Έλληνα(ς) είσαι – φωτογραφικό revue, μέρος δεύτερο

Με ώθηση από το θετικό feedback που λάβαμε για το ντοκουμενταρίστικο αλμανάκ “Έλληνα(ς) είσαι”, την απόπειρα εικονογράφησης της σύγχρονης Ελλάδας, συνεχίζουμε σήμερα με το δεύτερο μέρος. Είναι αναρίθμητα τα στραβά,τα παράλογα, τα οπισθοδρομικά, με τα οποία πορευόμασταν στον 21ο αιώνα με παθητική αποδοχή αν όχι συνέργεια και την αίσθηση ότι συνιστούν φυσική νομοτέλεια (που δεν μπορείς να τα αποφύγεις ή αλλάξεις).

Επαναλαμβάνω ότι όλα αυτά τα δεινά προηγήθηκαν της οικονομικής κρίσης, η οποία όταν ενέσκηψε, τα έβγαλε στον αφρό αποκαλύπτοντας, ότι ζούσαμε μέσα σε μια ολέθρια φούσκα που έσκασε, μια αυταπάτη που διαλύθηκε. Ζούσαμε σε μια υποσαχάρεια χώρα πάνω από τη Μεσόγειο που την κάναμε μπουρδέλο. Και ενοχλούμαστε όταν μας το λένε όσοι εμπλέξαμε στον παραλογισμό μας.

Με αυτές τις σκέψεις και τις εικόνες από μια Ελλάδα που θέλουμε να αλλάξει, διότι αγαπάμε, ας πάμε στις πιο κρίσιμες εκλογές με λογισμό και μ’ όνειρο.

 

Πολίτες δεύτερης κατηγορίας, αδύναμες κοινωνικές ομάδες, καταδικασμένες στην εξαθλίωση και στον φαύλο κύκλο διακρίσεων, αναλφαβητισμού, φτώχειας, διωγμών και αποκλεισμού. Οι Ρομά είναι το χαρακτηριστικότερο διαχρονικό παράδειγμα. Το κράτος που δεν μεριμνά για τους αδύναμους, δεν θωρακίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα, δεν διασφαλίζει ισονομία για τους πολίτες, είναι ένα αποτυχημένο κράτος.

 

Αναγνωρίζοντας την πολιτιστική σημασία της Χριστιανικής Ορθόδοξης Ανατολικής Εκκλησίας στη ζωή και την ιστορία της ελληνικής κοινωνίας, είναι επιβεβλημένο να επισημανθεί το γεγονός, ότι η σύγχρονη πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα απαιτεί επαναπροσδιορισμό των σχέσεων Κράτους – Εκκλησίας και Αναγνωρισμένων Εκκλησιών και Θρησκειών με την απάλειψη από το Σύνταγμα του Άρθρου 3 και την οριοθέτηση των σχέσεων με βάση το Αρθρο13 και τις αντίστοιχες οδηγίες της ΕΕ. Μια εκκλησία που υπερβαίνει τον παρηγορητικό της ρόλο με ρατσιστικά και εθνικιστικά παραληρήματα, με κηρύγματα μίσους και τηλεοπτικούς αφορισμούς, που διεκδικεί πολιτικό ρόλο και κλυδωνίζεται από σκάνδαλα δεν την έχει ανάγκη η χώρα.

 

Είναι πολιτισμός η κακοποίηση των ζώων, οι δολοφονίες, ο δηλητηριασμός, ο βασανισμός τους; Οι ορδές αδεσπότων; Το παράνομο εμπόριο ζώων; Τα σφαγμένα ζώα από καμικάζι στο εθνικό δίκτυο; Η απαράδεκτη φυλάκιση και αγοραπωλησία ζώων σε pet shops; Η κατάφωρη παραβίαση της σχετικής νομοθεσίας; Έχει ορισθεί αρμόδιος εισαγγελέας για την προστασία των ζώων και των αδέσποτων;

 

Η Ελλάδα του ράντζου. Τι 1982, τι 1992, τι 2012. Βαθύτατα προσβλητικές εικόνες. Η ίδια απαράδεκτη κατάσταση για ανθρώπους με ανάγκες νοσηλείας και αξιοπρέπεια. Η χρεοκοπία του κοινωνικού κράτους.

 

Ο μέσος έλληνας πολιτικός: Προϊόν του κομματικού σωλήνα, αμόρφωτος, ημιμαθής με άγνοια ιστορίας και διεθνών πολιτικών συσχετισμών, εγωπαθής, παληκάρι, κωλοτούμπας, τσαμπουκάς, διαμεσολαβητής μεταξύ “λαού” και εξουσίας. Όπως ο μέσος έλληνας πελάτης του. Ποια τύχη στα κόμματά τους για το Μιχάλη Παπαγιαννάκη, τη Μαριέττα Γιαννάκου, τον Αλέκο Παπαδόπουλο;

 

Σκυλάδικο, κλαμπ και τρυφηλή ζωή. Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Κυριάρχησε ως lifestyle τα είκοσι τελευταία χρόνια (τρομάρα μας). Παραλιακή και Μύκονος, ψηλοτάκουνο και τσαλίμι, πρωϊνάδικο και κουτσομπολιό, αυθαίρετο και μπράβοι, επίδειξη και ελαφρότης πάνε μαζί. Ν.Ε.Π. Νέος Ελληνικός Πολιτισμός. Για να μην ξεχνιόμαστε.

 

 Πλάνη και μύθος: Μοχλός της ελληνικής οικονομίας ο Τουρισμός. Ελληνική φιλοξενία, καταγάλανες ακτές, άψογο σέρβις, χαμηλές τιμές, αξέχαστες διακοπές. Νo comment.

 

 

 

Το υδροκέφαλο Δημόσιο με την καφκική γραφειοκρατία, την μυθική αναποτελεσματικότητα και τους χιλιάδες βολεμένους. Ο εκσυγχρονισμός του είναι ιστορική αναγκαιότητα που έπρεπε να είχε δρομολογηθεί προ πολλού, χωρίς να χρειάζεται να το επιβάλουν εξωγενείς παράγοντες.

 

 Η Ελλάδα από τα τέλη του ’80 έκλεινε τα μάτια στο φαινόμενο της μετανάστευσης. Η πραγματικότητα είναι απογοητευτική και προσβάλλει κάθε έννοια πολιτικού πολιτισμού. Η χάραξη μιας αποτελεσματικής και δημοκρατικής μεταναστευτικής πολιτικής συνιστά μια σύνθετη διαδικασία. Απαιτεί πρώτιστα πολιτική βούληση, ανοιχτούς ορίζοντες και πίστη στη φυσική ενότητα του ανθρώπου. Στον πυρήνα της πρέπει να ίστανται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Μεταναστευτική πολιτική δεν νοείται με το κουμπούρι του συνοριοφύλακα, τις παράλογες προϋποθέσεις νομιμοποίησης, τα φοβικά σύνδρομα των κυβερνήσεων, τις φαντασιώσεις και τις εκδηλώσεις ξενοφοβίας και ρατσισμού από κοινωνία, ΜΜΕ και υπηρεσίες.

Καραμπινάτο φαινόμενο αναχρονισμού οι παρελάσεις (δις ετησίως) στρατού και μαθητών! Για ποιο λόγο; Πού αλλού στην Ευρώπη; Για να εορτάζεται το ανάδελφο «έθνος» και να επιβεβαιώνεται κάθε φορά ότι οι παρελάσεις το μόνο που δεν κάνουν είναι να καλλιεργούν την ιστορική μνήμη;
Χαιρετίσματα από τον Οδυσσέα Τσενάϊ.

 

 Ομάδες Δίας ή ομάδες Βίας; Σταθερό διαχρονικό φαινόμενο το ξύλο από τα όργανα καταστολής. Ανεπαρκώς εκπαιδευμένοι αστυνομικοί, χωρίς δημοκρατική κουλτούρα, βολεμένα χωριατόπαιδα από τον τοπικό βουλευτή σε μια χώρα χαφιέδων, στρατού ασφαλιτών, παρακράτος και κολαστήρια μέσα κι έξω από τα αστυνομικά τμήματα. Εμπλοκή στη “νύχτα”, στα κυκλώματα και σε πάσης φύσεως παραβατικές δραστηριότητες. Ο ένας στους δύο ψηφίζει δυστυχώς Χρυσή Αυγή. Η ελληνική πολιτεία δεν προχώρησε ποτέ στον εκδημοκρατισμό των σωμάτων ασφαλείας. Η ελληνική κοινωνία δεν το ζήτησε.

 

 Μια αριστερά φολκλόρ, βαλσαμωμένη, αντιευρωπαϊκή, αγκυλωμένη και συμπλεγματική. Φορέας οπισθοδρόμησης και ουχί προόδου. Η αυτοκριτική είναι άγνωστη λέξη, η καταγγελία (μοναδική) πολιτική πράξη. Βολεμένη μέσα στο πολιτικό σύστημα ως (μέχρι σήμερα) μικρομάγαζο, απότοκη μετεμφυλιακών συνδρόμων. Η γιγάντωσή της θυμίζει μπακάλη από το χωριό που ανέλαβε πολυκατάστημα στην πόλη. Υπό τις παρούσες συνθήκες επικίνδυνοι. Οι “πολύ” αριστεροί.

 

 Χρειαζόταν κληρονομικό χάρισμα για να συνειδητοποιήσει κανείς τα τελευταία είκοσι χρόνια το δρόμο που έχει πάρει η χώρα; Το επόμενο βήμα, αν δεν πούμε στοπ σ’ όλα τα παραπάνω, είναι η αντικατάσταση του εθνικού ύμνου με το χορό του Ζαλόγγου.

About Der Landstreicher

Ιδού η αληθινή Ταϊτή, δηλαδή: πιστά πλασμένη με τη φαντασία μου. (Πολ Γκογκέν και Σαρλ Μορίς)............... Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια. (Γιώργος Μακρής).............. Und wollt ihr wissen, wer ich bin, ich weiß es selber nicht, ich irre so durchs Leben hin, weiß nicht, wo ich zu Hause bin und will es wissen nicht. (Landstreicherlied, Arnold Waldwagner)...........

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: