Archive | January 2013

Ιθαγένεια για όλα τα παιδιά

« Όλοι οι άνθρωποι γεννιούνται ελεύθεροι και ίσοι στην αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα.»

Άρθρο 1, Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου

——————————

Χωρίς ταυτότητα είναι ουσιαστικά περίπου 200.000 παιδιά μεταναστών, που γεννήθηκαν στην Ελλάδα ή ήρθαν στη χώρα σε πολύ μικρή ηλικία και φοιτούν σε ελληνικά σχολεία. Είναι όμως ενδεικτικό πως βάσει του νόμου 3838 μόνο σε περίπου 6.000 παιδιά χορηγήθηκε ιθαγένεια. Ο σχετικός νόμος που ψηφίστηκε τον Μάρτιο του 2010 συνιστά ένα από τα μεγαλύτερα άλματα που έχουν ποτέ πραγματοποιηθεί σε επίπεδο νομοθεσίας για την ιθαγένεια, φέρνοντας τη χώρα κοντά στα ευρωπαϊκά στάνταρντς. Οι συντονισμένες προσπάθειες αυστηροποίησης και κατάργησής του από την πλευρά συντηρητικών κύκλων της ΝΔ (και όχι μόνο) προσκρούει στη σθεναρή και αποφασιστική άρνηση των κυβερνητικών εταίρων και ειδικά της ΔΗΜΑΡ, η οποία απορρίπτει κάθε σχετική συζήτηση. Είναι βέβαιο ότι με τις αντιμεταναστευτικές εμμονές του Σαμαρά η κατάργηση του νόμου Ραγκούση θα είχε περάσει ήδη από τον περασμένο Ιούλιο.

Αναφορικά με τα παιδιά, με τον 3838, η ιθαγένεια αποδίδεται με δήλωση των γονέων σε όσα παιδιά έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα και οι γονείς τους ζουν στη χώρα για πέντε χρόνια μόνιμα και νόμιμα. Σε αυτά παιδιά αποδίδεται η ιθαγένεια αρκεί οι γονείς να εκφράσουν τη βούλησή τους με δήλωση.

————————————

Στις 30 Ιανουαρίου η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΕΔΑ) εγκαινίασε την ενημερωτική της καμπάνια για το δικαίωμα των παιδιών μεταναστών που ζουν στην Ελλάδα στην ελληνική ιθαγένεια, σε συνέντευξη Τύπου που πραγματοποιήθηκε στην Τεχνόπολη. Κεντρικό σύνθημα «Τα παιδιά των μεταναστών που έχουν φέρει τη ζωή τους εδώ έχουν δικαίωμα στην ελληνική ιθαγένεια».

Βλ. σχετικό άρθρο του Δ. Χριστόπουλου, αντιπροέδρου της ΕΕΔΑ στο tvxs.gr (31/1/2013)

http://tvxs.gr/news/ellada/theloyme-paidia-metanaston-orata-sti-dimosia-sfaira-toy-d-xristopoyloy

111111d_high

30/1/1933: 80 χρόνια από την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία

Σαν σήμερα πριν από 80 χρόνια, τη Δευτέρα 30 Ιανουαρίου 1933, γραφόταν μια από τις πιο σκοτεινές σελίδες στην ιστορία. Ο αρχηγός των εθνικοσοσιαλιστών Άντολφ Χίτλερ ορκιζόταν καγκελάριος της Γερμανίας.

Είχε προηγηθεί στις 28 Ιανουαρίου η παραίτηση του καγκελαρίου του Ράιχ, Κουρτ φον Σλάιχερ, μετά από την απόρριψη από τον πρόεδρο Χίντενμπουργκ του αιτήματός του για τη διάλυση του Ράιχσταγκ, έπειτα από τρεις εκλογικές αναμετρήσεις μέσα σε διάστημα δέκα μηνών και διαδοχικές αποτυχίες σχηματισμού βιώσιμης κυβέρνησης.

evt110524165200512

Με την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία, ενός ανδρός, τον οποίο όλοι σχεδόν υποτιμούσαν ή (αρχικά) θεωρούσαν γραφικό, έκλεινε το ταραχώδες κεφάλαιο “Βαϊμάρη”, το οποίο χρονικά περιλαμβάνει το διάστημα από το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι το 1933 και είναι συνώνυμο της εθνικής ταπείνωσης, της οικονομικής εξαθλίωσης, της κοινωνικής αποσύνθεσης και της πολιτικής αποσταθεροποιητικής ρευστότητας της ηττημένης και εξαρτημένης Γερμανίας. Άνοιγε όμως ένα νέο, το κατάμαυρο κεφάλαιο της χιτλερικής θηριωδίας.

Οι ναζί έχοντας πλέον την εξουσία στα χέρια τους εκκαθάρισαν συστηματικά τη χώρα από τα “φθοροποιά”, “εγκληματικά” και φυλετικά υποδεέστερα στοιχεία (εβραίους, τσιγγάνους, άθεους, απάχηδες, ομοφυλόφιλους, περιπλανώμενους, πολιτικούς αντιπάλους, επιστήμονες, καλλιτέχνες, συγγραφείς με διαφορετική ιδεολογία κλπ) και εγκαθίδρυσαν ένα καθεστώς εσωτερικής τρομοκρατίας, ελέγχου και μεθοδικής ομαδικής πλύσης εγκεφάλου του αποκαρδιωμένου (αλλά έμπλεου οργής και διάθεσης ρεβανσισμού στην πλειοψηφία του) γερμανικού λαού, βασισμένο στην ψευδοεπιστήμη του μίσους και της φυλετικής ανωτερότητας των αρείων.

tumblr_ly0wtqxUHG1r7hn7fo1_500

Ο όλεθρος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, το ολοκαύτωμα, η μεγαλύτερη γενοκτονία στην ιστορία της ανθρωπότητας ήρθαν αρκετά αργότερα. Ο πόλεμος ξέσπασε εξήμιση χρόνια ή ογδόντα μήνες μετά. Στο διάστημα που μεσολάβησε κανείς δεν σταμάτησε τον Χίτλερ, ο οποίος είχε όλο το χρόνο του κόσμου για την κατασκευή, εδραίωση και γιγάντωση του τέρατος του ναζισμού και του μιλιταρισμού.

Να μην ξεχάσουμε ποτέ αυτό το παρελθόν. Να πούμε “ποτέ πια πόλεμος” και ειδικά οι έλληνες οι οποίοι έχουν τραβήξει τα πάνδεινα από το φασισμό εγχώριο και ξένο και βιώνουν σήμερα την κρίση (τους), ας σταθούν με αξιοπρέπεια και ιστορική συνείδηση υψώνοντας ανάστημα δημοκρατικό και αντιφασιστικό απέναντι στους νοσταλγούς των ναζί, τους αρνητές του ολοκαυτώματος και τους μελαμψούς θαυμαστές των ψευτοθεωριών περί φυλετικής ανωτερότητας των αρείων.

Παιδικές ψυχές αζήτητες και παγωμένες

Ένα μικρό παιδάκι έντεκα χρονών, ένα κοριτσάκι, έχασε τη ζωή του πριν από μια έβδομαδα στη Θεσσαλονίκη, χτυπημένο από λεωφορείο. Έκτοτε παραμένει στα αζήτητα του νεκροτομείου, καθώς τα στοιχεία του δεν έχουν διακριβωθεί ακόμη.

AmHuQroCIAAU15w

Ήταν ένα παιδί των φαναριών, από τα χιλιάδες παιδιά της απόλυτης φτώχιας που προσπερνάμε σε κάθε πόλη της χώρας – καθάριζε τζάμια αυτοκινήτων – χωρίς ταυτότητα, χωρίς όνομα, επώνυμο και ιθαγένεια, χωρίς, εν ολίγοις, τα θεμελιώδη – στοιχειώδη – δικαιώματα που του παρέχει η Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού του ΟΗΕ. Ο απόκληρος δικαιώματα και ησυχία δεν βρίσκει ούτε μετά το θάνατο. Την πικρή αυτή αλήθεια τη “βιώνει” το άψυχο σώμα της 11χρονης.

Γράφτηκε ότι ήταν Ρομά από τη Βουλγαρία, ένα από τα παιδάκια που εκμεταλλεύονται κυκλώματα. Τα “δανείζονται” από γονείς, τα στοιβάζουν σε τρώγλες και τα εξωθούν στην επαιτεία. Η συγκεκριμένη με πλαστό διαβατήριο, διαμονή σε χώρο όπου ζούσαν (;) άλλα 7-8 παιδάκια. Τώρα αναζητούνται οι γονείς του μέσω της Ιντερπόλ. Βράσε όρυζα…

Το τραγικό περιστατικό φέρνει στο φως την παντελή έλλειψη μέριμνας από το κράτος για τα χιλιάδες παιδάκια των φαναριών, τα οποία αποτελούν εργαλείο πλουτισμού επιτηδείων. Αδιαφορία, χαρακτηριστικά ελληνική, για μικρές ψυχές αλυσσοδεμένες στο αίσθημα φόβου και ανασφάλειας, στις απειλές, τις τιμωρίες και τις στερήσεις όσων τα εκμεταλλεύονται. Παιδάκια που μεγαλώνουν απότομα, χωρίς θαλπωρή, αγκαλιά, όνειρα και φιλοδοξίες για το μέλλον, χωρίς παιδικότητα, μακριά από την οικογενειακή εστία, τη σχολική αίθουσα και την παιδική χαρά, γνωρίζουν πρόωρα το εγκληματικό πρόσωπο των “εργοδοτών” τους, την παγερή παθητικότητα και το ρατσισμό των διερχόμενων, προπάντων την αναισθησία του κράτους.

Ποιος να νοιαστεί για ένα παιδί των φαναριών, ξένο μεταξύ ξένων σε μια ξένη χώρα που κηρύσσει ανεπιθύμητους τους ξένους; Που πρέπει να φέρει το μεροκάματο στον “εργοδότη” για να φάει ένα πιάτο φαΐ; Ποιος να το δει όταν οι άνθρωποι των φαναριών είναι άφαντοι, μιαροί, ενοχλητικοί για τον επιθετικό έλληνα οδηγό που αποστρέφει το βλέμμα του στη φευγαλέα εικόνα ενοχικών συμβόλων, της πτώσης; Ποιος να μεριμνήσει για τους ανθρώπους που ζουν στους δρόμους; Ποιος να χαλαστεί με τους βρωμιάρηδες τους λαθραίους; Αυτοί είναι υπεύθυνοι για την κατάντια τους. Ας μην ήταν εδώ. Πφφφφ….

Είμαστε μονίμως απασχολημένοι με άλλα. Με τα σοβαρά μας κόμπλεξ, το γείτονα, τη μείωση των μισθών, το σιχτιρλίκι. Το στοίχημα της ευαισθησίας, του πολιτισμού και του ανθρωπισμού το έχει χάσει αυτή εδώ η χώρα προ πολλού. Ωστόσο, οφείλουμε να υπενθυμίζουμε και ν’ απαιτούμε τα υποτυπώδη: Πώς επιτρέπει η ευνομούμενη πολιτεία το δράμα της παιδικής εργασίας; Την παιδική εκμετάλλευση; Ποιος φορέας καταγράφει, ελέγχει και αποκαθιστά αυτά τα χιλιάδες παιδιά που καθαρίζουν τζάμια στα φανάρια, παίζουν ακκορντεόν στα σκαλοπάτια πολυκαταστημάτων, προσφέρουν λουλούδια στα κωλόμπαρα, πουλάνε χαρτομάντηλα στο μετρό; Ποιος εξαρθρώνει τα κυκλώματα παιδικής εργασίας, ήτοι, παιδικής δουλεμπορίας; Απαίτηση είναι τούτο, όχι φιλευσπλαχνία.

Ελάχιστο χρέος της Πολιτείας είναι να μεριμνήσει για την αξιοπρεπή ταφή του εντεκάχρονου κοριτσιού των φαναριών. Εδώ ή στη Βουλγαρία. Και ως ελάχιστο δείγμα ευαισθησίας να φροντίσει και να πάρει υπό την προστασία της τα άλλα 7-8 παιδάκια που ζούσαν μαζί στο ίδιο παράπηγμα και από την ημέρα του θανάτου της μικρής, εξαφανίστηκαν από προσώπου γης.

Ψυχές αόρατες, ψυχές αζήτητες και παγωμένες τι όνειρα ονειρεύεστε το βράδυ στις τρώγλες;

Κανείς για σένα τίποτε, ποτέ, άφαντη ψυχή του δρόμου.

Alessandro Penso: Ο βραβευμένος φωτογράφος “αποκαλύπτει” την Ελλάδα του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας

Ο Αλεσάντρο Πένσο έλαβε πρόσφατα το πρώτο βραβείο του διεθνούς διαγωνισμού φωτογραφίας «Τέρι Ο’ Νιλ». Η βραβευμένη φωτογραφία απεικονίζει τον 20χρονο Μοσταφά Ελ Μουζνταχίρ από το Μαρόκο να «εκσφενδονίζεται» στον αέρα χτυπημένος δολοφονικά από διερχόμενο αυτοκίνητο έλληνα ρατσιστή, στην προσπάθειά του να ξεφύγει από επίθεση στην πόλη της Κορίνθου, πέρυσι τον Φεβρουάριο.

assets_LARGE_t_420_54157835_type12128

Ο Αλεσάντρο Πένσο έχει σπουδάσει κλινική ψυχολογία και το 2007 πήρε υποτροφία για να σπουδάσει φωτορεπορτάζ, στη Scuola Romana di Fotografia.

Το οδοιπορικό του Ιταλού φωτογράφου στη χώρα μας ξεκίνησε από την Αθήνα. Ακολούθησε από κοντά νεαρούς μετανάστες αποθανατίζοντας με τον φακό τη δύσκολη ζωή τους στην Ελλάδα. Φωτογράφισε τις άθλιες συνθήκες διαβίωσης στην Αθήνα και συνέχισε το ταξίδι του σε περιοχές που βάσει των πληροφοριών του έπρεπε να πάει. Συνάντησε ανήλικους που έφυγαν από την πατρίδα τους και στην αναζήτηση μια καλύτερης τύχης εισήλθαν παράνομα στη χώρα και τελικά κατέληξαν να κρύβονται στην βιομηχανική περιοχή γύρω από το λιμάνι της Πάτρας, στον παλιό σιδηροδρομικό σταθμό στο κέντρο της Κορίνθου, σε πόλεις και χωριά του Εβρου.

Εδώ το ρεπορτάζ του Guardian που κάνει γνωστή στα πέρατα της γης την περιβόητη “ελληνική φιλοξενία”:
http://www.guardian.co.uk/artanddesign/2013/jan/21/alessandro-penso-photographs-greece-migrants

Εδώ όλες οι φωτογραφίες του Α.Π από την Ελλάδα που αναδεικνύουν τις απάνθρωπες και εξευτελιστικές συνθήκες, μέσα στις οποίες διαβιούν διωκόμενοι – κυνηγημένοι οι μετανάστες: http://www.alessandropenso.com/Adolescent/index.html

Όπως αναφέρει ο βραβευμένος φωτογράφος στην εφημερίδα “Έθνος” (27/1/2013) “κατά τη διάρκεια του φωτορεπορτάζ που πραγματοποιούσα με τους μετανάστες στην Αθήνα πέρυσι, με πλησίασε ένας 16χρονο αγόρι από το Αφγανιστάν και με προέτρεψε να πάω στην Κόρινθο γιατί, όπως μου περιέγραφε, η κατάσταση εκεί ήταν πολύ άσχημη. Οταν έφτασα συνάντησα πολλούς μετανάστες οι οποίοι ζούσαν σε εγκαταλελειμμένα τρένα μέσα στο κρύο, χωρίς νερό και ηλεκτρικό. Ημουν μάρτυρας της επίθεσης που δέχτηκε ο 20χρονος Μοσταφά από το Μαρόκο. Εμεινε δυο μέρες στο νοσοκομείο γιατί ήταν τραυματισμένος. Οταν τον επισκέφτηκα είχε μαζί του ένα έγγραφο της αστυνομίας που του ζητούσε να εγκαταλείψει τη χώρα σε δεκαπέντε ημέρες γιατί βρίσκεται εδώ παράνομα».

Τι εννοούν τα κόμματα όταν σχολιάζουν δημοσκοπήσεις

269283_612643858751416_2138526658_n

Αποκωδικοποίηση σχολίων επί δημοσκοπήσεων:
Ο λαός αναγνωρίζει τις προσπάθειές μας και μας επιβραβεύει (ΝΔ)=”σφάξε με αγά μου ν’ αγιάσω”,
Χρήσιμο εργαλείο οι δημοσκοπήσεις, τις παρακολουθούμε (ΣΥΡΙΖΑ)= “πέφτουμε, σύντροφοι”,
Φωτογραφία που αποτυπώνει τη στιγμή και τίποτε περισσότερο (ΠΑΣΟΚ)= “τη γαμήσαμε, μάγκες”,
Παρουσιάζουμε αξιοσημείωτη σταθερότητα(ΔΗΜΑΡ)= “δόξα τω θεώ είμαστε ακόμη ζωντανο…ί, ανέλπιστα”,
Οι δημοσκοπήσεις είναι όργανα της πλουτοκρατίες και των μιντιακών μονοπωλίων που αποκλείουν τους κομμουνιστές(ΚΚΕ)= “τον πίνουμε αργά αλλά σταθερά”
Η κυβέρνηση των δοσίλογων σε συνεργασία με τους μνημονιακούς διαβόλους συνωμοτούν εις βάρος των αγνών πατριωτών ελλήνων(Καμμένος)= “κάνω το σκατό μου παξιμάδι”

Κωστής Παπαγιώργης – Ζώντες και Τεθνεώτες (Καστανιώτης, 1991, σελ.87)

Κάθε άνθρωπος έχει μια μικρή ή μεγάλη τρύπα στο κεφάλι του. Όποια δυστυχία κι αν τον κατατρύχει – θρήσκος ή αλιβάνιστος, ευσεβής ή κάθαρμα, ευφυής ή αφυής – δοκιμάζεται από πειρασμούς βαθύτητας που δύσκολα μπορεί να εξηγήσει. Άραγε, από πού αναβλύζει η ανεξιχνίαστη ανάγκη για μια άλλη όραση, ως σύνδεση με μια υπερπραγματικότητα;

205048_4186622345411_1942292106_n

Πώς να εννοήσουμε μια απροσδόκητη νοσταλγία για κάτι απολύτως απρόσιτο που σέρνεται σαν επιδημία ακόμα και στις πιο ευτελείς ψυχές; Ανίκανη να σταθεί ως αυτόνομο μέγεθος, ως ανεξάρτητη οντότητα, η ζωή παγιδεύεται σε απειράριθμες τάσεις αυτοκαταστροφικής και φθοράς. Σε όλες αυτές τις στάσεις ζωής δεν υπάρχει τίποτα το αμιγές. Στην καρδιά του μαχαιροβγάλτη ξεχνιέται πάντα λίγη αγιότητα, στο μυαλό του ηλιθίου υπάρχουν κάποιοι θύλακες φιμωμένης αγχίνοιας. Αλκοόλ, ναρκωτικά, ψυχοφάρμακα, όποιο μαρτυρολόγιο κι αν συνεπάγονται, κατά μια έννοια επέχουν θέση θεολογικού φροντιστηρίου. Η τρύπα στο κεφάλι μεγαλώνει καθώς καίγονται τα παραπετάσματα και ο πάσχων “μυούμεονος” κρυφομαντεύει ένα θαύμα μέσα στο τίποτα.

Διονύσης Καψάλης – Ο κρότος του χρόνου (Άγρα, 2007, σελ.63)

kapsalis

“Γιατί εσύ’ σαι το φως και το σκότος,
γιατί εσύ ‘σαι ο κάθε καημός,
της καρδιάς μου ο χτύπος τρελός,
μες τη νύχτα του χρόνου ο κρότος”.

Ανάπαιστοι μιας λύπης τετριμμένης,
λέξεις θαμπές χωρίς αντίκρισμα ζωής,
χίλια εννιακόσια εξήντα έξι – “όχι,
ψέματα λες” πετάχτηκε ο Δημήτρης,
στρυφνός και αυθάδης όπως πάντα, “όχι,
δεν το ‘γραψες εσύ, κλεμμένο θα ‘να
κάπου το διάβασες και δεν θυμάσαι,
ή κάπου το ξεσήκωσες”. Ποιος ξέρει,
αγαπητέ Δημήτρη, αν είχες δίκιο
αναρωτήθηκα κι εγώ πολλές φορές:
του χρόνου ο κρότος – που το βρήκα; Κι όμως,
μετά από τόσα χρόνια που τα σκέφτομαι,
εκείνο το “εσύ” με τρώει ακόμα,
και όχι οι ρίμες ή το μέτρο, το “εσύ”,
τόσο εμφατικό (ποιον εννοούσα;),
τόσο ιδανικό και τόσο αόριστο,
που ακόμα, όταν χάνομαι στα όνειρα
και παίρνω αόριστα το δρόμο της ζωής
σαν να ‘μουν στην αρχή, μου καίει τα χέρια
γιατί δεν έχω που να το απευθύνω.