Ποιος κάνει κουμάντο;

Ο Σαμαράς έχει δείξει διαχρονικά ότι αντιλαμβάνεται την πολιτική ως παιγνίδι προσωπικής στρατηγικής, εκβιασμών και εξουσίας. Δεν δίστασε να ρίξει την κυβέρνηση Μητσοτάκη, επέστρεψε  στη ΝΔ μετά από το ξεψύχισμα της ακροδεξιάς ΠΟΛΑΝ και από το πουθενά βρέθηκε, λίγο αργότερα, πρόεδρός της. Αντιπολιτευόμενος τον Γιώργο Παπανδρέου, ο Σαμαράς αποτέλεσε μνημείο ανευθυνότητας, γεγονός που έγινε αντιληπτό εντός κι εκτός Ελλάδας (όταν κηρύχθηκε σχεδόν ανεπιθύμητος από τους ομογάλακτούς του στο Λαϊκό Ευρωπαϊκό Κόμμα). Οι γνήσιοι νεοδημοκράτες τα τελευταία τρία χρόνια βρίσκονται στο όριο του εγκεφαλικού. Πολύ λογικά σκεπτόμενοι, ήταν έτοιμοι να τον καρατομήσουν εν μια νυκτί και να τον στείλουν πακέτο στην Καλαμάτα, αν στις πρώτες ή τις δεύτερες εκλογικές αναμετρήσεις Μαΐου – Ιουνίου τρέχοντας μόνος του, κατάφερνε να βγει δεύτερος.

Συνιστά ακόμη μια ελληνική ειρωνία, το γεγονός ότι στην πιο κρίσιμη υπαρξιακή καμπή της νεότερης ιστορίας της, της έτυχε το αυτό πολιτικό προσωπικό προεξάρχοντος του Αντώνη Σαμαρά, ακριβώς την ώρα που η χώρα χρειαζόταν ηγεσία με γενναιότητα, πυγμή και όραμα.

Ωστόσο, ακόμη και για το Σαμαρά, όπως και για οποιονδήποτε άλλον ήταν στη θέση του (από τους υπάρχοντες), τον Καμένο, τον Τσίπρα, τον Κανάκη, τον Βαρουφάκη, ή όποιον άλλο εμφανίζεται να κατέχει το μαγικό φίλτρο σωτηρίας της χώρας, τα περιθώρια ευελιξίας, εκβιασμών, απειλών, διαπραγμάτευσης, τακτικισμών κλπ. είναι περιορισμένα, αν όχι μηδαμινά – και τούτο, εδώ και καιρό. Όχι ότι δεν θέλει να σώσει την Ελλάδα ο άνθρωπος (ας πούμε ότι έχει καλές προθέσεις, ότι θέλει η ιστορία να γράψει “Σαμαράς = σωτήρ”), αλλά όταν οι πολίτες ζητούν από το Σαμαρά ή τον Στουρνάρα (που ιδεολογικώς μπορεί και να μην κόπτονται ιδιαιτέρως) να μην υπογράψουν τη νέα δανειακή σύμβαση και από τον Κουβέλη να πατήσει πόδι για να μην καταργηθεί το επίδομα γάμου, πρέπει να γνωρίζουν ότι δεν κάνει κουμάντο η συγκυβέρνηση. Μπορεί να έκαναν λιγάκιόλοι αυτοί, αν ο Σαμαράς μαζί με όποιον άλλον ήθελε, συγκροτούσαν μια κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας το 2010, στην αρχή, όχι δυόμιση χρόνια αργότερα.

Τώρα είναι αργά για δάκρυα. Οι αποφάσεις λαμβάνονται από τα κεντρικά των οργανισμών που απαρτίζουν την Τρόικα, μέσω των απεσταλμένων τους επιβάλλονται στους κυβερνώντες, οι οποίοι κατόπιν αναλαμβάνουν να τα περάσουν στη Βουλή και να τα εφαρμόσουν για να πάρουν την επόμενη δόση. Επειδή τα μέτρα είναι ανεφάρμοστα, κάθε φορά που τα λεφτά τελειώνουν, οι όροι για την επόμενη δόση γίνονται επαχθέστεροι.

Η Τρόικα περιλαμβάνει και Ευρώπη και ΔΝΤ. Και εδώ ακριβώς είναι που γίνεται όλος ο σκοτωμός, ο πόλεμος για την εξουσία που έχει ως παράπλευρη απώλεια την ήδη σαρωμένη ελληνική κοινωνία. Από τη μια, υπάρχει η Ευρώπη, η οποία στον πυρήνα της έχει το κοινωνικό κράτος, ό,τι έχει απομείνει απ’ αυτό, ένα copyright ευρωπαϊκό, ανεξαρτήτως κυβέρνησης, που χωρίς αυτό δεν υφίσταται Ευρώπη. Από την άλλη, είναι το IMF το ιδεολογικό όργανο του νεοφιλελευθερισμού και της παγκοσμιοποίησης, το οποίο επιβάλλει αντικοινωνικά οικονομικά μοντέλα σε δεκάδες χώρες σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, με καταστροφικές, πάντοτε, συνέπειες.

Το IMF, μέσω της Ελλάδας, επιχειρεί να αποδεκατίσει, να αποσαθρώσει οικονομικά και κοινωνικά την Ευρώπη, η οποία αποτελεί ένα από τα τρία ισχυρότερα οικονομικά κέντρα παγκοσμίως (της “Τριάδας” που λέγαμε στην Εσπερία). Η σούπερ ευκαιρία να παρεισφρήσει στις χώρες της Ευρωζώνης, στο hard core της Ευρώπης, την Ευρωζώνη, δόθηκε μέσω ενός Δούρειου Ίππου, της Ελλάδας η οποία με δικά της λάθη βρέθηκε σε δεινή θέση, διαλύοντας την οικονομία της με θανατηφόρες συνταγές και κατ’ επέκταση τον κοινωνικό ιστό της χώρας.

Ο στόχος είναι, υπό αυτή την οπτική, η διάλυση της Ευρώπης, αλλά η δυστυχής Ελλάδα αποτελεί την ευρωπαϊκή χώρα (της προ διευρύνσεως Ευρώπης) που βρέθηκε πρώτη στο μάτι του κυκλώνα, άθυρμα στον ωκεανό των οικονομικών συμφερόντων, στο επίκεντρο ενός πολέμου εξουσίας οργανισμών και global players, εξέλιξη που παραπέμπει στις χειρότερες στιγμές του ψυχρού πολέμου ΗΠΑ – ΕΣΣΔ και τις ισορροπίες τρόμου (και για τους τρίτους). Ας σκεφτούμε λοιπόν πόσο μικροί και ανίσχυροι είναι οι διόλου χαρισματικοί και ελαχίστου πολιτικού αναστήματος Σαμαράδες και Βενιζέλοι μέσα σ’ αυτή τη διελκυστίνδα.

Η Ελλάδα δεν μπορεί μόνη της. Και είναι αστείο να ζητείται από τον Κουβέλη να πει όχι στα εργασιακά, λες και ο Σαμαράς είναι αυτός που θα του κάνει τη χάρη – που αν ήταν στο χέρι του, φαντάζομαι πώς θα την έκανε. Ο Σαμαράς ρώτησε την Τρόικα και προφανώς έφαγε ανάστροφη. Έτσι, με την ουρά στα σκέλια, βγήκε την προηγούμενη εβδομάδα και ανακοίνωσε το “τέλος της διαπραγμάτευσης”, ενώ αυτή συνεχιζόταν τουλάχιστον μέχρι χθες το μεσημέρι, εξ’ όσων γνωρίζω. 

Τη λύση μπορεί μόνο η Ευρώπη, ενωμένη, να τη δώσει, όταν συνειδητοποιήσει ότι δέχεται επίθεση, ότι ο πραγματικός στόχος είναι αυτή και η διάλυσή της. Ίσως, τότε, εάν ανασυνταχθούν οι εταίροι μας, προλάβουμε να σωθούμε κι εμείς ή ό,τι έχει απομείνει.

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: