Δαντέλα και λουλάκι

Η εικονιζόμενη προπολεμική καλλονή είναι η γιαγιά μου η Τασία, ζωγραφισμένη από τον παππού Βασίλη.

374159_10150791750439047_979702340_n

Αριστοκράτισσα, μαζί με τις αδελφές της, την πιο ιντελεκτουέλ Πιπίτσα και το αλάνι την Έλλη, όλες γιαγιάδες μου, κυριαρχούν οι τρεις Χάριτες στις προσωπικές μου χριστουγεννιάτικες παιδικές αναμνήσεις. Τους τις χρωστώ κατά κάποιο τρόπο.

Πρόλαβα, ευτυχώς για μένα, καθώς αρκετά γρήγορα τελείωσε η ανεμελιά, τον απόηχο μιας άλλης εποχής που είχε ήδη σβήσει. Όχι βέβαια τις καντάδες και τις εκδρομές της δεκαετίας του ’30, όχι τα γλέντια του καρναβαλιού μετά την κατοχή, ούτε την αστική ζωή του ’50 και του ’60 με την υπηρεσία, τις μονοκατοικίες με τους κήπους, τα πιάνα και τα μαντολίνα, τις υψηλές επισκέψεις και τις ωραίες παρέες.

Η μύτη μου έπιασε τη μυρωδιά της νοσταλγίας, των καλών τρόπων, της ευγένειας, του καθαρού σπιτιού και της κοκεταρίας. Ως μνήμη, η όσφρηση θυμάται την αναστάτωση, τον σαματά, τα γέλια και τις πυρετώδεις προετοιμασίες που επικρατούσαν στο σπίτι τις παραμονές των εορτών, όπως και όλες τις γεύσεις του εκλεκτού τραπεζιού. Να φτιάξουμε μελομακάρονα και φοινίκια, να πούμε τα κάλαντα, να πάμε στο χασάπη να πάρουμε το κρέας, να βγάλουμε το καλό τραπεζομάντηλο, να κάνουμε μια δωρεά στο ορφανοτροφείο, να τηλεφωνήσουμε σε οικείους και φίλους για τα χρόνια πολλά. Ποδαρικό το νέο χρόνο, πάντα με τα παιδιά…δηλαδή μ’ εμάς. Ιεροτελεστίες από ανθρώπους με καθαρά μάτια, έθιμα στα οποία σερνόμασταν τάχα βαριεστημένοι με την καλή μου αδελφή, αλλά συμμετείχαμε με σκανδαλιάρικη διάθεση και, τελικά, ενθουσιασμό. Τα δώρα, τα πειράγματα, οι ιστορίες, οι υπέροχες φωνές στο ραδιόφωνο της Δανάης και της Στέλλας Γκρέκα…

Αυτές οι χριστουγεννιάτικες αναμνήσεις είναι έντονα και άρρηκτα συνυφασμένες με πολλή ξενοιασιά και αγάπη, με παιδικά χρόνια, με ασφάλεια και θαλπωρή. Κάποιοι άνθρωποι ήταν εκεί προσφέροντας απλόχερα αυτό που κάθε παιδί χρειάζεται και ποθεί. Εκείνες οι υπέροχες χριστουγεννιάτικες μέρες των παιδικών χρόνων είναι γραμμένες με τα ονόματα Τασία, Πιπίτσα, Έλλη. Έφυγαν κάποτε ανεπιστρεπτί, όλες μαζί η μια μετά την άλλη, όταν εγώ ήμουν μακριά. Γυρνώντας πίσω δεν υπήρχε τίποτε πια απ’ όλα αυτά, πέραν των τρυφερών αναμνήσεων. Εγώ αρκετά μεγάλος, άλλοι ρόλοι, άλλη εποχή, άδειος κόσμος, σκληροί άνθρωποι.

Μέχρι σήμερα με τροφοδοτεί η ανάμνησή τους με αγάπη και ζεστασιά, ώστε γνωρίζοντας τι ακριβώς είναι αυτό το πράγμα, να μπορώ κι εγώ να το μεταδίδω στη μονάκριβη θυγατέρα μου. Σε έναν κόσμο αβάσταχτης βιωμένης γαϊδουριάς, είμαι τυχερός και υπερήφανος που με καθοδηγεί σε τούτο το καθήκον η δαντέλα και το λουλάκι των τριών Χαρίτων. Καλά Χριστούγεννα!

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: