Jean Cocteau – Ανθρώπινη Φωνή (1930) Έψιλον/Θέατρο,1994,σ.18-20

Τούτο το τηλέφωνο είναι το τελευταίο πράγμα που μας ενώνει. Προχτές το βράδυ; Κοιμήθηκα. Ξάπλωσα με το τηλέφωνο αγκαλιά. Όχι, όχι. Στο κρεβάτι μου. Ναι. Ξέρω. Είμαι γελοία, αλλά είχα το τηλέφωνο στο κρεβάτι γιατί, είτε το θέλουμε, είτε όχι, είμαστε ενωμένοι μ’ αυτό. Φτάνει μέχρι σένα και εκτός αυτού μου’ χες υποσχεθεί ότι θα τηλεφωνούσες.

859229

Φαντάσου λοιπόν, ότι έκανα ένα σωρό όνειρα. Το πιθανό τηλεφώνημα γινόταν πραγματικότητα και μου τηλεφωνούσες ή βρισκόμουνα στο βάθος μιας θάλασσας που έμοιαζε με το διαμέρισμα στο Auteuil και συνδεόμουνα μαζί σου με ένα σωλήνα από σκάφανδρο και σε παρακαλούσα να μην τον κόψεις – τέλος πάντων ανόητα όνειρα όταν προσπαθείς να τα περιγράψεις. Μόνον όταν τα βλέπεις και είναι ζωντανά είναι φρικτά. Επειδή μου μιλάς. Πάνε πέντε χρόνια που ζω εξαρτημένη, που είσαι ο μοναδικός αέρας που αναπνέω, που περνάω τον καιρό μου περιμένοντάς σε, που νομίζω ότι πέθανες όταν αργείς, που νιώθω να πεθαίνω όταν σε νομίζω νεκρό, και ανασταίνομαι όταν έρχεσαι, και όταν πια φτάσεις πεθαίνω από το φόβο μήπως και ξαναφύγεις. Τώρα αναπνέω γιατί μου μιλάς. Το όνειρό μου δεν είναι τόσο χαζό. Εάν κόψεις, εάν κόψεις τον σωλήνα. Σύμφωνοι αγάπη μου. Κοιμήθηκα. Κοιμήθηκα γιατί ήταν η πρώτη φορά. Τόπε ο γιατρός: Είναι μια δηλητηρίαση. Το πρώτο βράδυ μπορείς να κοιμηθείς. Εξάλλου, το γεγονός ότι υποφέρεις, σε αποσπά, είναι κάτι καινούριο, το αντέχεις. Αυτό που είναι ανυπόφορο είναι η δεύτερη νύχτα, χθες και η τρίτη απόψε, σε λίγο και αύριο και μεθαύριο και οι επόμενες μέρες, μέρες, που τι θα κάνω, θε μου;….

220px-Cocteau_1923

Δεν έχω πυρετό καθόλου. Βλέπω όμως…είναι επειδή δεν υπάρχει λύση που θα ‘πρεπε να είχα το κουράγιο να σου πω ψέματα…και…και αν υποθέσουμε ότι κοιμηθώ, και έρθουν τα όνειρα, και το ξύπνημα, και να φας, και να σηκωθεί, και να πλυθείς, και να βγεις, και να πας πού;…
Μα γλυκιά μου αγάπη, δεν έκανα ποτέ τίποτα που να μην είχε σχέση με σένα…Συγνώμη! Σύμφωνοι, ήμουνα πάντοτε απασχολημένη. Απασχολημένη με σένα, για σένα…Η Μάρθα είχε οργανώσει τη ζωή της…είναι σαν να ρωτούσες ένα ψάρι να σου πει πώς θα οργάνωνε τη ζωή του χωρίς νερό…Στο επαναλαμβάνω, δεν χρειάζεσαι κανέναν…Διασκεδάσεις! Πρέπει να σου ομολογήσω κάτι όχι πολύ ποιητικό αλλά αληθινό. Μετά απ’ αυτό το περίφημο βράδυ της Κυριακής, ποτέ δε διασκέδασα παρά μόνο μια φορά στον οδοντογιατρό, όταν ακούμπησε ένα νεύρο…

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

One response to “Jean Cocteau – Ανθρώπινη Φωνή (1930) Έψιλον/Θέατρο,1994,σ.18-20”

  1. boheme says :

    o Cocteau είναι κορυφαίος τελεία κ παύλα.
    αυθόρμητα ,πετάγομαι στον νίτσε,
    ” ο έρωτας συγχωρεί στον αγαπημένο ακόμα κ τον πόθο “

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: