Joseph Rοth – Hotel Savoy (1924) Άγρα, 2009, σελ.72

Στο Hotel Savoy μπορούσε κανείς να φτάσει με ένα πουκάμισο όλο κι όλο πάνω του, με τα ρούχα που φορούσε μόνο, όπως εγώ – και να φύγει με είκοσι βαλίτσες φίσκα.
Και να είναι πάντα ο ίδιος πάντα Γκάμπριελ Νταν.
Μα δεν ήθελα εγώ να γυρίσω στη Δύση; Δεν μ’έφτασαν τόσα χρόνια στην αιχμαλωσία; Ακόμα βλέπω μπροστά μου τα κίτρινα παραπήγματα, σαν βρόμικα σπυριά πάνω στην άσπρη επιφάνεια, ακόμα γεύομαι τη γλυκιά τελευταία τζούρα ενός κλεμμένου αποτσίγαρου, τα χρόνια της περιπλάνησης, την πίκρα των εξοχικών δρόμων – ακόμα νιώθω τα πόδια μου να πονούν στα φρικτά παγωμένα χωράφια.
Τι με νοιάζει εμένα η Στάζια; Υπάρχουν αμέτρητα κορίτσια στον κόσμο, καστανά, με μεγάλα, γκρίζα, έξυπνα μάτια και μαύρες βλεφαρίδες, με μικρά λεπτά πόδια τυλιγμένα σε γκρίζες κάλτσες, μπορεί κανείς εύκολα να ενώσει δύο μοναξιές, να μοιραστεί τον πόνο. Ας μείνει η Στάζια στο Βαριετέ, ας πέσει στην αγκαλιά του Παριζιάνου Αλεξάντερ.
Σήκω φύγε, Γκάμπριελ!

Hotel Savoy

Και να που βρίσκομαι να τριγυρίζω γι’ άλλη μια φορά στα δρομάκια της πόλης, σαν να θέλω να τ’ αποχαιρετήσω. Προσέχω την γκροτέσκα αρχιτεκτονική των λοξών αετωμάτων και των καμινάδων, τα σπασμένα τζάμια στα παράθυρα που τα έχουν κλείσει πρόχειρα με εφημερίδα, φτωχικές αυλές, το σφαγείο στην άκρη της πόλης, τα φουγάρα των εργοστασίων στον ορίζοντα, τα παραπήγματα των εργατών, καφετιές παράγκες με άσπρες στέγες και γλάστρες με γεράνια στα παράθυρα.
Η εξοχή ολόγυρα έχει τη θλιβερή ομορφιά μιας γυναίκας μαραμένης από το χρόνο, νιώθει κανείς τον ερχομό του φθινοπώρου παρόλο που οι καστανιές είναι ακόμα καταπράσινες. Το φθινόπωρο πρέπει κανείς να βρίσκεται στη Βιέννη, να βλέπει τη Ρίνγκστράσσε σκεπασμένη χρυσά πεσμένα φύλλα, σπίτια σωστά παλάτια, δρόμους φαρδείς κι ολόισιους, έτοιμους να υποδεχθούν ξεχωριστούς επισκέπτες.

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: