Πέρασμα στο underground part 2: “Rock ‘n’ Roll βοήθειες”

Του Nofunkydrummer (The Frantic V)

Το λοιπόν: Όλα αρχίσαν κάπου στο θολό πια παρελθόν του καλοκαιριού του 1987 ή μήπως ήταν λίγο πιο μετά ή λίγο πιο νωρίς; μικρή σημασία έχει! Αυτή η κασέτα παραδοτέα από την αδερφή μου για να ακούσω στο walkman “σοβαρή μουσική” περιείχε τα εξής συγκροτήματα:

 

 

Housemartins

Velvet Underground

Lou Reed

Fuzztones

Thee Fourgiven

ήταν από το φίλο της τον Σωτήρη, που κανανε μαζί εκπομπή στο ραδιόφωνο, και της είχε κάνει την κασέτα μετά από ταξίδι στην Aθήνα που πήγε για να αγοράσει δίσκους.

Περιττό να πω ότι άνοιξε το μυαλό μου, τα μάτια μου, τα αυτιά μου, την κωλοτρυπίδα μου, τους πόρους του δέρματός  μου αυτή η κασέτα. Όχι όλη, αλλά είχα κολλήσει κυρίως στα τέσσερα τελευταία περιεχόμενά της, επανάληψη σε αυνανιστικό ρυθμό ολημερίς και ολυνυχτίς, πολύ μπαταρία χαμένη, τι να λέμε τώρα.

Το Σεπτέμβρη η αδερφή μου έφυγε για να σπουδάσει Σαλόνικα μπιτς και γω πήγα την πρώτη μου επίσκεψη κάπου στο Νοέμβρη στην παγερή πόλη με μαζεμένα χαρτζηλίκια εβδομάδων για δίσκους και καμια έξοδο βραδινή σε σχολεία του ροκ της εν λόγω πόλης, βλέπε Λούκυ Λουκ, Μπερλίν κλπ. Είχα γυρίσει με ωραία πράγματα τότε, sonics, creeps, cramps, ό,τι χρειάζεται δηλαδή το εφηβικό μυαλό για να καταστραφεί στο έπακρον. Αλλά όπως έχει πει νομίζω και ο Μπουκόφσκι, άμα βρεις κατι να το αγαπάς, άστο να σε σκοτώσει (κάποιος βαθμός υπερβολής υπάρχει δε λέω, κανείς δε σκοτώθηκε όντας γκαραζιέρης, αλλά σίγουρα δεινοπάθησε κοινωνικά). Και ευτυχώς το ίδιο μικρόβιο μοιραζόμουν με λίγους καλούς φίλους -που είναι ακόμα κολλητοί μου, κουμπάροι αδέρφια κλπ- και έτσι δεν ήμουν μόνος. Αλλά λόγω κολλήματος με αυτή τη μουσική που μας γαλουχούσε το Superfly του Παναγιώτη και μεις ρουφούσαμε λαίμαργα θέλοντας όλο και περισσότερο, κάπου το κάναμε και λίγο lifestyle.

Ήμασταν εξ’ορισμού outcasts, εμείς μιλούσαμε για τους outcasts, back from the grave, pebbles, fuzztones (πολύ fuzztones τότε) tell tale hearts, gravediggerV και όλοι οι συνομήλικοί μας μιλούσαν για μέταλλο, μουνάκια, μουνάκια και μέταλλο και μπριτ ποπ και μάντσεστα, και μουνάκια. Και μεις θέλαμε από αυτό το σπορ, αλλά οι επιτυχίες λιγοστές έως μηδαμινές. Στην καλύτερη περίπτωση ένα χαμόγελο από τις “ψυχεδελούδες” αλλά τα κοριτσάκια ήταν όλα καπαρωμένα από την παρέα του Landstreicher & Co, οπότε κοντά τα χέρια και δε γαμιέται, εμείς έχουμε το γκαράζ.

Σε αυτό το σημείο, η παρέα έχει κάνει τον κουμουνισμό πρακτική, ένας παίρνει τον δίσκο, μαζευόμαστε και τον ακούμε όλοι, αι ξανά και ξανά, αναλύουμε ώρες την φαρφίζα, το φαζ, τα μούντυ, τη φωνή και πάντα κοιτάμε να παίρνουμε όλοι διαφορετικούς δίσκους για να έχουμε πολλά ακουσμένα (κάτι που στα πρώτα μου φοιτητικά χρόνια μου στοίχισε πολλούς μήνες ριζοφαγίας προσπαθώντας να τα πάρω όλα). Η σαββατιανή μας έξοδος θα ήταν ένας καφές στην παραλία, λυκειόπαιδα -μπιμπικόφατσες με ζιβάγκο και καπαρίνες, banned from the clubs, αλλά στο Atrium μπαίναμε, εκεί έπαιζε και garage (τότε πηγαίναμε), Captain Morgan -Coca Cola άπειρα, χάλια ποτό αλλά δε βαριέσαι, κεφάλι να κάναμε και μαλακούρα (χορός ασυνάρτητων βημάτων χοροπηδημάτων ουρλιάζοντας ότι στίχο ξέραμε και δεν ξέραμε).

Είναι 1989 πια και οι Fuzztones κυκλοφορούν το In Heat και ναι ρε μάγκα μου, τότε που άρχισαν και τα ξένα κανάλια να παίζουν στο ελλάντα, είδαμε το Hurt on Hold video clip και βλέπαμε και τα 120 λεπτά μπας και αλλά του κάκου, μια φορά είδαμε μια μπαντάρα εκεί τους Stairs να διασκευάζουν το last time around, πήγαμε και πήραμε και το δίσκο. Με το Black Box του Ιn Heat δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια τι γνόταν στο υπόγειο της (του;) Atrium, νομίζαμε ότι αυτή ήταν η στιγμή της εκδίκησής μας, σπρώχναμε και σπρωχνόμασταν και το διασκεδάζαμε στο έπακρο ουρλιάζοντας, not a care in the fucking world, εύκολο μετά από 2 ρετσίνες και ένα τσίπουρο στο τσιπουράδικο, και μια μπύρα Wild Horse αν θυμάμαι καλά την μπυρίτσα που πίναμε στο κολαστήριον.

Τις βραδιές που ο Gus απλόχερα μας επέτρεπε να τις  μολύνουμε με το δικό μας εληξήριο ανωριμότητας, ήταν παράδεισος… Jump cut στο φθινόπωρο του 1991, εγώ πια 3η λυκείου και κάνοντας σοβαρή προσπάθεια να παώ Σαλόνικα ως φοιτητής, αφού έχω ζήσει και εκεί μαγικές βραδιές σε ένα άλλο υπόγειο που λέγονταν Hard Rock cafe (καμιά σχέση με τη γνωστή αλυσίδα), ω του θαύματος λοιπόν σκάει σαν κεραυνός εν αιθρία το νέο: Fuzztones στο ελλάντα για συναυλία στη θεσσαλονίκη!!!! μετά από μια μικρή λογομαχία με τον πατέρα έχασα και δεν μου επετράπη η άνοδος στο βορρά καθημερινή μαζί με τα φιλαράκια μου που θα πηγαίναν στη συναυλία με την αδερφή μου. Δεν ξέρω αν ακόμα το μετανοιώνω, αλλά τώρα πια, πολλά χρόνια αργότερα,  έχω παρει το μερίδιο μου από αυτή τη μπαντα, έχω μοιραστεί και τη σκηνή μαζί τους, αλλά αυτά είναι μεταγενέστερα κεφάλαια.

Λίγους μήνες και αρκετούς δίσκους αργότερα, έφυγα για σαλόνικα έχοντας πλάνο να είμαι σε μια μπάντα να παίζουμε γκαράζ, γιατί το πράμα δεν είναι πια τόσο δημοφιλές αν ποτέ ήταν, και καλά θα έκανα να δράσω γρήγορα, και μετά από ένα πέρασμα με τους hitch hykers (τύφλα να έχει η εταιρία) που περάσαμε μια χαρά, ο μπασίστας, ο ντεφίστας και γω αποφασίσαμε να κάνουμε κατι ακόμα πιο πυροβολημένο…. αλλά αυτό και αν είναι άλλη ιστορία.

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: