Archive | July 2012

Θάλασσα νυχτερινή, ευεργέτιδα.

Στη νυχτερινή ακροθαλασσιά τα ίχνη του πολιτισμού των παραθεριστών σβήνονται με το σκάσιμο του κυματισμού. Στις 4 τα ξημερώματα μένει μόνο ο απόηχος τους. Οι τελευταίοι φεύγουν το σούρουπο με τα συμπράγκαλά τους και επιστρέφουν το πρωί κατά εκατοντάδες.

Η νύχτα όμως μας ανήκει. Τότε βγαίνουμε εμείς και ανταμώνουμε με τα αστέρια, φυλλομετρούμε τα αμαρτήματά μας, η δική μας χλωροφύλλη είναι το φως του φεγγαριού. Σκύβουμε και κολλάμε το αυτί στην άμμο. Αγκαλιάζοντας τη γη ακούμε την ανάσα της, τη μυστική υγρή ζωή της. Το αλμυρό νερό είναι παντού από κάτω μας, οι φλέβες της γης, η στεριά λειτουργεί ως αντηχείο της θάλασσας. Νέα άμμος από το βυθό απάτητη στρώνεται στην παραλία καθώς βοτσαλάκια και μικρές πέτρες γλυστρούν και παρασύρονται με την παλινδρομική κίνηση του νερού προς τα μέσα. Όπως ακριβώς οι εικόνες, τα στιγμιότυπα και τα είδωλα που αναδύονται αιφνιδιαστικά στον αφρό διαδεχόμενα τα προηγούμενα που ήδη καταβυθίζονται οριστικά.

Η γενναιόδωρη θάλασσα πόσο επίμονα και καρτερικά προσπαθεί με το τραγούδι της και τα κύματα που στέλνει στην αμμώδη παραλία να σβήσει από τον ταλαιπωρημένο νου κάθε περιττή και τοξική σκέψη, να αφαιρεί κάθε πόνο! Πώς μπορεί να εξαγνίζει, να γαληνεύει, να κατευνάζει! Πώς ανοίγει το στοργικό της κόρφο στα άσωτα παιδιά της πόλης! Ευλογώντας τα και καλώντας τα πίσω.

Advertisements

Μπλε ορίζοντας και ακτή απροσάρτητη

Ήρθε η ώρα να ζητήσουμε άσυλο στις παρθένες παραλίες, να εξαφανίσουμε τα ίχνη μας σε μονοπάτια σβησμένα από τη βλάστηση, να συνομιλήσουμε με τους συγγενείς πλανήτες του γαλαξία.

Πόση ευτυχία που και αυτό το καλοκαίρι τα καταφέραμε. Κουτσά στραβά είναι η αλήθεια, αλλά και πάλι μαζεύουμε τα βιβλία, τις μουσικές, τα καπνικά και τα κομμάτια μας και πάμε να εξιλεωθούμε.

Πόση θλίψη που, τόσα καλοκαίρια μετά, ακόμη παρακαλάμε για μια σπιθαμή ελευθερίας, για δυο-τρεις βδομαδούλες ηρεμίας, που τυφλοί αναζητούμε ψηλαφιστά τη χαμένη ανεμελιά.

Εμείς που κάποτε τα θέλαμε όλα: Ζωή χωρίς συμβάσεις, χωρίς αφέντες, χωρίς Σεπτέμβρηδες. Δυο -τρεις βδομαδούλες δουλειάς και το υπόλοιπο παραλίες, φάροι, ανεμόμυλοι, μονοπάτια και γαλαξίες.

[Το επόμενο διάστημα, η επικοινωνία μας θα είναι σποραδική. Κάπου εδώ γύρω θα είμαστε].

Humphrey “Bogie” Bogart

Yvonne: Where were you last night?
Rick: That’s so long ago, I don’t remember.
Yvonne: Will I see you tonight?
Rick: I never make plans that far ahead.

Watch: http://www.youtube.com/watch?v=w7IWLZcVU64&feature=fvwrel

“Casablanca”, 1942.

Heinrich Mann – Professor Unrat (1905), ελλ. τιτλ. “ένας αργοπορημένος έρωτας”(Οδυσσέας, 1986, σελ.210-211)

Συχνά μέσα στη βραδυνή φασαρία, την απατηλή λάμψη και στον κίνδυνο της πτώσης σκεφτόταν αλλοτινές βραδιές. Τον είχαν χλευάσει στο Café Central κι εκείνος είχε γυρίσει αθόρυβα σπίτι. Από κάποια σκοτεινή γωνία του είχαν πετάξει κατακέφαλα το παρατσούκλι του σαν κάτι βρόμικο…Μια και μόνο νύχτα είχε ζητήσει κι αυτός κάτι από τους ανθρώπους: ήθελε να μάθει ποια ήταν η καλλιτέχνις Χαρά, πού θα μπορούσε να τη βρει, πώς – κι ήταν ύψιστης σημασίας – θα εμπόδιζε τρεις μαθητές και μεταξύ τους τον χειρότερο όλων, τον Λόμαν, να συνάψουν σχέσεις μαζί της. Κανείς δεν του είχε μιλήσει. Δεν είχε αντικρίσει παρά κοροϊδευτικά χαμόγελα σε κεφάλια από τα οποία δεν έβγαινε ποτέ το καπέλο. Τότε με τα πατίνια που κατρακυλούσαν το στενό, κατηφορικό σοκάκι, είχε αναγκαστεί να χοροπηδήσει σαν κατσίκι για να τ’ αποφύγει κι είχε ακούσει τσιριχτές παιδικές φωνές να του χτυπούν στ’ αυτιά το παρατσούκλι του. Δεν είχε τολμήσει πια να ρωτήσει κανέναν ταραξία. Περπατούσε αθόρυβα πλάι στα φωτισμένα μαγαζιά, πήγαινε κολλητά στον τοίχο κατά μήκος των σπιτιών πενήντα χιλιάδων εξεγερμένων μαθητών, νιώθοντας ένταση στην κορυφή του κεφαλιού, γιατί ανά πάσα στιγμή μπορεί να του πετούσαν, σαν ένα κουβά απόνερα, το παρατσούκλι του! Στο τέρμα του πιο ήσυχου δρόμου, πέρα μακριά στο ίδρυμα των γηραιών δεσποινίδων, είχε ζητήσει καταφύγιο από την εκνευριστική καταδίωξη, αμφισβήτηση, χλεύη, είχε νιώσει τις νυχτερίδες να περνούν ξυστά από το καπέλο του, αλλά ακόμα κι εκεί τον περίμενε το παρατσούκλι του. Το παρατσούκλι του! Τώρα το πρόφερε αυτός ο ίδιος, το όνομα αυτό ήταν το δάφνινο στεφάνι του. Χτυπούσε στον ώμο κάποιον ξοφλημένο κι έλεγε: “Ναι, ναι είμαι πράγματι Βρόμας”.

Σημ: Το Professor Unrat (με τον τυολάχιστον άστοχο ελληνικό τίτλο της μετάφρασης “ένας αργοπορημένος έρωτας” και της αποτυχημένης, κατά τη γνώμη μου, απόδοσης του ονόματος του πρωταγωνιστή Professor Raat σε… “Βρόμα” [Unrat = σκουπίδια, χαλάσματα, άχρηστα αντικείμενα] και της Fräulein Rosa Fröhlich σε “καλλιτέχνις Χαρά”!!!), λογοκρίθηκε στην εποχή του, καθώς ήρθε σε πλήρη ρήξη με το γερμανικό εκπαιδευτικό σύστημα και την αυταρχική γερμανική παράδοση υπερβαίνοντας τα όρια του καθωσπρεπισμού. Μεταφέρθηκε μάλιστα στον κινηματογράφο από τον Στέρνμπεργκ με τον τίτλο Der blaue Engel κάνοντας παγκοσμίως γνωστή τη Μαρλένε Ντίτριχ.

Ave Caesar, Morituri te Salutant

Κάποιοι προεκλογικά, αλλά και παλιότερα, στο πλαίσιο της δημόσιας συζήτησης περί συμμετοχής τεχνοκρατών σε κυβερνήσεις, τους απεκήρυσσαν μετά βδελυγμίας ως απεσταλμένους σκοτεινών οικονομικών κύκλων προτάσσοντας τους (επαγγελματίες) πολιτικούς ως την ενδεδειγμένη λύση για την έξοδο της Ελλάδας από την κρίση. Όχι στους τεχνοκράτες, ναι στους πολιτικούς, γενικώς. Τότε τους χάλαγε ο Παπαδήμος, τώρα ο Στουρνάρας. Το γεγονός ότι το made in Greece ανεπαρκές πολιτικό προσωπικό καλείται να μας σώσει από έναν εφιάλτη που σε μέγιστο βαθμό το ίδιο προκάλεσε, μας διαφεύγει… άσε που θυμίζει το λύκο που φυλάει τα πρόβατα. Ξεκαθαρίζω, και αυτό συνάγεται από δεκάδες παλαιότερα σημειώματα, ότι εμπιστεύομαι το πολίτευμα και σέβομαι τις δημοκρατικές διαδικασίες. Αυτό, ωστόσο, που εξυπακούεται ότι θα αποτελούσε αδήριτη ανάγκη σε τόσο δύσκολους καιρούς, θα ήταν η έγκαιρη (εν ολίγοις προ πολλού) σύσταση μιας dream team πολιτικών και τεχνοκρατών με μοναδικό σκοπό τη σωτηρία της Ελλάδας. Είναι σχεδόν καταδικαστικό να αισθάνεται κανείς ότι η ύστατη ευκαιρία της χώρας είναι ο κ. Σαμαράς και ότι η συγκυβέρνηση ΔΕΝ πρέπει να αποτύχει.

Αφορμή γι’ αυτές τις πρόχειρες σκέψεις αποτέλεσε το κάτωθι δημοσίευμα που διακινήθηκε στις 17.7, μια ημέρα πριν από τη σύσκεψη των τριων πολιτικών αρχηγών για την άμεση εξεύρεση 11,6 δις ευρώ:

Παράγοντες του υπουργείου, επισήμαναν, ότι «οι υπουργοί είναι συνεργάσιμοι» για την περικοπή των δαπανών στους τομείς τους, «θα περιμέναμε περισσότερα, αλλά δεν έχουν την τεχνογνωσία και θα τους βοηθήσουμε».

Όταν, βάσει διαρροών, είμαστε έτοιμοι να δούμε ξανά το ίδιο έργο, δηλ. περικοπές μισθών, συντάξεων και υιοθέτησης οριζοντίων μέτρων “αν οι υπουργοί δεν δεχθούν μειώσεις δαπανών”, εγώ προσωπικά δεν ανέχομαι και δεν αθωώνω κανέναν λόγω ασχετοσύνης ή βλακείας.

Δεν με ενδιαφέρει αν έχουν καλές προθέσεις, αλλά είναι αργόστροφοι και ανεπαρκείς. Σε μια χώρα που βουλιάζει, απαιτώ να αναλάβουν τη διοίκηση του πλοίου, οι πιο ικανοί. Αν οι όποιοι ικανοί είναι τεχνοκράτες, τότε ναι, τεχνοκράτες. Γιατί είναι καλύτερο να διαφεντεύουν τις τύχες μας κομματικοί υπουργάρες και “φυτευτοί” γενικοί γραμματείς, κολλητάρια, φίλοι, γκόμενες και συγγενείς, πολιτικοί κατά δήλωσή τους; Αν είναι να φουντάρω, δεν θέλω να ηχούν στα αυτιά μου τα τραγικώς συμβολικά λόγια εκείνου του απίθανου, αδαούς υφυπουργού Οικονομίας (τρομάρα μας) που αναφέρθηκε από βήματος Βουλής στον νομπελίστα οικονομολόγο, ως κυρία Γκρούγκμαν. Ας έχουμε δώσει σοβαρή μάχη προηγουμένως κι ας χάσουμε.

Garage All-Nighter at Kakofonix Bar (Final Summer Show, July 17th)

Tonight at Kakofonix Bar:

Landstreicher Presents Maximum Rock ‘n Roll…. Mid-60′s badass Garage Rock from Moody to Groovy, Surf, Freakbeat, Psychedelic and more obscure Farfisa and Fuzz Delights.

Dj Set by Apo 66 (The B-Sides, The Odd Mods).

From 22.00 p.m. till late! Kolokotroni 22, Ag. Anargyroi, Athens.

Last Call for Alcohol!

Don’t miss it! Be there or be square!

PLEASE NOTE! IT’S THE VERY LAST DJ-SHOW FOR THE SUMMER, SEE YOU AGAIN IN SEPTEMBER.

The Frowning Clouds – She’s  mine http://www.youtube.com/watch?v=UDSZ4s113wc

Παρά τρίχα…

Παρασκευή και 13. Από την αρχή δεν ήταν καλή μέρα για τον Landstreicher, αλλά επειδή δεν πιστεύω στις δεισιδαιμονίες, δεν κλειδώθηκα στο σπίτι.

Δύο 24ώρα μετά, σκέφτομαι ότι όλα μπορούν (π.χ. με μια στραβοτιμονιά) να ανατραπούν μέσα σε μια στιγμή, αμετάκλητα. Τώρα δεν θα έγραφα, θα ήμουν αλλού.

Άθροισμα διαδοχικών βιωμένων στιγμών είμαστε, ενσαρκώνουμε το εφήμερο και πάνω απ’ όλα η τύχη (ή η ατυχία) είναι ο αόρατος συμπαραστάτης ή κριτής μας. Στον κόσμο ερχόμαστε με  ένα πινέλο για να ζωγραφίσουμε ή να μουντζουρώσουμε τον καμβά της διαδρομής μας. Είναι το εφόδιο – “παιγνίδι” που μας δίνουν οι θεοί, για να απασχολούμαστε και να μη σκεφτόμαστε τα σκοτάδια της ύπαρξης. Πιο πολλά δεν έχουμε. Ναι μεν, με τις επιλογές του (ο άνθρωπος) κατά τον Πλάτωνα “μέτοχός εστι της του αγαθού μοίρας”, ο βαθμός ανθρώπινης “παρέμβασης”, ωστόσο, δεν διαδραματίζει τον καθοριστικότερο ρόλο.

Συνεπώς, είτε το θεωρήσεις αμπελοφιλοσοφία, είτε κουβέντες τετριμμένες, το να σου δείχνει εύνοια η ατυχία, είναι σαν να σου γνέφει η ειμαρμένη σου να συνεχίσεις το project. Δευτέρα σήμερα, είμαι ευγνώμων που στέκομαι ξανά μπροστά στον καμβά μου και με το πινέλο στο χέρι εξακολουθώ να συνδιαμορφώνω αυτά που με νοηματοδοτούν.