“Γάστρωνα, πιάσε ένα φραπέ”!

Η εμβληματική έκφραση “όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες, εσείς τρώγατε βελανίδια” φανερώνει την εθνική ανωτερότητα και την ιστορική συνέχεια της φυλής μας μέσα στους αιώνες (αμήν). Νομίζω όμως ότι πλέον μπορούμε να εμπλουτίσουμε τη συνθηματολογία μας 25 αιώνες αργότερα και να την τεκμηριώσουμε με αδιάσειστα στοιχεία.

Κατά την τελευταία ανασκαφική περίοδο στην Αρχαία Αγορά από την Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών βρέθηκαν στην οδό Παναθηναίων ίχνη από οπές όπου στήνονταν πάσσαλοι για περισχοίνισμα σε χώρο 12 επί 15μέτρων. Θεωρείται μάλιστα εξαιρετικά πιθανό ότι στερεώνονταν στους πασσάλους αυτούς ικρία που συγκρατούσαν υφασμάτινες κατασκευές για σκίαση.

aggeia

Στην Αρχαία Αγορά, επίσης, ανακαλύφθηκαν σε πηγάδι περισσότερα από 100 κεραμικά σκεύη, στην πλειονότητά τους μικρές στάμνες ή κούπες, αμφορείς, μαγειρικής χρήσης αλλά και νομίσματα και λυχνάρια. Η αφθονία του σε κανάτες, κούπες και αμφορείς (σε παραπλήσιο πηγάδι το 2011 βρέθηκαν παρόμοια αντικείμενα) μαρτυρά ότι ότι την εποχή εκείνη το κτήριο που βρίσκεται από πάνω του ήταν πιθανώς μία ταβέρνα!

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Ότι οι μάγκες οι πρόγονοί μας, 25 αιώνες πριν, είχαν ανακαλύψει τα τραπεζοκαθίσματα και τις ομπρέλες, ενώ ο ανταγωνισμός μεταξύ επιχειρήσεων εστίασης ανέτου και πολιτισμένου περιβάλλοντος κάτω από τον Παρθενώνα εξασφάλιζε προδήλως υψηλού επιπέδου εξυπηρέτηση στην πιστή και απαιτητική πελατεία.

“Γάστρωνα, πιάσε έναν φραπέ”.
“Οινοσθένη, “άνοιξε ένα Απέλια”
“Μελάνωπε, πετάξου στο Ερέχθειο, άργησε το delivery, μια ποικιλία τραγημάτων και 12 κάραβους”…

Πού αλλού στον κόσμο ακούγονταν τέτοιες οδηγίες, τέτοιες παραγγελίες; Πού, στους βάλτους, στα σπήλαια, στο Κρο Μανιόν ή στο Νεάντερταλ;

Έτσι, όταν οι πρόγονοι του Σόιμπλε και του Ντάισελμπλοεμ στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες ζούσαν πάνω στα δέντρα και μάλωναν με σκίουρους για μια χούφτα βελανίδια, στον Ναό του Ηφαίστου και στην Ποικίλη Στοά η dolce vita με μενού τριών πιάτων, απεριόριστη θέα, ζωντανή μουσική και κάθε λογής ανέσεις κάτω από τον αττικό ουρανό ήταν ήδη μια ευχάριστη συνήθεια.

Γι’ αυτό μας ζηλεύουν και θέλουν το κακό μας.

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: