Πέρασμα στο underground, part 1: “Αναζητώντας την επικράτειά μας”

Του Chris B.I (The Last Drive)

”Τhis city’s so mean that the dogs don’t bark, but there’s a Rock’n’Roll scene livin’ in the dark…..”

Κάπως έτσι αισθανόμασταν…Μία παρέα που ξεκίνησε από τις πρώτες τάξεις του Λυκείου κάπου εκεί στους Αμπελόκηπους και που στη πορεία ενσωμάτωσε και άλλους, από άλλες περιοχές της Αθήνας που έμειναν φίλοι για μιά ζωή… Ήταν τα πρώτα χρόνια μετά τη μεταπολίτευση ,τότε που η Ελλάδα άλλαζε και μαζί με τη χώρα άλλαζε το σκηνικό για όλους εκείνους που μέχρι τότε δεν είχαν εκπροσώπηση ..Μιλάμε για πολωμένες εποχές ,τόσο πολιτικά όσο και κοινωνικά. Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο εγώ κι οι φίλοι μου προσπαθούσαμε να βρούμε τη δική μας “επικράτεια”, ένα σημείο αναφοράς μέσα απ’ το οποίο θα μπορούσαμε να δώσουμε ένα στίγμα, να αυτοχαρακτηριστούμε.

Μεγαλωμένοι όλοι μας σε μιά εποχή που από τη μιά ζούσαμε σημαντικά πολιτικά γεγονότα κι από την άλλη γνωρίζαμε ότι ήμασταν διαφορετικοί και δεν θα ”κολλούσαμε” ποτέ στο πνεύμα της εποχής, ανήκαμε σε εκείνη τη γενιά που όπως πολύ σωστά έθεσε ένας φίλος από το εξωτερικό, που ζούσε τότε μαζί μας στη Ελλάδα, “Είστε η πρώτη γενιά μετά τη δικτατορία που τώρα πιά τα έχετε όλα ελεύθερα και έχετε πέσει με τα μούτρα για να τα ζήσετε όλα …”

Ήταν βέβαια Α NO MAN’S LAND… Μεγάλη αλήθεια! Και μάλιστα είχαμε και τον ζήλο του νέου…Από τις τελευταίες τάξεις του δημοτικού σχολείου θυμάμαι ότι είχε αρχίσει η ενασχόληση μου με την ροκ μουσική, μέσω των δίσκων από τους μεγαλύτερους αδελφούς των φίλων μου και μεγαλώνοντας – κι αφού είχε μπει βαθιά το μικρόβιο πλέον- όλες οι παρέες μου είχαν πάνω-κάτω τα ίδια γούστα…. Κάπως έτσι γνωρίστηκα και με άλλους φίλους στο σχολείο κι αργότερα με τους φίλους των φίλων και πάει λέγοντας.

Ήταν η εποχή που πέρα από τις βασικές “ροκ βάσεις”, αρχίσαμε όλοι μας να ειδικευόμαστε σ’ αυτό που εγώ ονομάζω ROCK’N’ROLL για να το ξεχωρίζω απ’ το απλό ροκ….Και ο βασικός χώρος που γεννήθηκε αυτή η διαφορετική αντίληψη στην παρέα μας ήταν η λεγόμενη ”Παραλία Αμπελοκήπων”. Η Παραλία ήταν το κομμάτι της Λ. Αλεξάνδρας που βρίσκεται στη διασταύρωση με την Λ.Κηφισίας. Εκείνη την εποχή ήταν γεμάτη καφενεία, σουβλατζίδικα κι εστιατόρια στα οποία μαζεύονταν όλες οι φυσιογνωμίες της εποχής που είχαν πράγματι κάτι διαφορετικό να σου προσφέρουν με τη παρέα τους. Αυτοί μπορεί να ήταν περιθωριακοί, “καμμένοι” , διανοούμενοι, τυχοδιώκτες, gamblers,χρήστες ναρκωτικών ουσιών, αναρχικοί και αριστεριστές, τζαζ μουσικοί, ροκενρόλλερς και μαθητές του γυμνασίου και του λυκείου σε ολοήμερες κοπάνες… Όπως είναι εύκολο να καταλάβει κανείς ήταν ένα χωνευτήρι επιρροών και τάσεων και για μας ήταν κάποιου είδους κολυμβήθρα του Σιλωάμ που μέσα απ’ αυτήν αναδυθήκαμε με όλα αυτά τα στοιχεία που θα χαρακτήριζαν τη μετέπειτα πορεία μας σαν συγκρότημα (λογοτεχνία, φίλμς, μουσική, στάση ζωής γενικότερα…). Αν και είχαμε έρθει ήδη σε επαφή με το punk, στην ουσία εκεί ετέθησαν οι βάσεις για τις πιο ειδικευμένες αναζητήσεις μας που εκείνη την εποχή ήταν το Rockabilly και το Garage Punk του ’60…

Δεν ήταν δύσκολο να αντιληφθούμε ότι ανέκαθεν υπήρξε ένα νήμα, μία ευθεία που ένωνε όλες αυτές τις επιρροές μας από τη δεκαετία του ’50 ( και νωρίτερα βέβαια) ,μέσω του ’60 και του ’70 ώς τις μέρες μας. Ένα πνεύμα, μία ζωντανή Οντότητα που χαρακτηρίζει όλα αυτά που έχουν Σημασία….

Απο ‘κει και πέρα απλά προσπαθήσαμε να το κοινωνήσουμε…………..

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

2 responses to “Πέρασμα στο underground, part 1: “Αναζητώντας την επικράτειά μας””

  1. GUS says :

    Η ιδέα για το αφιέρωμα καταπληκτική!
    Η έναρξη? Δυναμίτης!

    Δυνατό κείμενο, που αποδίδει με τόση ζωντάνια τις γενεσιουργούς αναφορές της μετέπειτα rock`n`roll εποποιίας των Last Drive, που, αν και πιο νέος, αλλά κυρίως μη Αθηναίος, ένιωσα να ζωντανεύει μπροστά μου η πιάτσα αυτή που βαπτίστηκε “Παραλία Αμπελοκήπων” και όλες οι φιγούρες, που, όπως περιγράφονται, ακροβατούσαν ανάμεσα στο περιθώριο, το underground και και το mainstream.
    Ο λόγος που η συγκεκριμένη αναφορά μου “μίλησε” είναι γιατί αποδίδει εύστοχα ένα στοιχείο κοινό για όλους όσους κατά την ενηλικίωσή τους έψαχναν για κάτι το διαφορετικό, χωρίς στην αρχή να ξέρουν ακριβώς τι ψάχνουν και γιατί: όλα ξεκινούν πάντοτε σε μια ανάλογη τέτοια πιάτσα, το “χωνευτήρι επιρροών και τάσεων” και η “κολυμβήθρα του Σιλωάμ”, για να δανειστώ τους χαρακτηρισμούς.
    Η αντίστοιχη αυτή πιάτσα της γενέτειράς μου, με όλες τις “διαφορετικές” φυσιογνωμίες και τα ανομοιογενή στοιχεία που τη συνέθεταν, με ακολουθεί μέχρι ακόμη και σήμερα και επιρροές της εντοπίζω συχνά-πυκνά στις πιο απίθανες στιγμές της ζωής μου…

    Well done, Chris!

    Με αγωνία περιμένω τη συνέχεια…

  2. boheme says :

    Το παρελθόν δεν είναι λιμάνι. είναι φάρος.

    -θα πάμε παραλία απόψε. θαρθείς;
    [γίνεται; 16χρονο να μπορεί να αντισταθεί σε σουρεαλιστικές προσκλήσεις; δε γίνεται]
    -οκ ας κολυμπήσουμε.θαρθώ
    Στριμωχτήκαμε σε ένα μπαράκι δουκίσσης πλακεντίας.ανάμεσα σε μοικάνες ,μαλλιάδες,ροκαμπιλλάδες, ξυρισμένους ,δερμάτινους ,ανταλλού ,ψιλοκομιλφώ, σερνάμενους, καπνούς ποτά χορό χορό χορό.
    ούτε που ήξερα τι άκουγα.όμως το νιωσα.υπήρχε κάτι εκεί.κάτι για μένα.
    Από την επόμενη ,μπήκα σε πυρετό.έψαχνα να βρώ αυτά που άκουσα, ξεκοκκάλιζα περιοδικά,
    κατσικωνόμουνα όπου μπορούσα να ακούω βινύλια κ σε dt αυτιά κ ακουστικά ,ήταν ένα κ το αυτό.
    Σωστά το λέει,δεθυμαμαιποιός ότι στο underground πρέπει να πας εσύ,δεν έρχεται αυτό σε σένα.
    Μετά μεγάλωσα κάπως ,πύκνωσαν οι έξοδοι κ ..τα καλά ξημερώματα κ τα κακά ξημερώματα, μιας κ ..δεν μπορείς να δημιουργήσεις εμπειρία.πρέπει να την υποστείς.
    Μετά μεγάλωσα κι άλλο κ το τοπίο ξεκαθάριζε,μιας κ.. το ” ανένταχτο ” δεν είναι σημαία.είναι ιδιότητα.
    Κ μετά κι άλλο κ πολλά άλλαξαν γύρωτριγύρω,μα τίποτα δεν άλλαξε τον τρόπο που συναπαντώ κάθε φορά κ νιώθω το rock n roll. κάτι υπάρχει εκεί. κάτι από εμένα.
    η φωτό που θα πόσταρα ,εάν είχα, θα ήταν η στιγμή που καθώςέμπαινα στο maze, άκουσα το faster pussycat

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: