Δημοσθένης Βουτυράς – Μέσα στην κόλαση (σάτιρα, 1927), εκδόσεις Φαρφουλάς, Δεκ.2012, σελ.82-83.

Μεσ’ στο πηχτό ‘κείνο σκοτάδι δεν έβλεπε ποιος μιλούσε. Αλλά σε λίγο διέκρινε κάτι να λαμπιρίζει και να τρέχει. Και δεν ήταν ένα, αλλά πολλά, πολλά, πλήθος που έτρεχαν γρήγορα σαν αστραπή και χάνονταν…
-Έλα απ’ εδώ, του είπε ο Διάβολος καθώς αυτός θέλησε να τον ρωτήσει…
Και ο διάβολος τον έσυρε. Σα να ‘βλεπε λίγο τώρα εμπρός αρκετά βήματα, διέκρινε ένα χτίριο. Απ΄ τις χαραματίδες των κλειστών παραθύρων του φαινόταν πως είχε φως δυνατό μέσα.
Ανέβηκαν λίγα σκαλοπάτια, και ο Διάβολος έσπρωξε μια πόρτα και βρέθηκαν σ΄ένα φωτισμένο από κόκκινο φως μεγάλο δωμάτιο.
Διάβολοι πολλοί ήταν μέσα, που κάτι έκαναν, άλλοι έσκυβαν κοιτάζοντας σε μεγάλα, μεγάλα γυαλιά όμοια με γιγάντια τηλεσκόπια, καρφωμένα όμως ή χωμένα ζτο πάτωμα, κι άλλοι γύριζαν ρόδες μεγάλες, αργά και ρυθμικά. Και ησυχία, ησυχία. Κανείς κρότος. Και οι ρόδες που γύριζαν, χωρίς κρότο γυρίζανε.

Voutyras-kolasi0

Μια ματιά μόνο έριξαν οι διάβολοι αυτοί στο Βαρδούλη και στο φίλο του Διάβολο, που μπήκαν. Κι έπειτα τη δουλειά τους….
– Τι κάνουν; ρώτησε σιγά το Διάβολο ο Βαρδούλης.
Αυτός του ένεψε να πάψει και να τον ακολουθήσει. Κι έφυγαν, βγήκαν από άλλη πόρτα. Και η πόρτα δίχως κανέναν κρότο άνοιξε και έκλεισε.
Βρέθηκαν τώρα όμως, όπου βγήκαν, σε μέρος φωτισμένο από κόκκινο δυνατό φως. Ψηλά δεν είδε σύννεφα μαύρα και φλόγες…
-Ωραία είναι δω, είπε.
-Ναι, του απάντησε ο Διάβολος. Τώρα όμως, φίλε μου Βαρδούλη, θα θέλεις να μάθεις τι έκαναν αυτοί εκεί μέσα;
– Ναι, ναι, ακούς! Για πές μου…
– Να σου πω. Απ’ το χωνευτήριο, όπου στέλνουμε όσους θέλουμε να χαλάσουμε, και που χάνουν εκεί το σχήμα, το είδος, την κάθε ενθύμηση, τι υπήρξαν, τι έκαναν, τους φέρνουμε εδώ όπως τα παλιά σίδερα, τα παλιά μαντέμια που μπαίνουν στους μεγάλους φούρνους και ξαναχύνονται, έτσι κι αυτούς τους ξαναχύνουμε. Και τους στέλνουμε έπειτα στη γη και όπου αλλού, πάλι. Και όχι όπως ήταν, αλλ’ αλλοιώτικους. Ο αισχρός θα γίνει θύμα. ο αισχροκερδής επίσης, ο φονιάς θύμα, ο ψεύτης, ο πλαστογράφος! Οι καλοί, κακοί και οι κακοί, καλοί. Οι ευτυχισμένοι, δυστυχισμένοι, και οι δυστυχισμένοι, ευτυχισμένοι!…Στέλνουμε μαζί και ένα άλλο πλήθος μικροκακών και άλλων τέτοιων, έτσι. Αυτούς τους στέλνουμε όπως ήταν, είναι να γεμίζουν τα μέρη…Αφού δεν μπορούμε να τους σβήσουμε, να τους κάνουμε να μην υπάρχουν. Πολλούς πάλι αθώους, άκακους, που θέλουμε να τους δώσουμε κακία, μας είναι αδύνατο! Και πάσχουν, πάσχουν αυτοί πάντα…

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

One response to “Δημοσθένης Βουτυράς – Μέσα στην κόλαση (σάτιρα, 1927), εκδόσεις Φαρφουλάς, Δεκ.2012, σελ.82-83.”

  1. boheme says :

    απολαυστικός Βουτυράς λεπταίσθητο το..χιούμορ του
    μα τι τα θες ; όσες ανατροπές κ να του συμβούν,
    ” o άνθρωπος, μπορεί, να γκρεμίσει με το χαρακτήρα του
    ότι χτίζει με το μυαλό του ” κατά Καμπούρογλου,βεβαίως -βεβαίως

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: