Όλγα Ιωαννίδου – Πράσινο πορτοκαλί κόκκινο

L: Με μεγάλη χαρά φιλοξενούμε σήμερα στο μπλογκ μας την Όλγα Ιωαννίδου. Η Όλγα γράφει με ουμανιστική ευαισθησία και εκφραστική δεινότητα παρατηρώντας με διεισδυτική και άγρυπνη ματιά τις μεταμορφώσεις και μεταπτώσεις της ελληνικής κοινωνίας. Πένα ελπίδας από μια συγγραφέα που περιμένουμε πολλά.

metanastes-ellada

Πράσινο πορτοκαλί κόκκινο

Πράσινο πορτοκαλί κόκκινο… και πάλι απ΄ την αρχή … πράσινο πορτοκαλί κόκκινο…

Ο χρόνος είναι πράσινος πορτοκαλί και κόκκινος, κάθε στιγμή κι ένα χρώμα. Καθαρίζω τα τζάμια των αυτοκινήτων και το φανάρι είναι κόκκινο, τα χέρια κόκκινα απ’ το κρύο, είναι μια κόκκινη στιγμή.
Γελάω με τον «αδερφούλη» μου και τ’ αστεία του, το φανάρι είναι πράσινο, το γέλιο μου κρατάει μια ολόκληρη πράσινη στιγμή.
Τρέχω στο απέναντι πεζοδρόμιο, το φανάρι είναι πορτοκαλί, το τρέξιμό μου έχει πάντα χρώμα πορτοκαλί.

Πρέπει να προλάβω. Σε κάθε αλλαγή πρέπει να προλάβω.. να υπολογίσω τ’ αμάξια, τους ανθρώπους, τις διαθέσεις τους, τα νεύματα…

Είμαι έντεκα χρονών. Άλλα χρώματα δεν ξέρω.

Μόνο πράσινο πορτοκαλί κόκκινο.

Η «γιαγιά» μου έχει πει να κρατάω πάντα το στόμα μου κλειστό. Ό,τι κι αν γίνεται, όπου κι αν βρίσκομαι θα πρέπει να κρατάω το στόμα μου κλειστό… μπροστά στους άνδρες στα καφενεία, στις γυναίκες που μισανοίγουν το παράθυρο των αυτοκινήτων τους, στους αστυνομικούς που με κυνηγάνε και καμιά φορά με φτάνουν… εγώ κουβέντα…

Κι εδώ που βρέθηκα, με το παγωμένο μου σώμα να ξαπλώνει ξερά μέσα σ’ αυτό το ψυγείο, κουβέντα δεν θα πω και πάλι…
Μόνο θα μετράω που και που… έτσι από συνήθεια… πράσινο, πορτοκαλί, κόκκινο και θα σηκώνω το χέρι μου με την χούφτα προς τα πάνω, να έτσι, δίχως να μιλώ.

Η «γιαγιά» λέει πως τα λόγια εκνευρίζουν τους ανθρώπους. Αν τους μιλάς σε διώχνουν εύκολα, τους ενοχλεί η ξένη η φωνή, τους θυμίζει πως υπάρχεις, πως τολμάς να υπάρχεις δίπλα τους. Κάποιοι λένε τρομοκρατημένα «όχι, όχι, φύγε δεν θέλω» λες και είμαι καμιά αρρώστια και θα κολλήσουν, κι άλλοι πιο ξεδιάντροποι μουρμουρίζουν «όχι γλυκιά μου, ευχαριστώ» ή «την άλλη φορά αγάπη μου».
«Γλυκεία μου» και «αγάπη μου»… λέξεις που δεν άκουσα ούτε από την μάνα μου, (αν είχα κι εγώ μία και δεν φύτρωσα κάτω από κανένα φανάρι όπως με κοροϊδεύει ο «αδερφούλης» μου), λέξεις που τις χρησιμοποιούν δήθεν ότι μου φέρονται καλά… δήθεν ότι με νοιάζονται..κι όλα αυτά μέχρι ο χρόνος να ξαναγίνει πράσινος και να γκαζώσουν ανακουφισμένοι.

Δεν μιλάω, λοιπόν. Τους κοιτάζω μόνο. Στήνομαι δίπλα τους και τους κοιτάζω σιωπηλά. Αν καταφέρω να τους κάνω να με κοιτάξουν κι αυτοί, τότε τις περισσότερες φορές έχω κερδίσει. Τους κοιτάζω βαθειά στα μάτια, αλλά όχι παρακλητικά, απλώς τους κοιτάζω… Ο «αδερφούλης» λέει πως είναι λίγο σαν να τους υπνωτίζω ή σαν να προφέρω σιωπηλά τα μαγικά μου κι αυτοί, αυτόματα βάζουν το χέρι στην τσάντα ή στην τσέπη και δίνουν κάτι.

Ένα μικρό «κάτι» που θα με κάνει να κοιμηθώ μια βραδιά λίγο ζεστά ή ακόμα και να φάω μαγειρεμένο φαγητό, αν η «γιαγιά» το βρει αρκετό. Στο σπίτι είμαστε επτά. Υπάρχουν μόνο δυο κουβέρτες και φαγητό γι’ αυτούς που θα τα καταφέρουν καλύτερα μέσα στη μέρα. Το φαγητό δεν με πειράζει τόσο, το κρύο, όμως, δεν υποφέρεται. Δεν είναι σαν το κρύο εδώ μέσα -αυτό σχεδόν μου κάνει και παρέα πια- είναι ένα κρύο τυραννικό, που δεν μ’ αφήνει σε ησυχία, που με κάνει να θυμάμαι τ’ άσχημα της μέρας που πέρασε, έτσι σαν τιμωρία που υπάρχω.

Όσο κι αν τυλίγομαι δίπλα στον αδερφούλη μου τα δόντια μου χτυπάνε τόσο δυνατά που ξυπνάνε τη «γιαγιά». Προσπαθώ να κοιμηθώ κι αρχίζω να μετράω, πράσινο πορτοκαλί κόκκινο. Σηκώνεται θυμωμένη και φωνάζει πως αν ήξερε πόσο άχρηστη είμαι δεν θα με είχε αγοράσει ποτέ και πως έπρεπε να μ ‘αφήσει να ψοφήσω και πως σύντομα, τώρα που μεγάλωσα, θα με πουλήσει σε κανέναν άνδρα, απ’ αυτούς που έχουν γυναίκες του δρόμου, για να ξεμπερδεύει. Μετά δυο ξυλιές κι ύστερα αρχίζω πάλι να μετρώ πράσινο πορτοκαλί κόκκινο, μέχρι να περάσει η ώρα και να με πάρει για λίγο ο ύπνος.

Ο ύπνος δεν θα ξανάρθει. Είμαι σίγουρη πια.
Πράσινο πορτοκαλί κόκκινο… μετρώ μέρες τώρα, αλλά δεν έρχεται.
Κανένας δεν έρχεται.
Κάποια στιγμή, κόκκινη πρέπει να ήταν, νόμισα πως άκουσα τη φωνή της «γιαγιάς» να λέει «αφήστε με να τη δω, είναι η εγγονή μου», κι ύστερα κάποιον ν’ απαντάει πως ξέρει καλά πως αυτό δεν είναι αλήθεια, και να την διώχνει με φωνές.

Ήθελα κι εγώ να φωνάξω να της πω
«γιαγιά, δεν το θελα, να παίξω λίγο μόνο ήθελα, όπως κάνουν τα παιδιά, βρήκαμε ένα ποδήλατο με τον αδερφούλη στα σκουπίδια, σαν καινούργιο έμοιαζε, τόσο όμορφο, και ξεκινήσαμε για βόλτα, εγώ στο τιμόνι κι αυτός πίσω, μην θυμώνεις γιαγιά, το λεωφορείο δεν το δα, δεν πρόλαβα, ήταν μπλε κι εγώ το μπλε δεν το ξερα, μόνο πράσινο πορτοκαλί και κόκκινο ήξερα, το λεωφορείο είχε μέσα παιδιά, από εκείνα που γνωρίζουν τα χρώματα όλα, κι ύστερα ήρθε γρήγορα κατά πάνω μας κι ο αδερφούλης είπε πήδα, μα δεν πρόλαβα γιαγιά, μ’ ακούς γιαγιά, δεν πρόλαβα»,
ούτε να ζήσω πρόλαβα

Ήθελα να φωνάξω να της πω, αλλά δεν μπόρεσα.
Τώρα είμαι ακόμα εδώ και περιμένω…
Πράσινο πορτοκαλί κόκκινο… και πάλι απ΄ την αρχή … πράσινο πορτοκαλί κόκκινο…

* Κείμενα της Όλγας Ιωαννίδου:

https://sites.google.com/site/syggrafologio/home/guests/iolga

** Το κείμενο είναι, όπως λένε, βασισμένο σε αληθινά συμβάντα: https://derlandstreicher.wordpress.com/2013/01/29/%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CF%88%CF%85%CF%87%CE%AD%CF%82-%CE%B1%CE%B6%CE%AE%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B5%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CE%B1%CE%B3%CF%89%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B5/

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: