Άστεγοι και επαίτες στο κέντρο της Αθήνας

Αν η κοινωνική πραγματικότητα αποτυπώνεται στο δρόμο, τότε η Ελλάδα πάει κατά διαόλου και αν δεν συμβεί κάτι γενναίο και συγκλονιστικό για να αναστραφεί η κατάσταση, σύντομα θα έχουμε τραβάγια και δράματα.

mud02

Ξεκινήστε για μια “βόλτα” στο κέντρο της Αθήνας. Πάρτε, ενδεικτικά, το Σύνταγμα, περάστε από την Παλιά Βουλή, κατεβείτε την Κολοκοτρώνη, στρίψτε αριστερά στην Αιόλου και κατευθυνθείτε προς Μοναστηράκι. Περιδιαβαίνοντας την καρδιά της πόλης και ρέοντας στις φλέβες της, στους δρόμους και στα στενά της ξέρετε τι θα αντικρίσετε πέραν των trend-ο-μάγαζων και του ψεύτικου, ανύπαρκτου κόσμου που προμοτάρεται και αποθεώνεται από τα εκτός τόπου και χρόνου free, cool, “προχώ” και “in” αθηναϊκά έντυπα;

Δεν χρειάζεται καν να ξύσεις με το νύχι την επιφάνεια. Κοίτα απλά πίσω από κάδους σκουπιδιών, κάτω από σκαλωσιές, έξω από τις εισόδους εκκλησιών…Μιλάμε για λαό. Παντού, σε κάθε γωνιά άστεγοι και επαίτες, άνθρωποι που στις έξι το απόγευμα κουλουριάζονται σε κουβέρτες και προσπαθούν να κοιμηθούν για να ξεχάσουν, που το υπαρξιακό μέλημά τους είναι να βγάλουν τη νύχτα με μια κουβέρτα fleece. Σε 11000 υπολογίζονται οι πρώτοι, ο αριθμός των άλλων, άγνωστος, ασφαλώς πολλαπλάσιος. Σκόνταψα κυριολεκτικά σε άνθρωπο που στριφογυρνούσε ξαπλωμένος με τα ρούχα και μια λεπτή κουβέρτα στο πεζοδρόμιο έχοντας για στρώμα ένα χαρτόνι ψυγείου (όπως λέει και ο ανεκδιήγητος αρχιφασίστας Φαήλος). Το ίδιο ακριβώς σκηνικό είδα και στα Εξάρχεια έξω από τη Ροζαλία πριν δέκα μέρες: Άνθρωπο στη μέση του δρόμου τσουβαλιασμένο μέσα σε μια κουβέρτα, ανάμεσα σε εκατοντάδες άλλους επισκέπτες της Πλατείας.

Οι επαίτες, από την άλλη, αυτοί οι άνθρωποι οι παρατεταγμένοι ανά δέκα μέτρα σε κάθε γωνιά του κέντρου, ακίνητοι και πολυτραυματίες, αυτοί που συνήθως προσπερνάμε όπως απωθούμε μια κακή ενοχλητική σκέψη, προβολή από το ασυνείδητο αναδυομένη μιας ανεπιθύμητης τραγικής μοίρας που μας γυροφέρνει όλους, ολοένα και περισσότερο μου θυμίζουν εκείνο το απεγνωσμένο “βοηθᾶτε, ρὲ παιδιά· χριστιανὸς εἶμαι κι ἐγώ, δὲ μὲ λυπᾶστε” του κακόμοιρου κουρελή που ξυλοφόρτωνε με λύσσα σε κοινή θέα ο μεσολλογίτης άρχοντας ο Βαλαχάς, στο Ζητιάνο του Καρκαβίτσα.

Νιώθω κι εγώ αβοήθητος, ειδικά όταν συναντά το μάτι μου μανάδες και μπαμπάδες καθισμένους καταγής με παιδάκια στην αγκαλιά τους μέσα στο ψύχος εκλιπαρώντας για ελεημοσύνη. Τι ονειρεύονται τα παιδάκια στην αγκαλιά του επαίτη γονιού μέσα στα επί ώρες κλειστά τους μάτια; Κοιμούνται άραγε ή τα κλείνουν στην πραγματικότητα ταξιδεύοντας κάπου αλλού;

Χθες με αιφνιδίασε ένας τύπος στην Καραγεώργη Σερβίας που μου την έπεσε κανονικά. Μπορεί να ήταν στην ηλικία μου, μπορεί μικρότερος, ένας σύγχρονος “άθλιος” με φλογισμένα μάτια. Μέσα στην απελπισία, μου την έπεσε κανονικά, ζητώντας “κανά φράγκο να φάω”. Κάνοντάς του νόημα με φιλικό σήκωμα ώμων ότι “δεν έχω” (απολογία: όντως είχα ελάχιστα, βιαζόμουν κιόλας), ο άνθρωπος αυτός επέμεινε, με κοίταγε μέσα στα μάτια, απευθυνόταν ειδικά σε μένα. Άρχισε να φωνάζει και ξέσπασε: “Πεινάω ρε συνάνθρωποι, δεν μπορώ άλλο, θα πεθάνω”…Οι τοίχοι σχεδόν ράγισαν, ο ασυνάρτητος Έλληνας θα του απαντούσε στην καλύτερη “να πας να δουλέψεις” ή θα του έδειχνε τη Βουλή και θα του ζωγράφιζε στον αέρα μια κρεμάλα για τους “300”. Μετά πήγε και τρόμαξε μια κοπέλα με τσάντα απ’ τα Harrod’s… Εγώ προχώρησα με καρδιά μαρμαρωμένη και έναν οργισμένο κόμπο πιο ψηλά.

Χωρίς δουλειά, χωρίς φαΐ και χωρίς όραμα κανένα μέλλον. Και με κάτι μια-ζωή-προκλητικούς Χρυσοχοΐδηδες πάνω από το κεφάλι σου (που μετά απ’ όσα έκαναν στη χώρα, το λιγότερο που μπορούν να κάνουν είναι να πάνε να μονάσουν στην έρημο Καλαχάρι), να παπαρολογούν προβλέποντας ότι “πολλοί θα πεθάνουν από τη φτώχεια”…. Αυτά από το κέντρο της μητρόπολης.

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

One response to “Άστεγοι και επαίτες στο κέντρο της Αθήνας”

  1. fernhexe says :

    το περιστατικό που περιγράφετε, η γλώσσα με την οποία είστε ευλογημένος και η ειλικρίνεια σας τσακίζουν κόκαλα

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: