Στη ΔΕΗ της Κλαυθμώνος

Οι υποχρεώσεις με έστειλαν σήμερα στη ΔΕΗ, πίσω από την Κλαυθμώνος, για την εξόφληση ενός εκπρόθεσμου πηλιορίτικου λογαριασμού.
Έχω ξαναπάει αναγκαστικά εκεί μετά από άδειες, διακοπές, γιορτές και – ομολογώ – η εμπειρία δεν μου αρέσει καθόλου.
Μια στοά θεοσκότεινη, δεκάδες μυστήριοι διανομείς διαφημιστικών φυλλαδίων για αλλαγή ονόματος στο λογαριασμό, απρόσωπες αίθουσες, 15 γκισέ, ο ατελείωτος ανατολίτικος αμανές των αιωνίων διαμαρτυρόμενων, περίεργοι ήχοι από το μηχανογραφικό σύστημα. Μια διαχρονική εικόνα του ελληνικού δημοσίου που δεν πρόκειται ποτέ να αλλάξει.

564545_465701796783389_748067788_n

Οι ουρές σήμερα έφταναν μέχρι την Πεσματζόγλου. Εκατοντάδες πολίτες περίμεναν (οι περισσότεροι βουβά και στωϊκά) τη σειρά τους. Οι άνθρωποι στις ουρές φαίνονταν διπλά ταλαιπωρημένοι με αξιοπρέπεια προσβεβλημένη και νεύρα σε δοκιμασία. Αφηρημένοι και βυθισμένοι στις σκοτούρες τους. Πού ζούσαν; Πώς πέρασαν τις γιορτές; Τι ευχήθηκαν για το νέο έτος; Παραιτημένες και άσχημες φυσιογνωμίες σε ένα περιβάλλον αφύσικο, αποξενωτικό και βρώμικο. Ένα πλήθος με μια εσωτερική οργή που προς το παρόν δεν έχει ξεσπάσει, δεν έχει εκτονωθεί. Μέσα στον κόσμο ακούγονταν συχνά-πυκνά κάποιοι διαπληκτισμοί, εντάσεις, φωνασκίες και οι αθηναίοι, εθισμένοι στη φάπα, έστρεφαν γεμάτοι περίεργεια και ενδιαφέρον το βλέμμα τους για να αποθανατίσουν τη σκηνή. Στιγμιότυπο μέσα στην αιθαλομίχλη της κρίσης.
Εάν άκουγαν οι κυβερνητικοί τι ακριβώς έλεγε ο “λαός” κατά τη διάρκεια της μακράς αναμονής στην ουρά ή θα έφευγαν με ελικόπτερο και θα παρέδιδαν στη Χρυσή Αυγή ή θα σήκωναν τα μανίκια. Ο Βενιζέλος είχε την τιμητική του και η δεοντολογία δεν μου επιτρέπει να μεταφέρω όσα άκουσα. Έμαθα αρρώστιες και επιδημίες που δεν είχα ξανακούσει. Εξαθλιωμένοι, γριές και άνθρωποι που πρέπει να έχουν φάει με το κουταλάκι τις ουρές, ώστε τους έγιναν δεύτερη φύση, σκυλόβριζαν τους φιλότιμους εργαζομένους στα ταμεία, τα θεία, την κυβέρνηση, τα “χάλια μας” και την κακή τους τύχη, έτσι for the fun of it, διότι όλοι μας γνωρίζαμε ότι η κατάσταση σήμερα το πρωί δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετική. Άλλοι φώναζαν να μην πληρώσουμε το χαράτσι – και όντως, πολλοί δεν το εξοφλούσαν – αντιθέτως με τους “νομοταγείς”, που αισθάνονταν κορόιδα – άλλοι μάλωναν με τους διπλανούς ή με τον εαυτό τους για εκείνους που ψήφισαν…
Οι λέξεις “κρεμάλα”, “Χούντα”, “Παπαδόπουλος”, “Τσίπρας”, “Χρυσή Αυγή” ακόμη γυρνούν στο κεφάλι μου, καθώς ακούγονταν μπροστά, δίπλα μου, πίσω μου. Όταν διακόπτοντας την ανάγνωση του βιβλίου μου, γύρισα και κοίταξα αυστηρά έναν ψυχανώμαλο που το είχε παρατραβήξει με χούντες και εκτελεστικά αποσπάσματα, αφού μου χαμογέλασε με ηδυπαθή σαδιστική διαστροφή τύπου “ενοχλήθηκες πουλάκι μου;”, μου έκανε την παρατήρηση “μη χασομεράς, προχώρα”.
Πλήρωσα το λογαριασμό υποσχόμενος στον εαυτό μου να κάνω το παν ώστε να μειώσω τις επισκέψεις μου στις δημόσιες υπηρεσίες, όχι μόνο για να μην κατασπαραχθώ από το τέρας της γραφειοκρατείας, αλλά επίσης για να μην έρχομαι αντιμέτωπος με πλήθη και όχλους που την δίκαιη αγανάκτηση και το δικαίωμα διαμαρτυρίας, τις έχουν μετατρέψει σε αυθαίρετο αίτημα τιμωρίας, εκδίκησης και αίματος.

————————–

Τρεις γενιές πριν, δεν πάει τόσο πολύς καιρός (αφήνω έξω αίσχη σε περιόδους πολέμων, εμφυλίου, εξοριών, διώξεων, χούντας), οι δημόσιοι απαγχονισμοί (επί δικτατορίας Παγκάλου) αποτελούσαν κατά τα ήθη της εποχής δημόσιο θέαμα. Σήμερα κανείς δεν διανοείται ότι τις δημόσιες εκτελέσεις και τους απαγχωνισμούς συνοδεία φιλοθεάμονος πλήθους, που παρακολουθεί από τηλοψίας να συμβαίνουν στην Καμπούλ και το Ιράν, τα πρόλαβαν στο κέντρο της Αθήνας αυτόπτες μάρτυρες οι παππούδες του. Τούτη τη βαρβαρότητα του δημοσίου απαγχονισμού ληστών και καταχραστών του δημοσίου, τα παρακολουθούσαν 20.000 άτομα – για του λόγου το αληθές διαβάστε το ποιήμα του Καρυωτάκη “η πεδιάς και το νεκροταφείο”. Φαίνεται ότι το potential για μια επανάληψη του φαινομένου υπάρχει σε ένα κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας. Αρκούσε χθες το βράδυ ένα ζάπινγκ στο Κόντρα και το Extra Channel, καθώς και μια επίσκεψη στη ΔΕΗ της Κλαυθμώνος, για να το συνειδητοποιήσω ακόμη μια φορά.

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: