Ο δεκαοκτάχρονος “Αλλοδαπός” δεν είναι πουθενά πια

Επιστρέφοντας τα ξημερώματα της Κυριακής στο σπίτι μου μετά από τη νυχτερινή “έξτρα” δουλειά, επί της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, χαμηλά, στο ύψος του Πεδίου του Άρεως, προσπέρασα σταθμευμένα ανακριτικά, περιπολικά με αναμμένους φάρους, ζητάδες και ασθενοφόρα. Λόγω του περασμένου της ώρας και της νύστας δεν σταμάτησα, δεν ρώτησα τους παρευρισκόμενους πολίτες, φαντάστηκα ότι συνέβη τροχαίο, εμπρησμός ή κάποια φασαρία.

18-3-thumb-large

Το άλλο πρωί διάβασα την εξής είδηση στα ψιλά των εφημερίδων:

“Νεαρός αλλοδαπός δέχθηκε επίθεση με αιχμηρό αντικείμενο στη συμβολή των οδών Μουστοξύδη και Βαλτινών στο Πεδίον του Αρεως. Ο 18χρονος διακομίσθηκε σε νοσοκομείο, όπου κατέληξε.
Όπως κατήγγειλε ομοεθνής του, ο 18χρονος, λίγο πριν τον παραλάβει το ασθενοφόρο, του τηλεφώνησε και του είπε ότι τον μαχαίρωσαν άγνωστοι και τον λήστεψαν, αρπάζοντας του χρήματα και άλλα πράγματα που είχε πάνω του.
Σύμφωνα με όσα έχει καταγγείλει ο ομοεθνής του, οι δράστες μιλούσαν καλά ελληνικά.
Για την εγκληματική ενέργεια διενεργείται προανάκριση από την Ασφάλεια Αττικής, ενώ από τα διερευνούμενα κίνητρα δεν έχει αποκλειστεί το ενδεχόμενο της ρατσιστικής επίθεσης”.

Αναζητούσα τη συνέχεια τις επόμενες ημέρες στον τύπο. Μάταια. Όπου κατατρεγμένος και η μοίρα του. Θα απέβαλλα το περιστατικό από τη μνήμη μου, εάν δεν διάβαζα το εξαιρετικό κείμενο της κας Μαργ. Κουλεντιανού στο σημερινό φύλλο της “Εφημερίδας των Συντακτών”, με τίτλο “Ρέκβιεμ για ένα δεκαοκτάχρονο παιδί”.

(…) Προφανώς πρόκειται για έγκλημα. Αναζητήθηκέ ο δράστης; Διερευνήθηκαν τα κίνητρα; Εξετάστηκαν οι σχέσεις και οι συνθήκες ζωής του δολοφονημένου; Ειδοποιήθηκαν, έστω, οι γονείς, η οικογένειά του, ότι το δεκαοκτάχρονο παιδί τους είχε την ατυχία να βρεθεί στην Ελλάδα του σήμερα με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τον ίδιο και τους άλλους σαν αυτόν; Έψαχνα καθημερινά, αλλά δεν βρήκα ξανά κουβέντα για το έγκλημα. Έτσι, ο Αλλοδαπός (αυτό ήταν το όνομα με το οποίο μνημονεύτηκε για μια και μοναδική φορά ο 18χρονος) πέρασε στη λήθη.

Πέθανε. Θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε: ο αδελφός σας ή το παιδί σας, ο γείτονας ή γιος του μεγιστάνα. Αυτός ήταν ο Αλλοδαπός. Ένα δεκαοκτάχρονο παιδί χωρίς όνομα και μέλλον. Πέθανε κι εμείς ζούμε. Σήμερα ασχολούμαστε με τη λίστα Λαγκάρντ, αύριο με το νέο φορολογικό. Μας απασχολεί η αγορά του πετρελαίου, τα μαθήματα του μικρού που έχει θέμα στα μαθηματικά, ο απέναντι που κάνει φασαρία το βράδυ, οι μειώσεις στο μισθό ή στη σύνταξη (…)
Αυτός δεν είναι εδώ, ούτε εκεί, ούτε πουθενά. Αυτός έχει πεθάνει.

Του έκαναν άραγε κηδεία; Τον έκλαψε κανείς, τον έλουσε, τον άλειψε με λάδι ή με μύρο ή με κρασί; Στο δεκαοκτάχτρονο σώμα, το κατακρεουργημένο από το “αιχμηρό όργανο”, αποδόθηκαν οι τιμές που αναλογούν στους νεκρούς; Ή μήπως τον άφησαν να παγώσει σε κάποιο ψυγείο και μετά τον έριξαν στα αζήτητα, σ’ έναν κοινό τάφο όπου θα παραμείνει στην αιωνιότητα με το όνομα που του αποδόθηκε την αποφράδα μέρα της δολοφονίας του: Αλλοδαπός. Ήταν δεκαοκτώ χρονών. Ονειρευόταν, σίγουρα, έναν καλύτερο κόσμο για όλους και μια καλύτερη ζωή για τον εαυτό του. Μπορεί ν’ αγαπούσε ένα κορίτσι και μαζί να έκτιζαν σιγά σιγά μέσα στις αντίξοες συνθήκες μια προοπτική. Ήταν ωραίος σαν δεκαοκτάχρονος, δυνατός σαν δεκαοκτάχρονος, ρομαντικό και ριψοκίνδυνος και θαραλλέος όπτως μόνο οι δεκαοκτάχρονοι ξέρουν να είναι.

Τώρα εκείνος δεν είναι τίποτα. Δεν υπάρχει πια γιατί φονεύτηκε με το αιχμηρό εργαλείο και γιατί κανείς δεν ήταν εκεί για να του δώσει ένα όνομα. Έγινε μόνο για μια μέρα είδηση, από αυτές τις λιτές και χωρίς συναίσθημα ειδήσεις του αστυνομικού δελτίου, κι εξαφανίστηκε μετά από τις εφημερίδες και τις οθόνες μας, από τη χώρα μας, από τη ζωή μας.

Καλό σου ταξίδι Αλλοδαπέ. Μακάρι οι θεοί να σε δεχθούν ανάμεσά τους καλύτερα από τους ανθρώπους”.

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s