Στρατής Τσίρκας: Τα διηγήματα (Κέδρος, 1978)

3

Ο χλωρός παράδεισος (1952)

(…)
– Ξέρεις, της είπα, πως πριν από καιρό, ένα βράδυ, ανέβηκα στο ταράτσο σας;
– Το ξέρω, είπε. Ήταν στα 1925. Ξημερώματα της 24ης του Φλεβάρη, περασμένες δύο απ’ τα μεσάνυχτα. Τι είχες πάθει; Άκουα τα βήματά σου ένα ένα όπως ανέβαινες και μένα η καρδιά μου χτυπούσε να σπάσει. Στάθηκα από τούτη την πόρτα, αμίλητη μες στα σκοτεινά. Έτρεμα και παρακαλούσα. Σ’ ευχαριστώ, έλεγα γεμάτη ευγνωμοσύνη, σ’ ευχαριστώ που έστειλες πια κάποιον. Κανείς δεν γυρίζει να ρωτήσει τι γίνομαι. Όλοι σας με είχατε παραπετάξει. Κι εγώ να’μαι γεμάτη από αξόδευτη χαρά, να θέλω, να αποζητώ και την παραμικρή αφορμή για να γεμίσω τον κόσμο ολάκερο με γέλια. Κι όμως, κρεμασμένη από τούτο το παράθυρο, έτσι, δα, να περιμένω, να περιμένω. Μήνες και χρόνια. Και να ρωτιέμαι: Ποιος φταίει; Γιατί εγώ να πληρώνω τόσο ακριβά. Είναι σωστό, ένα ξεχασμένο περιστατικό, μια μπόσικη δουλειά μ’ ένα άγονο οικόπεδο, να ξεκινήσει τούτη την αλυσίδα από τις συμφορές, κι εγώ μονάχα εγώ πια, από τόσους που μπερδευτήκανε, να πληρώνω, να πληρώνω…Πότε θα πάρει τέλος; Μόνο άμα σε είδα να φεύγεις, να στρίβεις εκεί στη μεγάλη μουριά, δίχως να ρίξεις πίσω σου μήτε ένα βλέμμα, τότε κατάλαβα πόσο είχα γελαστεί. Δεν ήταν για μένα. Κάτι δικό σου σε βασάνιζε.
-Αλήθεια, ήμουν πολύ λυπημένος. Μα δε θέλω απόψε να σου πω τίποτα γι΄αυτά. Πίστεψέ με όμως, εκεί στο ταράτσο σε σκέφτηκα. Πού να το ‘ξερα πως μένεις εδώ πέρα.
– Κακόμοιρε Τάκη. Θα πονάς ακόμη για να μη θες να μιλήσεις.
Την αγκάλιασα και τη φίλησα στον αυχένα, παραμερίζοντας τα μαλλιά της. Ήθελα να την κάνω να πιστέψει πως δεν πονούσα πια, μα το στόμα μου δεν πήγαινε να πει τέτοιο ψέμα. Εκείνη πλησίασε το πρόσωπό της και με το κάτω χείλος ξεφύλλιζε τα χείλια μου χωρίς να τα φιλά. (…)

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: