάλης, φανερά ικανοποιημένος, χαρακτήρισε τον πρωταγωνιστή “μεγάλο ηθοποιό”. Ο Κορνήλιος τον πληροφόρησε πως ο Ντην σκοτώθηκε μέσα στο αυτοκίνητό του τρέχοντας με διακόσια χλμ την ώρα. “Κρίμα, θα μπορούσε να δώσει πολλά ακόμα στον κινηματογράφο”, είπε ο Μιχάλης. Ο Κορνήλιος είπε πως οι νέοι της εποχής του τον λάτρεψαν σαν είδωλο. Πέρασε ένα παιδί που έσερνε ένα καροτσάκι με αναψυκτικά και γλυκά. Ο Κορνήλιος αγόρασε δύο κοκ επειδή πεινούσε, δίνοντας το ένα στον Μιχάλη.

KAR_YA~1

“Η σημερινή εποχή δε βγάζει είδωλα”, σχολίασε ο Μιχάλης μασουλώντας το κοκ. Τότε ο Κορνήλιος είπε πως κάθε εποχή έχει τα είδωλά της, γιατί οι νέοι δεν μπορούν να ζήσουν χωρίς αυτά. Ανάφερε τον Μάρλον Μπράντο που φορώντας πέτσινο μπουφάν και οδηγώντας τη μοτοσυκλέτα του στην ταινία “Ο Ατίθασος”, υπήρξε το είδωλο της ίδιας γενιάς. “Μην ξεχνάς”, συμπλήρωσε, “πως εμείς μεγαλώσαμε με τον Μικρό Ήρωα, το Ζορρό και τον Γκαούρ, έστω κια αν εκείνοι οι ήρωες είναι πλάσματα φαντασίας”. Ο Μιχάλης είχε τελειώσει το κοκ κι έγλειφε τα χείλια του. “Αλλά τι διαφορά έχει ο Γιώργος Θαλάσσης από τον Μάρλον Μπράντο, αφού ούτε ο ένας ούτε ο άλλος βρίσκονται κοντά μας, κι όμως ξέρουμε τα πάντα γι’ αυτούς;” ρώτησε ο Κορνήλιος. “Στην πραγματικότητα, τα είδωλα ζουν τη δική τους ζωή στη φαντασία μας, ανεξάρτητα από τη δική τους θέληση – αν είναι ζωντανά”, απάντησε μόνος του, ενώ ένα λεωφορείο που έκανε θόρυβο τον ανάγκασε να υψώσει τη φωνή του. Ο Μιχάλης είπε πως σ’ αυτή τη χώρα δεν γεννιώνται εύκολα είδωλα, πράγμα που σημαίνει όχι πως οι Έλληνες δεν είναι έτοιμοι να τα δεχθούν και να τ’ αναπαράγουν, αλλά πως αυτός το τόπος δεν είναι κατάλληλος για την ευδοκίμηση ειδώλων.

Ο Κορνήλιος είπε πως οι Έλληνες ειδωλοποιούν ορισμένα άτομα, ιδίως καλλιτέχνες και πιο συγκεκριμένα ηθοποιούς. Για παράδειγμα ανέφερε τη Ζωή Λάσκαρη και τον Κώστα Κακαβά. Ο Μιχάλης είπε πως μερικοί ποδοσφαιριστές έχουν μεγάλη ακτινοβολία στο φίλαθλο κοινό, π.χ. ο Σιδέρης κι ο Παπαεμμανουήλ.”Και μερικοί παλαιστές, στον περιορισμένο χώρο των φιλάθλων της πάλης”, πρόσθεσε ο Κορνήλιος. “Απ’ ότι ξέρω η Λάσκαρη ασκεί κάποια γοητεία στα αρσενικά, γιατί θέλουν να τη γαμήσουν, ενώ ο Κακαβάς ασκεί έλξη στα θηλυκά, γιατί θέλουν να τα γαμήσει”, είπε ο Μιχάλης και γέλασε. Τότε ο Κορνήλιος είπε πως ξέρει μια κοπέλα που έχει κολλημένη τη φωτογραφία της Λάσκαρη στην πόρτα της ντουλάπας του δωματίου της, θέλοντας να δείξει πως η έλξη της ηθοποιού δεν ήταν μόνο ερωτική.

Έπειτα δήλωσε πως αυτή την εποχή τα είδωλα των ανθρώπων, κι όχι μόνο της νεολαίας, είναι οι πολιτικοί άνδρες. Ανάφερε χαρακτηριστικά τον Κένεντυ και τον Λαμπράκη. Ο Μιχάλης είπε πως, κατά τη γνώμη του, αυτοί οι άνδρες γίνανε είδωλα, μετά το θάνατό τους ή καλύτερα εξαιτίας του θανάτου τους και πιθανώς είναι είδωλα που κατασκευάστηκαν από τις εφημερίδες ή κάποια συμφέροντα. Τότε ο Κορνήλιος ανέφερε τον Στάλιν και τη λατρεία του σοβιετικού λαού στο πρόσωπό του, ενόσω ακόμα ζούσε. Εξήγησε πως και η λατρεία προς τον Στάλιν εξαπλώθηκε ή καλύτερα επιβλήθηκε μέσω του προπαγανδιστικού μηχανισμού του κράτους και του κόμματος, δηλαδή ήταν τεχνητή, απόδειξη πως, μετά το εικοστό συνέδριο και την αποβολή του από το μαυσωλείο της Κόκκινης Πλατείας, εκείνος που λατρεύτηκε σαν πατέρας από τους Ρώσους, αλλά και τους αλλοδαπούς αριστερούς, σχεδόν λησμονήθηκε ή αναφέρεται με αποτροπιασμό. “Το ίδιο συμβαίνει σήμερα στην Κίνα με τον Μάο”, συμπλήρωσε. “Φοβάμαι πως η θεοποίησή του θα πάψει να ισχύει μετά το θάνατό του”. Μια μυρωδιά από αρνάκι στο φούρνο διαχύθηκε στην ατμόσφαιρα. Ο Μιχάλης ανοιγόκλεινε τα ρουθούνια του. Μετά ο Κορνήλιος είπε πως, σχετικά με τη ζωή της αμερικανικής νεολαίας, του άρεσε μια ακόμα ταινία και ανάφερε τη “Ζούγκλα του μαουροπίνακα”, προσθέτοντας πως στην ταινία εκείνη δεν υπήρχαν είδωλα…

Laurel and Hardy: County Hospital (Hal Roach Productions, MGM, 25/6/1932)

stab

Ollie is in the hospital with a broken leg. Stan pays him a visit, bearing a thoughtful gift of hard-boiled eggs and nuts. Stan causes so much trouble that an angry Dr. Gilbert orders both patient and guest out of the hospital at once. Before leaving, Stan first manages to destroy a pair of trousers belonging to Ollie’s roommate (who is also going home) and then accidentally sits on a hypodermic needle filled with sedative. He attempts to drive Ollie home, but is nearly asleep at the wheel thanks to the sedative, and the car careens wildly through the streets in a token comic “reckless driving” sequence of hilarious (yet obviously staged) traffic chaos…until Stan finally smashes the car between two streetcars, bending it into a 100 degree angle so that he can only drive round and round in circles.

[seeing that Stan has brought him a present] What have you got there?
Stanley: I brought you some hardboiled eggs and some nuts.
Oliver: Now, you I can’t eat hardboiled eggs and nuts. If you wanted to bring me something, why didn’t you bring me candy?
Stanley: They cost too much.
Oliver: What does that got to do with it?
Stanley: You didn’t pay me for the last box I brought you.

———

E’s choice.