Καραγκούνης

Θυμάμαι που είχα βάρδια στην πύλη εισόδου του Ναυστάθμου της Σαλαμίνας τον καιρό της θητείας μου – υπεύθυνος ασφαλείας (ποιος μπαίνει, ποιος βγαίνει), Ιούλιος – Αύγουστος του ενενηνταφεύγα ήταν. Σε κατάσταση αποσύνθεσης από το μεσημεριάτικο λιοπύρι και τη βαρεμάρα, εν ολίγοις όχι ακριβώς εγρήγορσης και αισθήματος εθνικής ευθύνης, πέρναγα την ώρα μου κάνοντας ζάπινγκ στην tv του φυλακίου (το Φ4), καλαμπουρίζοντας με κληρούχες και πίνοντας τη μια ΕΨΑ λεμονάδα μετά την άλλη, κομμάτι της μαγνησιακής πατρίδας που μου έλειπε στην Κούλουρη.

Η “παντόφλα”, το φέρι μποτ, δηλαδή, που κάνει το τακτικό δρομολόγιο Παλούκια – Πέραμα, δένει στο λιμάνι. Τα οχήματα εξέρχονται μαζί με τους πεζούς ναύτες και ντόπιους. Ο πλανόδιος πουλάει την πραμάτειά του: “Το ένα μαντολάτο εκατοπενήντα, τα τρία πεντακόσιες”… Δεξιά ο Ναύσταθμος, αριστερά η Σαλαμίνα. Όποιος τραβάει το δρόμο για δεξιά, περνάει από τον εξαντλητικό έλεγχό μας. Μέσα στην αιθαλομίχλη, βλέπω ξαφνικά μια κόκκινη κούρσα, Φεράρι ή κάτι τέτοιο γκαζιάρικο, να πλησιάζει μεγαλοπρεπής και ηδονικά αργά το φυλάκιο. Φιμέ τζάμι, τρίμπρατση ζάντα, αεροτομή και χαμηλό κέντρο βάρους που έγλυφε το δρόμο. Σταματάει μπροστά μου. Πάω κοντά, το φιμέ τζάμι κατεβαίνει. Ακούγεται ακατάληπτη μουσική. Αντικρίζω ένα χωριατόπαιδο το πολύ 20 ετών με πεταχτά αυτιά και εμφανή προγναθισμό. Προτού προλάβει να πει οτιδήποτε, του λέω αυστηρά, “μεγάλε κάνε όπισθεν και πάρκαρε το αυτοκίνητο μπροστά στον Ναύσταθμο, μέσα δεν μπαίνει, απαγορεύεται”. Στο διάστημα της θητείας μου στο φυλάκιο είχα δει κάθε καρυδιάς καρύδι και τέτοιες περιπτώσεις ήταν απολύτως διασκεδαστικές. “Είμαι ο Καραγκούνης” μου λέει. “Κι εγώ η Μαρία Αντουανέττα, αλλά δεν το κάνω και θέμα”, του απαντώ. Με τα πολλά, κάνει κάτι κωλιές που αναγκάζουν τα μασπιέ της Φεράρι να τρίζουν, παρκάρει στη μέση του δρόμου χωρίς αλάρμ και επιστρέφει. Στο ενδιάμεσο ρωτώ χαμηλόφωνα έναν απορημένο ναύτη συνάδελφο, αν κατάλαβε τι εστί “Καραγκούνης”. Με μια χαρακτηριστική κίνηση του χεριού προς τα κάτω, μου έδειξε κατά τον εναργέστερο τρόπο το ενδιαφέρον και την άγνοιά του. Ερχόμενος πεζή προς το μέρος μας, ψυλλιάστηκα από το “Ο” που έκαναν τα στραβά του πόδια και το γενικότερο στυλ, ότι μάλλον θα ήταν κάποιος ποδοσφαιριστής.

“Μεγάλε δεν μπορείς να μπεις στον Ναύσταθμο με την κούρσα”.

”Έχω άδεια από τον διοικητή”.

Κοιτάω τα χαρτιά του. Μόλις είχε καταταχθεί. Και πήγαινε προφανώς να “εξαφανιστεί” για μια θητεία “χημείο”, όπως και εγένετο, διότι δεν τον ξαναείδα ποτέ. Ισονομία στην Ελλάδα.

“Βισματωμένος”, σκέφτηκα. “Πέρνα”, του λέω μετά από το σχετικό τηλεφώνημα για επιβεβαίωση, “και προσεκτικά”.

Πέρασε την πύλη, ανέβασε το τζάμι, έκλεισε μάτι μασουλώντας αυθάδικα τσίκλα και φάγαμε τη σκόνη του, όπως συμβαίνει στη ζωή με τους πρωταγωνιστές και τους κομπάρσους. Ήταν η πρώτη μου γνωριμία με τον Καραγκούνη, τον σημερινό “Θεό της Ελλάδας”, παίκτη τότε, 20χρονο, του Απόλλωνα Αθηνών, δανεικού από τον Παναθηναϊκό, ορμώμενου από κάποιο χωριό της Ηλείας. Βεντέτα πριν της ώρας του, στο πετσί του ρόλου του από νωρίς, με όλη την καλλιέπεια του νεοέλληνα. Στα χρόνια που μεσολάβησαν μέχρι σήμερα, ο Καραγκούνης με τη θρασύτητα, τη γραφικότητα, το πάθος, την υπερβολή, τη δίψα να αποδείξει πράγματα (ειδικά στο διεθνές περιβάλλον) και τα μεγάλα αποθέματα “φιλότιμου”, όλα αυτά τα αντιφατικά στοιχεία που διαθέτει και υπερτερούν της ποδοσφαιρικής δεξιότητάς του (π.χ. περιπατητής ή ρεζέρβα στον ΠΑΟ κατά τη φετινή περίοδο), έγινε μέσα μου σύμβολο (όχι το μοναδικό), το αλλοιωμένο από τις γκριμάτσες πρόσωπο του νεοέλληνα.

Τα θυμήθηκα όλα αυτά βλέποντας το βίντεο με τα στιγμιότυπα του ποδοσφαιρικού αγώνα της Ελλάδας με τη Ρωσία για το EURO 2012. Με το γκολ του ανέβασε στα ύψη το φρόνημα των ταπεινωμένων ελλήνων, οι οποίοι τώρα περιμένουν τους 11 της Μέρκελ για να τους τσακίσουν. Ω τι τραγική ειρωνία, λείπει τιμωρημένος o “τυπάρας” (κατά το “ελληνάρας”, τυχαίο;) ο Καραγκούνης. Μη σου πω ότι το γκολάκι και η κατάθεση ψυχής επηρέασε την επιλογή αρκετών αναποφάσιστων ψηφοφόρων. Καλά όλα αυτά μέχρι εδώ.

Στην αντίδρασή του στη φάση του πέναλτι είδα ξανά το πρόσωπο της ψωροκώσταινας που όλοι επιβουλεύονται, κατατρέχουν, αδικούν, διώκουν και ζητούν το κακό της. Διέκρινα τη βλαμένη νοοτροπία του έλληνα. Τι έγινε: Ο Καραγκούνης με εξαιρετική προσπάθεια περνάει τους πάντες, κόβει μέσα στη μεγάλη περιοχή τη μπάλα προς τα δεξιά ντριμπλάροντας τον τελευταίο αμυντικό πριν το οριστικό σουτ που θα κλείδωνε μια αναπάντεχη νίκη της Ελλάδας έναντι του φαβορί. Πάνω εκεί που όλο το πανελλήνιο όρθιο στους καναπέδες ετοιμάζεται να πανηγυρίσει, ο “Κάρα” αντί να επιλέξει να σουτάρει, προτιμά να εκβιάσει πέναλτι βάζοντας περίτεχνα το αριστερό πόδι του στο καλάμι του αντιπάλου και κάνοντας θεαματική βουτιά. Για τους σχετικούς: Τα λεγόμενα καραγκουνέϊκα πέναλτι που κερδίζει επί χρόνια στην Ελλάδα. Στο EURO όμως τον είδε ο διαιτητής και τιμώρησε με κίτρινη κάρτα την απόπειρα δουλέματος των κουτόφραγκων. Πήγε για μαλλί και βγήκε κουρεμένος. Η αντίδρασή του από εκεί και μετά είναι για το Δελφινάριο.

Ας απολαύσουμε ξανά την αντίδραση του Καραγκούνη μετά την κάρτα:

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: