Archive | November 2012

The Monks: Αβαντγκάρντ, μινιμαλισμός και γκαράζ ντανταϊσμός. Ένα θρυλικό γκρουπ των ’60ς.

monks“After the Beatles conquered the world, America responded with the Monkees, a friendlier version playing Brill Building hits. Inversely, in Germany, a pair of avant-garde geniuses (Walther Niemann and Karl-H. Remy) conceptualized the monks, a group of bizarre anti-Beatles who would write their own dark minimalist rock. The gifted band, a group of five Americans who had recently finished their U.S. military service at a German base, had honed its skills by playing up to 40 hours a week in the same beat clubs that provided the Beatles’ training. The musicians’ new managers dressed them in black, shaved their heads like monks, provided them with a series of manifestos, and coached them to reconfigure their band to feature tribal drumming, feedback and electric banjo. Somehow, this resulted in one of the greatest albums in rock history”.

Όλοι όσοι ασχολούμαστε με τα garage 60’ς, γνωρίζουμε ότι οι Monks, το γκρουπ των αμερικάνων GI’s στη Χαϊδελβέργη, είναι το απόλυτο φετίχ. Ο μύθος γύρω από αυτό το αβάντ-γκαρντ, αντί-Beatles, σύμφωνα με τους ίδιους, σχήμα, έχει λάβει τα τελευταία χρόνια υπερβατικές διαστάσεις (το ίδιο και οι τιμές των original singles τους). Οι τύποι, με τα ξυρισμένα κεφάλια και τα παπαδίστικη ένδυση, ήταν δεκαετίες μπροστά.

http://www.the-monks.com/

My favorite: “Oh, how to do” http://www.youtube.com/watch?v=T3fAzQzgeSc (λάιβ στη θρυλική εκπομπή της γερμανικής τηλεόρασης “beat, beat, beat”, το 1965, όπου τα kiddies εμφανώς αμήχανα, δεν ξέρουν τι ακριβώς ακούν και πώς να το χορέψουν).

Μινιμαλιστικές συνθέσεις με τίτλους όπως: Cuckoo, I hate you, Higgledy Piggledy, Complication (!!!!), Drunken Maria (don’t drink, drinkin’ Maria, don’t sleep) και αλλόκοτους στίχους δημιούργησαν μια αισθητική φιλοσοφία per se, την οποία ακολουθείς, δεν ακολουθείς, σέβεσαι και αναγνωρίζεις http://www.the-monks.com/lyrics.htm

Δες το φιλμ: http://en.wikipedia.org/wiki/Monks:_The_Transatlantic_Feedback

Monks’ Chant (1965) http://www.youtube.com/watch?v=-5iI0__9S1c

Το δώρο του αλβανού πρωθυπουργού στους “ελληνόψυχους”

Ο πρωθυπουργός της Αλβανίας, Μπερίσα, στο πλαίσιο εκδήλωσης για τα 100 χρόνια ανεξαρτησίας της χώρας του προέβη στην εξής δήλωση:

Τα αλβανικά εδάφη εκτείνονται από την Πρέβεζα μέχρι το Πρέσεβο και από τα Σκόπια μέχρι την Ποντγκόριτσα. Όλοι εμείς οι αντιπρόσωποι των περιοχών με αλβανικούς εθνικούς πληθυσμούς δημιουργούμε αυτό για το οποίο οι μάρτυρές μας πολέμησαν επί έναν αιώνα. Ένα αλβανικό έθνος ενωμένο στη γή του“.

Οι δηλώσεις αυτές από τόσο επίσημα χείλη, προκάλεσαν αντιδράσεις στην Αθήνα και οδήγησαν στη ματαίωση του χθεσινού προγραμματισμένου ταξιδιού του έλληνα ΥΠΕΞ στα Τίρανα. Χωρίς να ξεχνάμε αντίστοιχες δηλώσεις και θέσεις ελλήνων κορυφαίων αξιωματούχων στη νεότερη ιστορία, οι εδαφικές διεκδικήσεις που εκφράζει η θέση του Μπερίσα, είναι έξω από κάθε έννοια συνεργασίας στα Βαλκάνια, υποσκάπτει την ειρηνική συνύπαρξη του αλβανικού με τον ελληνικό λαό και τροφοδοτεί τον ακραίο εθνικισμό. Διατυπώνεται δε, σε μια περίοδο, λαμβανομένης της ραγδαίας ανόδου του εγχώριου φασισμού – εθνικισμού, κατά την οποία η αναμόχλευση των παθών λειτουργεί εμπρηστικά και δύναται να αποσταθεροποιήσει τις πολύπαθες και εύθραυστες, ούτως ή άλλως σχέσεις ελλήνων-αλβανών σε όλα τα επίπεδα.

 Η ιδεολογία του εθνικισμού αποσκοπεί στη διέγερση του μίσους των λαών ή των εθνοτήτων ενάντια σε άλλους λαούς ή έθνη. Ο εθνικισμός βασίζεται και προσπαθεί να στερεώσει μέσα στην κοινωνία την αντίληψη της ανωτερότητας και της κυριαρχίας του ενός έθνους ή κράτους πάνω στα άλλα.Όλοι οι εθνικισμοί ονειρεύονται ένα μεγαλείο που χάθηκε ή μέλλεται να υπάρξει. Ο εθνικισμός στα Βαλκάνια δεν είναι άγνωστος. Η ύπαρξη διαφορετικών εθνοτήτων και λαών σε μια περιοχή, στην οποία ήταν ενεργός ιστορικά ο ξένος παράγοντας, οδήγησε στην ανάπτυξη του εθνικισμού ως επιθετική πολιτική ιδιαίτερα κατά την περίοδο της διάλυσης της οθωμανικής αυτοκρατορίας, όπου τα διάφορα “κομιτάτα” βάφτιζαν στην κολυμβήθρα και στο αίμα τους λαούς της περιοχής προκειμένου να γίνουν “ομοεθνείς” τους. Βασικό χαρακτηριστικό του είναι ο αλυτρωτισμός: Η προβολή “προαιώνιων” αιτημάτων και οραμάτων για “Μεγάλη Αλβανία”, “Μεγάλη Μακεδονία”, “Κόκκινη Μηλιά” κοκ. Όσο πιο “μικρός” και “υποβασταζόμενος” είναι ο εθνικισμός τόσο μεγαλύτερα “όνειρα” προβάλλει.

 Η εμπειρία και η Ιστορία διδάσκουν ότι σε συνθήκες ανεξέλεγκτης κρίσης ο εθνικισμός είναι ο πιο επίφοβος. Οι επικίνδυνες δηλώσεις του αλβανού πρωθυπουργού δίνουν τροφή στον ελληνικό ακροδεξιό λαϊκισμό για την εδραίωση και εξάπλωση των μισαλλόδοξων κηρυγμάτων του. Εκμεταλλευόμενοι και αναπαράγοντας τον γειτονικό εθνικισμό οι ντόπιοι εθνικιστές, με εύπεπτες απλουστευτικές λύσεις, διευκολύνονται στη στοχοποήση του ξένου και του διαφορετικού και “νομιμοποιούνται” να ορέγονται δυναμικές λύσεις, “απαντήσεις” και προβοκάτσιες.

Replay

Δεν θα ήταν ωραίο και χρήσιμο να ‘χαμε στη ζωή μας ένα replay, να βλέπαμε ξανά τα γκολ, τις χαμένες ευκαιρίες, τις αμφισβητούμενες φάσεις, τα σκληρά φάουλ, τα δοκάρια, τα οφσάιντ, τα δολοφονικά τάκλιν, τα κενά στην άμυνα, την ασυνεννοησία του κέντρου, τον αποκομμένο σέντερ φορ, ώστε να κατεβαίναμε βελτιωμένοι στο δεύτερο ημίχρονο με άλλο σύστημα τακτικής; Ή να προβλεπόταν ένας επαναληπτικός αγώνας, να τους πάρουμε τα σώβρακα – εν ανάγκη χωρίς/ή με άλλον προπονητή; Ή μήπως ν’ αφήναμε την υπερανάλυση και να παίζαμε φουλ επίθεση στο χορτάρι τώρα που (ελαφρώς) “την τρώμε” και όπου μας βγάλει το τόπι; #πανωλεθρίαμβος

“Αττικόν” – “Απόλλων”: Να σηκώσουν ξανά αυλαία τα λημέρια μας

Ξέρετε, αποφεύγω να περνάω από τη Σταδίου στο ύψος της Κλαυθμώνος προς Σύνταγμα, διότι θεωρώ εκείνο το σημείο, ζωντανό μνημείο ντροπής και αποτυχίας της σύγχρονης Ελλάδας, θριάμβου της ασχήμιας και της παρακμιακής καταστροφής. Ανεβαίνοντας το δρόμο, στα δεξιά νιώθω (τουλάχιστον) έναν κόμπο μέσα μου, καθώς εκεί ακριβώς κάποιοι άνθρωποι, ξεχασμένοι σήμερα, εργαζόμενοι τότε στη Marfin, κάηκαν ζωντανοί, έτσι για πλάκα, πριν δυόμισι χρόνια ζητώντας ακόμη δικαίωση χωρίς να τη βρίσκουν. Επιπλέον, αισθήματα τεράστιας οργής και βαθιάς λύπης με διαπερνούν, όσο κι αν προσπαθώ να αποστρέφω το βλέμμα μου όταν είμαι around, αντικρίζοντας το αποτρόπαιο θέαμα του πυρπολημένου κουφαριού του “Αττικόν”- “Απόλλων”, του γειτονικού στη Marfin μοναδικής ιστορικής και αρχιτεκτονικής αξίας κλασικού κτιρίου, το οποίο παραδόθηκε στις φλόγες από τους θιασώτες της τυφλής βίας εκείνο το θλιβερό “αντιμνημονιακό” βράδυ του περασμένου Φεβρουαρίου.   

(ξαναθυμήσου τη νύχτα του Νέρωνα): https://derlandstreicher.wordpress.com/2012/02/13/

Ωστόσο, με μεγάλη χαρά και ανακούφιση διαβάζω στο σημερινό τύπο, ότι επιτέλους κάποια γραφειοκρατικά ζητήματα ξεπερνιούνται και, επομένως, οι διαδικασίες για την επαναλειτουργία των δύο κινηματογράφων της οδού Σταδίου, στους οποίους τρίψαμε τα κοτλέ μας, επιταχύνονται. Συγκεκριμένα, η Εθνική Ασφαλιστική, στην οποία ήταν ασφαλισμένοι οι δύο κινηματογράφοι, ενδιαφέρεται την επέτειο του ενός χρόνου από την καταστροφή (12.2.2013) να έχουν δρομολογηθεί οι εργασίες για την επαναλειτουργία των αιθουσών. Από τους ιδιοκτήτες έχει ανατεθεί σε αρχιτεκτονικό γραφείο η μελέτη αποκατάστασης ολόκληρου του κτιρίου με χρονικό ορίζοντα ολοκλήρωσης το Δεκέμβριο. Στη συνέχεια θα κατατεθεί ο φάκελος για τις απαραίτητες εγκρίσεις και την έκδοση οικοδομικής άδειας και εμείς ευχόμαστε γρήγορα να βρεθούμε και πάλι στην ουρά έξω από τα εκδοτήρια αδημονώντας να βρούμε την αγαπημένη μας θέση στα παλιά λημέρια.  

——————————————

Ακολουθεί κείμενο απο το Αρχείο Νεοτέρων Μνημείων.

 Κινηματοθέατρο «Αττικόν»

Περιοχή: οδός Σταδίου 19-21 & Λαδά
Έτος: 1870-1920

Περιγραφή:

Το διώροφο κτίριο που βρίσκεται επί της Σταδίου 19-21, στη διασταύρωση με τη Χρήστου Λαδά (τότε Αγίου Γεωργίου), είναι προϊόν πολλών διαδοχικών φάσεων. Το αρχικό εκλεκτικιστικό κτίριο οικοδομήθηκε μεταξύ των ετών 1870-1881, βάσει σχεδίων του αρχιτέκτονα Ernst Ziller (1837-1923), για λογαριασμό του Χιώτη τραπεζίτη Σταμάτιου Δεκόζη Βούρου (1792-1881). Κατά το 1900 στεγάζονταν εκεί το φαρμακείο του Σ. Βαλτή (αναφέρεται ήδη από το 1891), το κουρείο του Λ. Μουσίου και το εμπορικό κατάστημα «ειδών Κίνας» του Π. Γεωργιάδη, ενώ το 1914 φιλοξενήθηκε για ένα διάστημα το νεοπαγές Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας. Μεταξύ των ετών 1914-1920 πραγματοποιήθηκε μια σημαντική επέμβαση σε ρυθμό “Νεομπαρόκ”, όταν οικοδομήθηκε σε τμήμα του κτιρίου το κινηματοθέατρο «Αττικόν», επάνω σε σχέδια του αρχιτέκτονα Αλέξανδρου Νικολούδη (1874-1944), με μια από τις πρώτες χρήσεις οπλισμένου σκυροδέματος. Το 1930, στο ανανεωμένο πλέον κτίριο, καταγράφονται (πλην του «Αττικόν»), τα παντοπωλεία των Ι. Ζαχαρίου και Σ. Αλεξάνδρου, το ανθοπωλείο του Άγγελου Αγαλιώτη, το κατάστημα κρυστάλλων & πορσελανών του Ν. Λεμοντζόγλου, η αντιπροσωπεία γραφομηχανών Παπασπύρου, τα γραφεία της οικοδομικής επιχείρησης «Πρώτης», των «Τοπικών Σιδηροδρόμων Μακεδονίας» και της «Εταιρείας Οίνων και Οινοπνευμάτων».

Αργότερα δημιουργήθηκε και η δεύτερη κινηματογραφική αίθουσα «Απόλλων» στο υπόγειο του κτιρίου, ενώ εγκαταστάθηκαν τα γραφεία της «Σκούρας Φιλμς» και τα καταστήματα Ε. Ζολώτα, Γερ. Βασιλόπουλου και «Studio Costa Boda» (1982). Κατά καιρούς το κτίριο υπέστη ποικίλες επεμβάσεις και φθορές. Το 1960 οι αδελφοί Γρηγοριάδου και ο Άγγελος Αγαλιώτης πήραν άδεια ορισμένων επισκευών από την Πολεοδομία Αθηνών, ενώ το 1982 πραγματοποιήθηκαν γενικές εργασίες συντήρησης και αναπαλαίωσης (βάσει μελέτης του αρχιτέκτονα Ι. Χριστακόπουλου).

Μετά το Eurogroup: Ποια Ελλάδα θέλουμε; Με ποιο σχέδιο;

Οι διεθνείς πιστωτές συμφώνησαν επί της αρχής στη συνέχιση της βοήθειας προς την Ελλάδα και σε σταδιακή απομείωση του ελληνικού χρέους κατά 40 δισ. ευρώ. Το πακέτο μέτρων που συμφωνήθηκε περιλαμβάνει μεταξύ άλλων την επαναγορά ελληνικού χρέους, την επιστροφή των κερδών της ΕΚΤ από το πρόγραμμα αγοράς τίτλων, τη μείωση των επιτοκίων των διμερών δανείων που έχει λάβει η Ελλάδα στα πλαίσια του πρώτου προγράμματος στήριξης, αλλά και παράταση του χρόνου αποπληρωμής των δανείων.
Ο νέος στόχος που ετέθη για το ελληνικό χρέος είναι να διαμορφωθεί στο 124 % μέχρι το 2020 και να βρεθεί δύο χρόνια αργότερα, το 2022, «σημαντικά κάτω» από το 110 % του ΑΕΠ.

Βάση της συμφωνίας, η επόμενη δόση συνολικού ύψους 43,7 δισ. ευρώ, θα εκταμιευτεί τμηματικά: το Δεκέμβριο -μετά τη σχετική έγκριση των κοινοβουλίων των χωρών της ευρωζώνης και την επαναγορά ομολόγων- θα διατεθούν καταρχήν 34,4 δισ. ευρώ, ενώ το υπόλοιπο μέρος θα καταβληθεί το πρώτο τρίμηνο του 2013 και εφόσον εκπληρωθούν οι όροι που έχουν τεθεί.

Συμπέρασμα: Παρά τις εγχώριες επικρίσεις που πολλές φορές άγγιξαν τα όρια της υστερίας, όταν ένα κρίσιμο ζήτημα φτάνει στο “παραπέντε”, η Ευρώπη βρίσκει λύσεις και λαμβάνει αποφάσεις. Για την επίτευξη των στόχων που τέθηκαν, είναι εξαιρετικά αβέβαιο το αν επαρκεί η συμφωνία των Βρυξελλών. Είναι πολύ πιθανό να χρειαστεί “κούρεμα”, το οποίο αν αποφασιστεί, θα συμβεί μετά τις γερμανικές εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2013.

Η Ελλάδα έλαβε μια ανάσα, κέρδισε χρόνο και χρήμα για την οικονομία της και την επανακεφαλοποίηση των τραπεζών της, πέρασε τη στροφή και τώρα τίθεται το ερώτημα σε κυβέρνηση και αντιπολίτευση σχετικά με το “ποια Ελλάδα θέλουμε”, ένα ερώτημα το οποίο δεν έχει απαντηθεί. Τα μνημόνια υποκαθιστούσαν μέχρι χθες το αναγκαίο ελληνικό στρατηγικό σχέδιο για το πώς θα είναι η Ελλάδα σε δέκα χρόνια, σχέδιο, του οποίου η επεξεργασία και εκπόνηση ασφαλώς πρέπει να αποτελεί δική μας πρωτοβουλία και δημοκρατική νομιμοποίηση και αφορά τόσο την κυβέρνηση όσο και την αντιπολίτευση. Ήρθε η ώρα να δούμε το μέλλον πέρα από τη λογική του μνημονίου (όχι ότι θα απαλλαγούμε απ’ αυτό), στη βάση των εκσυγχρονισμού των δομών του κράτους και των αναπτυξιακών μέτρων. Η σοβαρότητα και η αποτελεσματικότητα αυτού του σχεδίου μπορεί υπό προϋποθέσεις (κοινωνική ειρήνη, πολιτική σταθερότητα) να δώσει ξανά μιαν αίσθηση αισιοδοξίας στην κοινωνία, η οποία έχει συνθλιβεί από τα προγράμματα λιτότητας. Από εμάς εξαρτάται πλέον.  

*με πληροφορίες από Deutsche Welle, Reuters, Spiegel, euobserver.com.

Φαντάσου: Σε σώζει η Λαγκάρντ στις Βρυξέλλες, σε πεθαίνει το φορονομοσχέδιο στην Αθήνα

Την ώρα που τα βλέμματα όλων είναι στραμμένα στις Βρυξέλλες, όπου διεξάγεται απόψε το κρίσιμο Eurogroup, το οποίο αναμένεται να αποφασίσει την εκταμίευση της δόσης, προϋπόθεση ασφαλώς για την επανεκκίνηση της ελληνικής οικονομίας, στην Αθήνα σοκ και δέος προκαλεί το προτεινόμενο από το Υπουργείο Οικονομικών φορολογικό νομοσχέδιο, το οποίο παραδόθηκε στους πολιτικούς αρχηγούς το απόγευμα του Σαββάτου. Ο πολίτης, αν τυχόν γλυτώσει από τη δαμόκλειο σπάθη της δανειακής σύμβασης, είναι βέβαιο ότι θα εξοντωθεί από τα νέα φορολογικά μέτρα, τα οποία δεν κρίνονται μόνο επαχθή και άδικα, αλλά και παράλογα λαμβανομένης της πραγματικής εικόνας της οικονομικής κατάστασης της συντριπτικής πλειοψηφίας των κατοίκων αυτής της χώρας.

Τι να σχολιάσει κανείς, τι να αναλύσει; Δεν καταλαβαίνουν τίποτα; Καταργούνται οι φοροαπαλλαγές σε ενοίκια, δίδακτρα, ασφάλιστρα. Καταργείται το έξτρα αφορολόγητο που δικαιούνται σήμερα όσοι έχουν παιδιά. Το επίδομα γάμου ούτως ή άλλως έχει ήδη καταργηθεί, ενώ όποιος έχει δύο παιδιά και εισόδημα 10.000 ευρώ φορολογείται κατά 50% παραπάνω. Αν προσθέσουμε την αύξηση των φόρων στους τόκους των καταθέσεων (στο 15%), τους τέσσερις επιπλέον φόρους που θα κληθούν να πληρώσουν οι ιδιοκτήτες ακινήτων μέσα στο 2013 και την αύξηση στους συντελεστές του ενιαίου φόρου ακινήτων, το φόρο υπεραξίας (!) 20% στα ακίνητα, τα χαράτσια (κεφαλικός φόρος, έκτακτος υποτίθεται), τις δρομολογούμενες αυξήσεις στη ΔΕΗ κλπ., την κατάργηση των αποδείξεων, τότε συνάγεται ότι το φορολογικό δεν θα είναι ούτε αποτελεσματικό, ούτε δίκαιο. Ποιος θα τα πληρώσει όλα αυτά και με ποια λεφτά; Με δεδομένο ότι προβλέπει σοβαρές επιβαρύνσεις για όλους τους φορολογούμενους – τα συνήθη υποζύγια, μισθωτούς και συνταξιούχους – ανοίγει διάπλατα το δρόμο στην παραοικονομία και στην περαιτέρω εξαθλίωση της κοινωνίας.

Γράφεται ότι στο σχέδιο νόμου έχουν εκφράσει έντονες ενστάσεις οι κυβερνητικοί εταίροι του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, ιδιαίτερα για τη σχεδιαζόμενη κατάργηση της επιβάρυνσης για όσους έχουν παιδιά. Παρότι (πιστεύουμε ότι) τα έχουμε δει όλα, ευελπιστούμε ότι δεν συναινέσει τουλάχιστον το αριστερό κόμμα που συμμετέχει στην κυβέρνηση σε τόσο καταστροφικές διατάξεις και ότι η ευαισθησία του δεν εξαντλήθηκε προ ολίγων εβδομάδων στα εργασιακά. Το σχέδιο θα φτάσει, μετά από σύντομο κύκλο διαβούλευσης, στους πολιτικούς αρχηγούς. Έστω εκεί, την τελευταία στιγμή πρέπει να μπλοκαριστεί και να γραφτεί από την αρχή.

Φάρος

Εδώ και αιώνες δείχνουν τον δρόμο στους ναυτικούς, εδώ και αιώνες παλεύουν με τα μανιασμένα κύματα. Οι φάροι δεν κάμφθηκαν ούτε από τα GPS και τα σύγχρονα συστήματα ναυσιπλοΐας. Με το σθένος που στέκονται απέναντι στη φύση, αντιμετωπίζουν και την τεχνολογία. Κι αυτό, παρά το γεγονός ότι τα κονδύλια που διατίθενται για τη συντήρηση αυτών των ιστορικών μνημείων μειώνονται συνεχώς. Οι φάροι προσφέρουν κάτι ανεκτίμητο: σιγουριά σε αυτούς που ταξιδεύουν στη θάλασσα. Η απόσταση από την οποία φαίνεται το φως τους φτάνει τα 40 χιλιόμετρα. Διάσημοι, όπως αυτός του Μοντόκ στη Νέα Υόρκη, ή άσημοι, όπως αυτός που εικονίζεται, οι φάροι προσφέρουν τις ίδιες πολύτιμες υπηρεσίες. Ακόμη κι όταν εφορμούν τα κύματα, το φως τους εξακολουθεί να περιστρέφεται περιοδικά για να φωτίζει τον δρόμο των ναυτικών που ξέρουν ότι εκεί έξω στη στεριά υπάρχει τουλάχιστον ένας φαροφύλακας να τους προσέχει, ακόμη και όταν τους έχουν ξεχάσει όλοι οι άλλοι.