Ο Καμίνης και η Αμαλία

Ξεκαθαρίζω από την αρχή: Συμπαθώ τον Καμίνη. Συμπαθώ όμως και τα παιδιά της Βίλλα Αμαλίας, ενός χώρου κατειλημμένου από τις αρχές του 1990. Τελευταίως η κατάληψη έχει μπει στο στόχαστρο. Τη μια μετά από εισβολή της αστυνομίας “ανακαλύπτουν” χίλια τόσα μπουκάλια -λες και είναι το εργοστάσιο της ΕΨΑ στην Αγριά της Μαγνησίας – την άλλη λένε ότι είναι άνδρο ανομίας (ενώ ο καθένας γνωρίζει ότι είναι από τα πιο clean μέρη της Αθήνας, ας την αναζητήσουν την ανομία αλλού, λίγο παραπάνω στην Αχαρνών ίσως ή σε αστυνομικά τμήματα της περιοχής), την άλλη – κι εδώ “παίζει” ο Καμίνης, αίφνης διεκδικείται το κτήριο στη συμβολή των Οδών Χέυδεν-Αχαρνών, ως δημοτική περιουσία, προκειμένου να γίνει σχολείο. Εντάξει ρε δήμαρχε, λύσαμε όλα τα λοιπά προβλήματα και η κατάληψη – πολιτιστικό κέντρο – μας μάρανε.

114776-17_648711.

Από την άλλη πλευρά, συνέβη ένα απολύτως καταδικαστέο γεγονός αργά το βράδυ της Παρασκευής: Ο Καμίνης, συνοδεύοντας τη σύζυγό του και τις δύο του μικρές κόρες ηλικίας επτά και δύο ετών στο Χριστουγεννιάτικο Χωριό της Τεχνόπολης στο Γκάζι, δέχθηκε προπηλακισμούς και ύβρεις από ομάδα δεκαπέντε ατόμων. Μπροστά στα παιδάκια του, σύμφωνα όσα ο ίδιος καταγγέλλει, οι φερόμενοι ως υποστηρικτές της κατάληψης, του εξαπέλυσαν οξύτατες απειλές τύπου “κάτω τα χέρια από τη Βίλλα, αλλιώς θα γίνει ο τάφος σου”.

Οι άνθρωποι αυτοί δεν γνωρίζω αν και τι σχέση έχουν με τον αναρχικό χώρο και τη Βίλλα Αμαλίας. Θέλω να υπενθυμίσω όμως ότι οι τσαμπουκάδες και τα μπάχαλα πολλών εναντίον ενός δεν συνάδουν κατ΄ανάγκη με τη θεωρία ουτοπικών σοσιαλιστών, αναρχικών, κοινοτιστών και ελευθεριακών, αλλά παραπέμπουν σε χούλιγκανς των ελληνικών γηπέδων και σε αγέλες της ζούγκλας. Ο Θορώ έγραφε στην “πολιτική ανυπακοή ότι οι άνθρωποι με συνείδηση μπορούν να πολεμήσουν την αδικία χωρίς να καταφύγουν στη βία”. Ο αναρχικός Λάνταουερ τασσόταν επίσης κατά της βίας θεωρώντας ότι δεν έχει σχέση με την ουσία και το πνεύμα του κοινοτισμού και του αναρχισμού. Και ο μέγας Χένρι Μίλλερ πίστευε πώς “ό,τι χρειάζεται βία για να διατηρηθεί, είναι καταδικασμένο”.

Γι΄αυτό με καλύπτει πλήρως το σημείωμα του φίλου Γιώργου Στόγια, ο οποίος γράφει τα εξής: “Μέσα στον ευρύτερο αντιεξουσιαστικό χώρο υπάρχουν άτομα και συλλογικότητες που απέχουν έτη φωτός από την εικόνα δεκαπέντε τραμπούκων να προπηλακίζουν έναν κρατικό αξιωματούχο μπροστά στα ανήλικα παιδιά του.
Όποια άποψη και να έχει κάποιος σχετικά με την υπόθεση της Βίλας Αμαλίας ή το παραεμπόριο των μικροπωλητών, πρακτικές όπως αυτές στο στο Γκάζι εξισώνουν τους θύτες τους (και όσους τους δικαιολογούν) με τους ιδεολογικούς τους αντιπάλους.
Ας βγουν μπροστά μυαλωμένες φωνές να αναδείξουν την προσφορά της αντικουλτούρας, να πείσουν, να διεκδικήσουν συμμετοχή στη μελλοντική χρήση ανεκμετάλλευτων κτιρίων. Η πειθώ όμως μέσω του χουλιγκανικού τρόμου πρέπει να είναι καταδικαστέα προκειμένου να διαμορφωθεί ένα ελάχιστο πεδίο συνεννόησης”.

vila-amalias

Επιστρέφοντας στον Καμίνη, του ζητώ να κοιτάξει τους συμβούλους του: Σκίζουν εκεί στην Κοτζιά. Ποιος φωστήρας του είπε να βγει εν θερμώ στον Πρετεντέρη μετά την επίθεση που δέχθηκε στην Τεχνόπολη; Έπαιξε το παιγνίδι του με τους κουκουλοφόρους και την τρομοκρατία ο Πρετεντέρης, το έπιασε την επόμενη ημέρα ο κυβερνητικός εκπρόσωπος από εκεί που το άφησε ο δημοσιογράφος, συνδέοντας κατά τα αστήρικτα ειωθότα την “κουκούλα” με το “Σύριζα” και χάθηκε η μπάλα.

Ας μείνουμε στο μείζον: Απόλυτη και χωρίς περιστροφές καταδίκη της επίθεσης, η οποία είναι νερό στο μύλο της ακροδεξιάς βίας από τη μία και ενασχόληση με τα σοβαρά προβλήματα της πόλης από την άλλη, όχι με τη Βίλλα Αμαλίας, η οποία και με ιστορικά γεγονότα συνδέεται (καταλήψεις 90-91) και χώρος πολιτισμού είναι (συναυλίες) και καταφύγιο (φτωχών, κυνηγημένων, ανέστιων).

Παραθέτω επίσης ένα άρθρο για τη Βίλλα από ένα έντυπο που δεν πολυδιαβάζω, αλλά εδώ, σ’αυτό το κείμενο, με βρίσκει σύμφωνο: http://www.lifo.gr/team/gnomes/34840

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: