Henry de Monfreid: Χασίς (La croisière du hachich, 1933) Εκδ.Ποντοπόρος, Πάρος, 2012

henrydemonfreid

Ούτε μου περνάει από το μυαλό ότι μπορεί κανείς να αμφιβάλλει. Όσοι δεν παίρνουν στα σοβαρά αυτή την πεποίθηση, δεν στοχάστηκαν ποτέ για τις αιτίες που καθορίζουν τις πράξεις τους κι έτσι δεν διακρίνουν τη θαυμάσια αλληλουχία. Φταίει γι’ αυτό η τεχνητή ζωή τους, πλασμένη σε τούτο το ομοιόμορφο καλούπι έτσι ώστε να μετατρέπεται σε κοινωνικό στοιχείο, σαν τούβλο για να χτιστεί ένα τοίχος. Από τη στιγμή όμως που ο άνθρωπος ξαναβρίσκει την ατομικότητά του, από τη στιγμή που αντιμετωπίζει τη ζωή ελεύθερα, όταν η βούλησή του μπαίνει στο παιχνίδι για να ζωντανέψει τη μαχητικότητά του, τότε αναπτύσσεται σαν το φυτό που βρήκε χώμα, εκείνη τη στιγμή λοιπόν αισθάνεται το χέρι της μοίρας να βαραίνει επάνω του, να τον οδηγεί μέσα από τη μάχη. Αν είναι προσεκτικός μπορεί να αντιληφθεί τον αντίκτυπο ενός παλιού ενστίκτου που τον υποχρεώνει να δράσει για να έχει κάποια ελπίδα να επιβιώσει. Ναι, πιστεύω επίσης στα όνειρα. Το πνεύμα αντιλαμβάνεται έξω από κάθε κανόνα του λόγου και της λογικής, θεμελιώδεις αρετές για την επίγεια ζωή, τείχη αδιαπέραστα όμως για το υπερπέραν.

(σελ. 205)

Τότε λοιπόν, γιατί δεν είμαι χαρούμενος; Θά έπρεπε να είμαι ενθουσιασμένος, να χορεύω, να κάνω τρέλες για να εκφράσω τη χαρά και την ικανοποίησή μου. Όχι, όχι η ψυχή μου δεν ανασκιρτά, βρίσκομαι σε μια ουδέτερη διάθεση όπου πλήττω κι απ’ όπου δραπετεύω ενσωματώνοντας σ’ αυτή την ανησυχία για το μέλλον, τη φροντίδα των νέων μου σχεδίων…Τον περιπλανώμενο Ιουδαίο τελικά τον έχουμε μέσα μας. Καμιά ανάπαυση, καμιά στάση στη δροσερή πηγή μετά τον καυτό δρόμο που πάνω του βαδίσαμε, μια ρουφηξιά μόνο απ’ το νερό που μάζεψε βιαστικά η χούφτα μας καθώς περνούσαμε μπροστά του….και συνεχίζουμε το σκονισμένο δρόμο μας.

(σελ. 333)

croisiere3<

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: