Όταν η πολλή μαγκιά αντικαθιστά το αριστερό ήθος

Αφορμή για το σημερινό σημείωμα αποτελεί η εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ τις τελευταίες ημέρες στο πλαίσιο των συζητήσεων για τη νέα δανειακή σύμβαση και τον προϋπολογισμό στην Ολομέλεια της Βουλής.

Με λύπησε διπλά τόσο η εκφορά του πολιτικού λόγου ορισμένων στελεχών όσο και το επικοινωνιακό “στήσιμο” σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη χρονική καμπή. Η λύπη είναι ειλικρινής, διότι αφενός με το χώρο έχω ένα βιωματικό δέσιμο, αφετέρου γνωρίζω ότι πίσω από τις ακραίες θέσεις και συμπεριφορές υπάρχουν αναρίθμητοι συνεπείς και ταπεινοί άνθρωποι που έχουν δώσει τα πάντα στην υπόθεση της μη δογματικής αριστεράς. Για τα παραπάνω, αποφεύγω την πολλή κριτική.

Εντούτοις: Βλέπω πια το ΣΥΡΙΖΑ, πρώτο κόμμα στις δημοσκοπήσεις και αξιωματική αντιπολίτευση, να έχει μετατραπεί σε ένα δογματικό συνονθύλευμα λαϊκισμού, δογματισμού, ιδεοληψίας και παπανδρεϊσμού. Συνέπειες της σχεδόν βίαης μετακόμισης της συντριπτικής πλειοψηφίας των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, του απότομου μεγαλώματός του και της έλλειψης ρεαλιστικών προτάσεων. Η αριστερά φαντάζει μειοψηφία στον ΣΥΡΙΖΑ, διότι η ιδεολογία έχει υποχωρήσει έναντι της επικοινωνίας.   

Διανύουμε μία περίοδο όπου η επικοινωνία κυριαρχεί της πολιτικής, με αποτέλεσμα η ιδεολογία σήμερα να περνά σε δεύτερη μοίρα. Σημαίνει αυτό όμως ότι η επικοινωνία και η διαχείριση μπορούν να υποκαταστήσουν τις ιδεολογίες και την πολιτική επιχειρηματολογία; Όσο κι αν εξελίσσονται οι τεχνικές επικοινωνίας, είναι ανεπαρκείς όταν δεν υπάρχει ουσιαστική πολιτική.

Είναι πραγματικά οδυνηρό να παρακολουθεί κανείς την μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ σε ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ’80, τον Τσίπρα σε ανυπόφορο κακέκτυπο Παπανδρέου και τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ να μην έχουν καταλάβει απολύτως τίποτα και να στρέφονται στο ΣΥΡΙΖΑ (για να συνεχίσουν ως εκλογική πελατεία το πλιάτσικο), ο οποίος απροετοίμαστος τους άνοιξε την πόρτα, δεκαπλασιάστηκε μέσα σε πέντε μήνες υποσχόμενος τα πάντα και τίποτα, αποτελώντας έκτοτε άσυλο του κάθε πικραμένου και αγαναχτισμένου θιασώτη του δικομματισμού. Υιοθέτησε έναν εύκολο αντιπολιτευτικό λόγο. Επέλεξε να μη συμμετάσχει στη συγκυβέρνηση. Εγκατέλειψε τον ορθό λόγο και την πολιτική επιχειρηματολογία. Με γειά του, με χαρά του. Υπό το πρίσμα, ωστόσο, ότι πολύ πιθανόν να αναλάβει στις επόμενες εκλογές τη βάσανο της διακυβέρνησης της χώρας, δεν προσφέρει διόλου καλές υπηρεσίες στην κοινωνία, όταν η δημόσια παρουσία του είναι κάθε άλλο παρά γόνιμη και εποικοδομητική. Έστω ότι οι συγκυβερνώντες είναι “προδότες”, “μερκελιστές”, “μνημονιακοί”, “επικίνδυνοι”, “ακατάλληλοι”, προκαλεί τα ίδια καταθλιπτικά συναισθήματα το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μια από τα ίδια: μπαγιάτικος, ανεύθυνος, τζάμπα μάγκας, με ένδεια επιχειρημάτων και δίχως σχέδιο. Και ας μου επιτραπεί να κάνω μια υπόθεση εργασίας: Στην περίπτωση που αυτός είχε επικρατήσει στις εκλογές του Ιούνη, θα έκανε μαζί με τους όποιους κυβερνητικούς συμμάχους του κάτι διαφορετικό απ’ ότι αναγκάζεται να κάνει η “ντόπια τρόικα” σήμερα; Ειλικρινής απάντηση, παρακαλώ, μεταξύ κατεργαραίων. Αντιστρόφως, ο λόγος του Σαμαρά ή του Βενιζέλου θα διέφερε από εκείνον του Τσίπρα από τη θέση της αντιπολίτευσης; Πολύ αμφιβάλλω για αμφότερα, διότι όσα περιθώρια αντίδρασης για μια οιαδήποτε αριστερή/δεξιά/κομμουνιστική/φασιστική κυβέρνηση υπάρχουν σ’ όλο τον κόσμο σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης, τόσα θα υπήρχαν και για τον Τσίπρα. Ελάχιστα. Και για χώρες στην κατάσταση της Ελλάδας, σχεδόν μηδαμινά. Το πρόβλημα για όλους μας: η συμπολίτευση και αντιπολίτευση στην Ελλάδα (ανέκαθεν) θυμίζουν τη Σκύλλα με τη Χάρυβδη.

Τον κλασικό αντιπολιτευτικό ρόλο του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, τον έχει ασμένως αναλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ. Και ακολουθεί τη δοκιμασμένη πατέντα: Δεν αντιπαρατίθεται στα κακώς κείμενα με λογισμό και νηφαλιότητα, αλλά με κραυγές, συνθήματα και εύκολο λόγο. Η πολυφωνία του δεν είναι πλουραλισμός, αλλά κακοφωνία. Ας τους πει κάποιος ότι δεν είναι όλα επικοινωνία (βλ. ενδεικτικά, action στο προαύλιο της Βουλής, αμφισβήτηση της δεδηλωμένης και μάζεμά της από τον Τσίπρα, υπεράσπιση του τσιφλικιού των μονίμων υπαλλήλων της Βουλής κλπ.κλπ). Μέσα σ’ αυτή την κακοφωνία, ακούγονται απίθανα πράγματα, τα οποία έγιναν πρόδηλα τις τελευταίες ημέρες, και ξεπερνούν τα εσκαμμένα:

– Ο Τσίπρας, ως άλλος Παπανδρέου, σε συνέντευξή του στη ναυαρχίδα του γερμανικού τύπου die Zeit απαντάει στην ερώτηση “πώς θα εμποδίσετε τις ιδιωτικοποιήσεις”, με το απλοϊκό, εύκολο και απαράδεκτο (στη συγκυρία) επιχείρημα: “ουδείς σοβαρός επενδυτής θα ξοδέψει τα λεφτά του στην Ελλάδα”. Δεν είναι το παλιό γνωστό: “παραλάβαμε καμμένη γη” (και χαιρόμαστε πολύ γι’ αυτό);

– Ο Στ. Παναγούλης (πρώην ΕΣΠΕ, πρώην ΠΟΛΑΝ, στο σύνολο έχει περάσει από επτά κόμματα – για τον οποίο στο ΣΥΡΙΖΑ, ορθώς, εύχονταν να μην εκλεγεί) απείλησε κατά την ομιλία του στον προϋπολογισμό με εκτέλεση και λιντσαρίσματα τους “μνημονιακούς” (http://www.youtube.com/watch?v=mnaSokDG_8k). Είναι αυτό αριστερά;

– Ο βουλευτής Βοιωτίας, Γιάννης Σταθάς, αποκάλεσε κατά τη συζήτηση στη Βουλή του προϋπολογισμού τον υπουργό Οικονομικών της Γερμανίας, Βόλφανγκ Σόιμπλε, «κουτσό», χωρίς να αποδοκιμαστεί από κανένα όργανο του ΣΥΡΙΖΑ
(http://www.lifo.gr/team/bitsandpieces/33593). Ρατσιστική συνιστώσα;

Για κάθε δημοκρατικό πολιτικό χώρο, για κάθε δημοκρατική ιδεολογία που μετουσιώνεται σε πολιτικό λόγο και πράξη από τους πολιτικούς φορείς, είναι απαραίτητες οι ξεκάθαρες απόψεις, ο πολιτικός πολιτισμός, ο σεβασμός στις θέσεις του άλλου,  η συμφωνία ότι η πολιτική υπηρετεί το γενικό καλό. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι αυτοσκοπός οι πολιτικοί φορείς να ταυτίζονται και η πολιτική να ομογενοποιείται.

Παρόλα αυτά, είναι αναγκαία για το πολιτικό σύστημα της χώρας μας, το οποίο πάσχει από κάθε λογής ταμπού και παθογένειες, η διεξαγωγή ενός δημόσιου διαλόγου μεταξύ των δημοκρατικών κομμάτων σχετικά με τα όρια της δημοκρατίας, του πολιτικού και κομματικού συστήματος, το εύρος της πολιτικής παρέμβασης, τον ρόλο του πολιτικού προσωπικού, τις εναλλακτικές μορφές πολιτικής και κοινωνικής παρέμβασης, τη συστηματική και διεισδυτική παρακολούθηση των δυνατοτήτων της ίδιας της πολιτικής.

Η αριστερά πάντα συνέβαλε χωρίς αλαζονεία στα παραπάνω, όταν οι μετρημένοι στα δάκτυλα βουλευτές της λέγονταν Ηλιού, Παρτσαλίδης, Δρακόπουλος, Κύρκος, Μπανιάς ή Παπαγιαννάκης.

Σήμερα με τη Ζωή, τον Παναγούλη, τον Σακκά, τηλε- εργατολόγους/ηθοποιούς/συγγραφείς/κουλτουριάρηδες της Σκουφά, τα ορφανά του ΠΑΣΟΚ και του ΔΗΚΚΙ, τον Μιχελογιαννάκη, τον Κουρουμπλή κ.ά εύχομαι ο ΣΥΡΙΖΑ να μην έχει ξεχάσει ότι κάποτε η αριστερά για εχθρούς και φίλους ήταν συνώνυμο του ήθους. Ας μην παζαρεύει την ηθική διάσταση της αριστεράς στο δρόμο για την εξουσία. Η ευχή αυτή είναι κάτι πολύ βαθύτερο από την ηθικολογία (μακριά από εμάς). Οι παλιοί αριστεροί και όσοι μάθαμε κοντά τους έννοιες όπως “ανθρωπισμός”, “ευαισθησίες”, “ανεκτικότητα”, το αντιλαμβάνονται…

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: