Robert Desnos – The night of loveless nights 1926 (“Ποιήματα”, εκδ. Εστία,1992, σελ.69-70)

Όποτε θέλω κατοικώ μια σκοτεινή χαράδρα. Τα έλατα, τα πεύκα και οι βράχοι καλύπτουν τις απόκρημνες πλαγιές της κι ο ουρανός επάνω της κόβεται σ΄ένα περίεργο σχήμα που με ρόμβο μοιάζει.

Σ αυτή τη χαράδρα φυτρώνουν παράξενα χορτάρια, σκυλοβότανα, φτελιές που πάνω τους πετούν νύμφες και μάντιδες. Ο ουρανός, τα παντός είδους χόρτα και o φαύνος δίνουν στα έντομα κακές κουρούνες, αρουραίους που μυρίζουν κρασί. Κι εγώ δεν ξέρω ποια αμετακίνητη εποχή καλύπτει αυτή την πάντοτε σκοτεινή χαράδρα με την αστροστολισμένη της σκεπή σε σχήμα ρόμβου που κανένα σύννεφο δεν διασχίζει.

Πάνω στους κορμούς των δέντρων είναι χαραγμένα δύο – πάντα τα ίδια – αχρικά. Από ποιο μαχαίρι, από ποιο χέρι και για ποια καρδιά;

Το φαράγγι έρημο όταν πρωτοπήγα. Κανείς δεν το ‘χε επισκεφτεί πριν από μένα. Κανείς ποτέ, πέρα από μένα, δεν το είχε διαβεί.

Υπάρχει ένας βάλτος. Μέσα στην σκιά βατράχια κολυμπούν με ήρεμες κινήσεις. Πάνω του αντανακλούν τα ακίνητα άστρα, το έλος αντηχεί τα δυνατά, λυπητερά κρωξίματα, πετά τις ίδιες μαγικές πάντα φωτιές. Μέσα σ’ αυτή τη μοναξιά η εποχή του έρωτα υπερίπταται ακίνητη, θλιμμένη.

Ω! Θ’ αγαπώ πάντα τη χαράδρα και σίγουρα ποτέ δεν θα μπορέσω να διαβώ αυτό το δάσος με τα πεύκα, να σκαρφαλώσω τον άσπρο δρόμο που περνά τις ορισμένες ώρες, τον δρόμο όπου οι σκιές δεν έχουν ποτέ την ίδια κλίση.

Μερικές φορές μου φαίνεται ότι η νύχτα υπάρχει μόνο για να μας σκεπάζει. Κηνυγοί περνούν από τον δρόμο που δεν βλέπω. Τα κόρνα ηχούν κάτω από τα πεύκα. Η μέρα ήταν μεγάλη, πέρασε στα χωράφια με το κυνήγι της αλεπούς, των κουναβιών, του ζαρκαδιού. Τα ρουθούνια των αλόγων άχνιζαν μες στο σκοτάδι.

Παύουν οι σκοποί του κυνηγιού. Και γω με δυσκολία ξεχωρίζω τα πανομοιότυπα αρχικά που κάποιος χάραξε πάνω στους κορμούς των πεύκων που τη χαράδρα ορίζουν…

* στη φωτογραφία με τη Yuki Desnos, το 1928 στο Montparnasse.

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

2 responses to “Robert Desnos – The night of loveless nights 1926 (“Ποιήματα”, εκδ. Εστία,1992, σελ.69-70)”

  1. boheme says :

    θυμήσου ότι είναι τρελός αυτός που έγραψε τούτες τις σελίδες
    κι αν η λέξη φαίνεται συχνά να υπερβαίνει το αίσθημα που εκφράζει,
    είναι επειδή έχει λυγίσει κάτω από το βάρος της καρδιάς
    -φλωμπέρ, τα απομνημονεύματα ενός τρελού

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: