Η κυβέρνηση, η θύελλα και η ΔΗΜΑΡ (επιστολή αναγνώστη)

Λάβαμε στο inbox και δημοσιεύουμε το παρόν σημείωμα φίλου αναγνώστη για προβληματισμό χωρίς λογοκρισία και παρεμβάσεις. Ευχαριστώ πολύ.

Φίλε Land, ως τακτικός αναγνώστης σου γνωρίζω τις απόψεις σου από το Μάιο, όταν έγραφες για το πόσο αναγκαίο ήταν να υπάρξει κυβέρνηση, για το πόσο άστοχες οι εκλογές στο συγκεκριμένο χρονικό σημείο, πόσο απαραίτητο να μπει ο Κουβέλης στην κυβέρνηση, πόσο αναγκαίο να υπάρξει ένα εθνικό μέτωπο συνεννόησης απ’ όλες τις δημοκρατικές δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένου του ΣΥΡΙΖΑ που δεν ήθελε, ώστε να βάλουν πλάτη όλοι για να βγει η Ελλάδα από την πρωτίστως υπαρξιακή και έπειτα οικονομική -ή οτιδήποτε άλλο- κρίση. Θυμάμαι και συμφωνώ με την άποψη ότι σε καιρούς έκτακτης ανάγκης οι ιδεολογίες πρέπει να πηγαίνουν πιο πίσω. Και αισθανόμουν ανακούφιση που ο Κουβέλης το εννοούσε και ήταν η εγγύηση ότι κάπως θα επιβιώσουμε, η ζώνη ασφαλείας μας στο χείλος του γκρεμού, που δεν μας άφηνε μόνους με το Σαμαρά και τον Βενιζέλο, που λειτουργούσε ελεγκτικά και σταθεροποιητικά.

Τι έγινε ρε landstreicher το τελευταίο διάστημα; Ο Κουβέλης μπήκε στην κυβέρνηση με μοναδικό λόγο και στόχο την παραμονή της χώρας στην ευρωζώνη. Αν θέτει ακόμη αυτό το ερώτημα στον εαυτό του και απαντά καταφατικά, ναι, ας ξανασκεφτεί τις τελευταίες του επιλογές. Έχοντας δεχθεί με κόστος και πόνο τα πάντα σχεδόν, έξω και ξένα, φυσικά, από την ιδεολογία του, γιατί απασφάλισε στο τελευταίο; Για ποιο λόγο παίρνει την απόφαση ΤΩΡΑ στο “δώδεκα παρά ένα” να αντιπολιτευτεί την κυβέρνηση και να μπούμε ενδεχομένως σε φοβερές περιπέτειες; Διότι, φίλε μου, αν έχει αποφασίσει να φύγει από το σχήμα, αυτό με τα εργασιακά το ακούω τζάμπα και βερεσέ, είναι το φύλλο συκής. Δεν ξέρουν στη ΔΗΜΑΡ, ότι όσα “θεσμοθετούνται” ιδεοληπτικά από την Τρόικα, ισχύουν ως νόμος της ζούγκλας ήδη; Αποτρέπουν κάτι με την καταψήφισή τους; Το να μην παραδοθούν εντελώς στις ορέξεις της Τρόικα; Ας το δουλεύανε άπό τον Ιούνιο. Με συμμετοχή στην κυβέρνηση. Με αντιπροεδρία. Με Κουβέλη στις Βρυξέλλες, Παρίσι και στο Βερολίνο. Η συμμετοχή στην συγκεκριμένη κυβέρνηση δεν είναι σύσκεψη της εκτελεστικής επιτροπής και 50 τοποθετήσεις στελεχών στο κρατικό μηχανισμό, είναι συνεχής αναζήτηση προτάσεων, συγκλίσεων, συμβιβασμών, ιδεολογικές παραχωρήσεις και οπισθοχωρήσεις και κάθε τι που θα διασφαλίσει την παραμονή της χώρας στο ευρώ. Χρόνος για επαφές, συμβιβασμούς, συμμαχίες υπήρχε από τις 17 Ιουνίου μέχρι πρότινος. Όχι όμως τώρα. Το timetable έχει κλείσει και στις 16 Νοεμβρίου λήγουν τα ταμειακά διαθέσιμα. Δεν είδα κανένα στέλεχος να συνοδεύει τον Σαμαρά στο εξωτερικό, ούτε περιοδείες του Κουβέλη στην Ευρώπη, ώστε να πείσει για τα δίκια μας, ούτε γνωρίζω σε ποια ευρωπαϊκή ομάδα συμμετέχει η ΔΗΜΑΡ, ώστε να έχει συμμάχους στο εξωτερικό, οι οποίοι θα προωθούν τις απόψεις της, θα την ενισχύουν με τεχνογνωσία, ενημέρωση, επιχειρήματα. Σ’ αυτό το πεδίο, θα μπορούσε να είναι πολύ πιο ενεργή – και για το δικό της καλό.

Οι διαβεβαιώσεις περί στήριξης στην κυβέρνηση και “παρόν” ή αποχή στις κρίσιμες ψηφοφορίες είναι σουρρεαλιστικώς αντιφατικά και εκ του ασφαλούς. Ο καλός μπάτσος είναι η ΔΗΜΑΡ και οι κακοί οι άλλοι, οι πασόκοι και οι δεξιοί; Πώς στηρίζει όταν βγάζει στη σέντρα τους βουλευτές των άλλων; Όταν πρωτοτυπεί παγκοσμίως κάνοντας αντιπολίτευση εντός του σχήματος; Δεν πάει έτσι στους κυβερνητικούς συνασπισμούς. Το “ολίγον έγγυος” δεν υπάρχει την ώρα της αλήθειας. Το αποχωρώ από την αίθουσα την ώρα της ψηφοφορίας, όταν αυτή γίνει, σημαίνει αποχωρώ από την κυβέρνηση, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τη χώρα. Στρίβειν δια του αρραβώνος το λένε στο χωριό μου. Λάκισε η ΔΗΜΑΡ που υποστηρίζεις και έγραφες για τη γενναιότητά της, μην αντέχοντας άλλο την πίεση εξ’ αριστερών της και τμήματος του ακροατηρίου της. Αυτά παθαίνεις όταν μπαίνεις με τύψεις και αναστολές σε μια κυβέρνηση, όταν φοράς ένα κοστούμι πάνω από το νούμερό σου. Εγκλωβίστηκε ο Κουβέλης σηκώνοντας ένα επουσιώδες θέμα (συγκριτικά με άλλα – και γιατί αυτό και όχι τα χαράτσια, η φορολόγηση της Α’ κατοικίας, η μείωση των συντάξεων κοκ;) όπως το επίδομα γάμου σε ιδεολογικό λάβαρο. Χρόνος όμως για περαιτέρω διαπραγμάτευση δεν υπάρχει -και ειδικά σε κορυφαίο ευρωπαϊκό επίπεδο, κάτι που ζήτησε την τελευταία εβδομάδα και ως ανέκδοτο πρέπει να ακούστηκε στις Βρυξέλλες, όταν όλα είναι έτοιμα για υπογραφές σε Ε.Ε, Βερολίνο και Αθήνα. Γιατί τότε δεν δέχτηκε να συναντήσει τη Μέρκελ που του ήρθε στην Ελλάδα πριν από 20 μέρες; Να η κορυφαία ευκαιρία για κορυφαία διαπραγμάτευση. Τελικώς, ό,τι ζήτησε, δεν εισακούστηκε: Ούτε αποκόπηκαν τα εργασιακά από το πακέτο, ούτε πήρε αναβολή η ψήφισή τους, όπως αντιπρότεινε. Έτσι, τον Φώτη τον προσπέρασαν όλοι, μέσα-έξω, τον αφήσανε στην πρεμούρα του να απεγκλωβιστεί από τη δυσκολία στην οποία ο ίδιος έριξε τον εαυτό του. Στύλωσε τα πόδια και πλέον θεωρεί ότι η συνοχή της κυβέρνησης δεν είναι πλέον δικό του θέμα, είναι του Σαμαρά. Έχει δημιουργήσει σοβαρή κυβερνητική κρίση ο θεματοφύλακάς της. Αυτό είναι τουλάχιστον αποκαρδιωτικό. Ο Μιχελογιαννάκης θα γελάει. Και να στο πω και αλλιώς, φίλε; Δεν με ενδιαφέρει τι θα κάνει η ΔΗΜΑΡ, ούτε τι θα κάνει ο Σαμαράς. Με ενδιαφέρει να έχω κυβέρνηση με συνοχή, όσο γίνεται πιο υπεύθυνη, μπας και τη σκαπουλάρει η χώρα.

Σε χαιρετώ,

Γ.Κ.

——

L:  Η ΔΗΜΑΡ αν δεχθεί και τα εργασιακά, παραδίδεται. Ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος ακόμη κι αν θέλουν να βοηθήσουν στην επίλυση της ενδοκυβερνητικής κρίσης, δεν μπορούν, όχι μόνο λόγωέλλειψης χρόνου, αλλά και διότι όλα παράγονται και συσκευάζονται από την Τρόικα. Και η Τρόικα λειτουργεί με ιδεολογικούς όρους. Περίμενε ο Φ. Κουβέλης ένα δώρο που δεν ήρθε ποτέ: είτε ξεχωριστή διάταξη για τα εργασιακά, ώστε να διευκολυνθεί να ψηφίσει τα δημοσιονομικά μέτρα, αλλά όχι τις διαρθρωτικές αλλαγές στην αγορά εργασίας, είτε αποκοπή από το πακέτο και αναβολή για εύλογο διάστημα της ψήφισης των εργασιακών για περαιτέρω διαπραγμάτευση με την Τρόικα, ένα χαοτικό ζήτημα που παραπέμπει στο μεσαίωνα, το οποίο χρειάζεται επειγόντως (μετα)ρρύθμιση. Εκ των πραγμάτων, ο Φ. Κουβέλης, αφ’ ης στιγμής “σήκωσε” δεσμευτικά (για τον ίδιο) το θέμα, δεν μπορεί πλέον να υποχωρήσει και τούτο δημιουργεί κλυδωνισμούς στην κυβέρνηση, όχι όμως κρίση ή ρήξη, τουλάχιστον όχι ακόμη. Είναι, ωστόσο, πρόδηλο στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ, ότι η ΔΗΜΑΡ και ο αρχηγός της ψυχολογικά απομακρύνονται από την κυβέρνηση.

υ.γ. τίτλος και φωτογραφία, επιλογή του “L”

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: