Στρατής Τσίρκας: Η χαμένη άνοιξη (Κέδρος,1976, σελ.117-18))

3

“Έίναι ένας ήμερος λαός”, μου έλγες. “Σε ποιο μέρος του κόσμου μπορείς να γυρίζεις τη νύχτα και να είσαι ήσυχη πως κανείς δεν πρόκειται να σε πειράξει; Είναι άκακοι, όχι γιατί φοβούνται το νόμο, αλλά γιατί έχουν φιλότιμοι, σέβονται τον άνθρωπο”. Αυτό θ’ αλλάξει φίλε μου; Πρέπει πρώτα ν’ αλλάξει το περιβάλλον που τους έπλασε: το κλίμα και το φως, η θάλασσα και τα βουνά, οι νεραντζιές, τα πουριά, η ώχρα, το θυμάρι, όλα όσα ταίριαξαν τόσο σωστά στα μέτρα του ανθρώπου. Και πώς θ’ αλλάξουν έτσι μονομιάς οι άνθρωποι; Με τη σοφή καρδιά τους, τη λεβεντιά, το λαϊκό πολιτισμό που κουβαλούν από γεννησιμιού τους;
Ο Άρίστος σήκωσε το κεφάλι, τώρα φαινόταν πιο ήρεμος.
– Σωστά, είπε. Αλλά τούτη είναι μόνο η μια όψη. Εσύ δεν έζησες τον εμφύλιο. Τη θηριωδία του. Τις εκτελέσεις κάθε μέρα στο Γουδί, στις φυλακές και στην ύπαιθρο. Χιλιάδες, οι πιο μορφωμένοι, οι πιο αγνοί, το άνθος, το άνθος, σου λέω, του γένους μας, θυσίαζαν τη ζωή τους, τραγουδώντας και χορεύοντας, για ένα όχι. Γέμισε ο τόπος αίματα και ερείπια. Κι απάνω που άνοιξαν πια τα μάτια τους οι άνθρωποι, κι είπαν ας δώσουμε τα χέρια για να δούμε πώς θα συγυρίσουμε τον τόπο μας, που τον γυμνώνει η μετανάστευση από τους πιο γερούς και ικανούς, κι οι επαρχίες και τα νησιά μας ερημώνονται, και φυραίνουν οι Έλληνες μονάχα μέσα σε τόσα έθνη, γιατί τη γη μας την αγοράζουν οι ξένοι και τον πλούτο της τον κλέβουν τα μονοπώλια, λύσσαξε η γυναίκα του Ηρώδη και γυρεύει πάλι κομμένα κεφάλια στο σκοινί. Δες τι γίνεται με τους Λαμπράκηδες. Δε θα σωπάσει η δαιμονισμένη, αν δεν εξοντώσει ένα-ένα αυτά τα παιδιά. Δηλαδή την ελπίδα του τόπου. Ποτέ άλλοτε, ύστερα από την ΕΠΟΝ της Κατοχής, γνώρισε η Ελλάδα παρόμοια νιάτα, με τους μορφωτικούς συλλόγους, τους αγώνες για τον εκσυγχρονισμό της παιδείας και τα δικαιώματα των σπουδαστών, τις πορείες για την ειρήνη, τις απεργίες; Πρώτη φορά, το τραγούδι, το βιβλίο, ο στοχασμός και η έρευνα, ο καλός κινηματογράφος, κουβαλιούνται από άξια χέρια ως τ’ απομακρυσμένα χωριά της επαρχίας.

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: