Archive | May 2012

Τρία ορφανά χρόνια (Μ.Παπαγιαννάκης 19/8/1941-26/5/2009)

“Δεν διεκδικούμε κανένα δικαίωμα προτεραιότητας ή αποκλειστικότητας, πρώτης ή δεύτερης θέσης…Ίσα ίσα διεκδικούμε την κατάργηση των θέσεων, όπως και την εξασφάλιση ότι το βαγόνι των αποσκευών θα παραμείνει ανοιχτό και διαθέσιμο και για νέα μπαγκάζια, νέα εφόδια και νέους εξοπλισμούς στο μακρύ ταξίδι της αμαξοστοιχίας. Φέρουμε αγόγγυστα το βάρος παλαιών αποσκευών, ζητάμε να ελέγχεται κατά καιρούς το περιεχόμενο τους για να μην κακοφορμίσει, επιμένουμε στη χρήση νέων καυσίμων στην πορεία, και όχι μόνο για λόγους σεβασμού στο…περιβάλλον αλλά και για λόγους προφανούς αποτελεσματικότητας. Ζητάμε δηλαδή τα ελάχιστα, και ήδη ακούμε από πολλές πλευρές ισχυρές κριτικές και προειδοποιήσεις ότι έτσι κι αλλιώς το τρένο τρέχει προς ένα μοιραίο εκτροχιασμό. Τον φόβο όμως τον καλλιεργούν οι συντηρητικές απόψεις. Οι προοδευτικές που επιμένουμε να διατηρούμε ζωντανές καλλιεργούν την ελπίδα. Δεν θεωρούμε ότι ντε και καλά οι ράγες είναι στρωμένες άπαξ δια παντός και χωρίς διακλαδώσεις. Επιμένουμε μαζί με τον ποιητή ότι τον δρόμο τον φτιάχνεις περπατώντας, και στη συγκεκριμένη περίπτωση στρώνοντας εσύ τις ράγες”. 

Μιχάλης Παπαγιαννάκης (19/8/1941 – 26/5/2009)

…………………………………………………

Πέρασαν τρία χρόνια από εκείνη την κακή ημέρα που έφυγε ο Μιχάλης. Σε πολιτικό επίπεδο, δεν έχει περάσει ούτε μια ημέρα που να μην φέρνω στο νου τη ριζοσπαστική του πολιτική θέση, τη διαύγεια των απόψεών του, την οξυδερκή και διεισδυτική ματιά του στα γεγονότα. Πόσες φορές αναρωτήθηκα αυτά τα τρία ορφανά χρόνια: Τι θα έλεγε ο Μιχάλης για όλα αυτά; Τι θα έκανε ο Μιχάλης; Ο Μιχάλης κατέθετε ιδέες, προσέφερε λύσεις, έβρισκε διεξόδους, έριχνε γέφυρες, άνοιγε και έδειχνε δρόμους. Σε προσωπικό επίπεδο, μου λείπει αφόρητα ο πάνω από φίλος Μιχάλης. Μου δίδαξε πολιτικό πολιτισμό και ευγένεια, μου έμαθε ότι η πολιτική είναι και αισθητική και έρωτας και όραμα, μου έδειξε τον τρόπο να βλέπω το πολιτικό γίγνεσθαι ψύχραιμα και μετριοπαθώς, αποστασιοποιημένος από το ρου των γεγονότων, ώστε να έχω την πλήρη εικόνα, μου απενοχοποίησε τις ουτοπίες και μου απέδειξε ότι η προσπάθεια να περάσεις το υποτιθέμενο ανέφικτο στο ρεαλισμό της πολιτικής ατζέντας, να το υπερασπιστείς με ορθό λόγο και να το υλοποιήσεις, αυτό είναι η ουσία της πολιτικής. Ιδιαίτερα ευτυχείς όσοι τον γνώρισαν και τον έζησαν. Ξέρουν ότι δεν υπερβάλλω.

http://www.ert-archives.gr/V3/public/main/page-assetview.aspx?tid=70071&autostart=0

Στο ως άνω σπάνιο ντοκουμέντο από το αρχείο της ΕΡΤ, η Μαρία Ρεζάν παρουσιάζει την εκπομπή “ΧΡΟΝΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ”, η οποία στο συγκεκριμένο επεισόδιο εξετάζει, προβάλλοντας πλούσιο οπτικοακουστικό υλικό, τα γεγονότα του 1977. Καλεσμένος της εκπομπής είναι ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης, ο οποίος καλείται να ορίσει τη σημασία των όρων αριστερός και προοδευτικός κατά τη δεκαετία του 90. Πρώτο θέμα συζήτησης είναι η οικολογία, η εισδοχή της στην πολιτική κατά την περίοδο του Μάη του 1968 και φυσικά οι αγώνες του Μιχάλη εκείνη την περίοδο σε σύγκριση με τους σημερινούς. Η συνομιλία περνά στο χώρο της πολιτικής και στις πολιτικές κρίσεις του καλεσμένου-ο ίδιος σπούδαζε ακόμη στο Μονπελιέ για το τότε ελληνικό πολιτικό τοπίο, ενώ σχολιάζεται ακόμη η σχέση του κράτους με τον πολίτη. Εν συνεχεία, ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης μιλά για το αν υπάρχει ή όχι κρίση συνδικαλιστική, παράλληλα με την πολιτική. Κατόπιν, καλείται να οριοθετήσει το λάθος ή τα λάθη που έκανε ο αριστερός πολιτικός χώρος μετά την πτώση του δικτατορικού καθεστώτος. Περνώντας στη διεθνή επικαιρότητα, η συζήτηση στρέφεται στις απόψεις του Μιχάλη για τον διεθνή κομμουνισμό, από τον οποίο αποκόπηκε μετά την επίσκεψη του στην Σοβιετική Ένωση το 1962. Του ζητείται επίσης να σκιαγραφήσει τον Ζακ Ντελόρ, αλλά και την άποψη των Ευρωπαίων για την είσοδο της Ελλάδας στην ΕΟΚ. Η εκπομπή τελειώνει με τη Μαρία Ρεζάν να ζητά από τον καλεσμένο της να δώσει ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό ορισμό για τη δημοκρατία.

Advertisements

Down By The Railroad Tracks

“When the railroad trains moaned, and river-winds blew, bringing echoes through the vale, it was as if a wild hum of voices, the dear voices of everybody he had known, were crying: “Peter, Peter! Where are you going, Peter?” And a big soft gust of rain came down.
He put up the collar of his jacket, and bowed his head, and hurried along.”

Jack Kerouac, The Town and The City

Listen:

Please Mr. Engineer – Bo Diddley (1961) http://www.youtube.com/watch?v=aDJTWjnmI-g

Lonesome Train – Johnny Burnette (1957) http://www.youtube.com/watch?v=B5GBk77Pb5o

Train kept a rolling – Precious Few (1966) http://www.youtube.com/watch?v=x_TyFe0gahU

Midnight train – Shamrocks (1965) http://www.youtube.com/watch?v=jmTZr7yOy1k

Memphis Train – Rufus Thomas (1968) http://www.youtube.com/watch?v=hYlSisv-VRU

Trains – Nashville Ramblers (1985) http://www.youtube.com/watch?v=B_VPuby8CQw

John Coltrane – Blue Train (1957) http://www.youtube.com/watch?v=YjRbmtrDJI4

Cross road blues -Robert Johnson (1936) http://www.youtube.com/watch?v=GsB_cGdgPTo

Lonesome train – Sonny Terry and Blind Boy Fuller (1944) http://www.youtube.com/watch?v=fgsyWjS_6lQ

Daniel Cohn Bendit: Speaking to the point on Greek left

Στο πλαίσιο της συνέντευξης τύπου που παραχώρησαν στην έδρα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο Στρασβούργο στις 23/5 ο γερμανός ευρωπαϊστής ευρωβουλευτής των Πράσινων Ντάνιελ Κον Μπέντιτ και ο έλληνας ευρωβουλευτής Νίκος Χρυσόγελος με θέμα “Προτάσεις για έξοδο της Ελλάδας από την κρίση”, ο “κόκκινος” Ντάνυ, η εμβληματική φιγούρα του Μάη του ’68 και καλός φίλος τηε Ελλάδας αναφέρθηκε στην ελληνική αριστερά τονίζοντας ότι:

– καλλιεργεί ελπίδες που δυναμιτίζουν την κοινωνική ειρήνη στην Ελλάδα (στις 10/5/2012 ο Κον-Μπέντιτ, επικριτής του μνημονίου, είχε εκφράσει σοβαρούς φόβους ότι θα ξεσπάσει πραξικόπημα στην Ελλάδα, αν δεν αλλάξει η Ευρώπη το μείγμα εφαρμοζόμενων μέτρων λιτότητας)

– είναι “ψέμα” οι δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ για ακύρωση της μείωσης των μισθών και θεσμοθέτησης κατώτατου μισθού ύψους 1.300 ευρώ.

– δεν θα υπάρχουν χρήματα για να διανεμηθούν οι μισθοί από την ώρα που δεν θα υπάρχει βοήθεια από την Ευρώπη.

Βλ. Απόσπασμα των δηλώσεών του: http://www.youtube.com/watch?v=gxy6O99UP_w&feature=related (Πηγή: Mega)

Τζίφος το european tour του Αλέξη

Μια από τις συνήθειες που δεν μπορώ να κόψω, είναι η ανάγνωση, πρώτης απ’ όλες, στο πλαίσιο της απαραίτητης καθημερινής επισκόπησης τύπου, της “Αυγής”.

Αν δεν με βοηθούσαν οι λοιπές έγκυρες διεθνείς και εγχώριες πηγές, θα έμενα με την εντύπωση που μου προκάλεσε ο θριαμβευτικός τίτλος του σημερινού της φύλλου: “Καθαρό Μήνυμα Τσίπρα σε Βερολίνο – Παρίσι το Μέλλον της Ευρώπης περνάει από την Αριστερά”. Ποια εντύπωση; Ότι ο χαρισματικός Αλέξης στο εαρινό του european tour, αφού γοήτευσε τα πλήθη – τι γοήτευσε, μάγεψε – ξεσήκωσε τους λαούς, κατήγγειλε το κατεστημένο, κομμάτιασε το μνημόνιο, χτύπησε τη γροθιά στο τραπέζι του Ολαντρέου και της Μαντάμ Μέρκελ, έπεισε την Ευρώπη από το Τρόμσο της Νορβηγίας (εκτός ΕΕ, αλλά και αυτοί επείσθησαν) ως την ιταλική Λαμπεντούσα και από την πορτογαλική Μαδέιρα μέχρι το  εσθονικό Ταλίν, ότι το ευρωπαϊκό μέλλον περνάει από την Αριστερά, δηλαδή από τον ίδιο τον Αλέξη, ο οποίος ενσαρκώνει ό,τι η ευρωπαϊκή αριστερά αναζητούσε επί δεκαετίες. Ταξίδεψε ως το Παρίσι και το Βερολίνο για να τους πει ακριβώς αυτό. Ευτυχώς, που το αντίστοιχο του πλανητάρχη (τουλάχιστον) στην Ευρώπη, πλάστηκε και υπάρχει μόνο στα όνειρα αυτού που φαντασιώνεται τέτοια μεγαλεία. Και η Αυγή χαίρεται.

Το ταξίδι του Τσίπρα και της κουστωδίας του σε Παρίσι και Βερολίνο, μια εβδομάδα αφότου η στείρα άρνησή του (κι όχι μόνο) έσυρε τη χώρα σε νέες εκλογές, είχε ως στόχο αφενός την αναζήτηση συμμάχων για τη συγκρότηση πανευρωπαϊκού μετώπου απέναντι στην πολιτική λιτότητας του Βερολίνου και αφετέρου την εξαπόλυση επίθεσης γοητείας, ώστε να ανατρέψει το αρνητικό κλίμα που έχει δημιουργηθεί στην Ευρώπη εις βάρος του.

Το ταξίδι του Τσίπρα αποδείχθηκε παταγώδης αποτυχία, διότι ουδείς εκ των άνω στόχων επιτεύχθηκε. Κανείς δεν ασχολήθηκε μαζί του πέραν των αδελφών κομμάτων. Ο Ολάντ στο Παρίσι δεν είχε καμιά όρεξη να συναντηθεί με τον Τσίπρα. Αντιθέτως, μια μέρα αργότερα, υποδέχθηκε ο γάλλος πρόεδρος με εγκαρδιότητα τον Ευ. Βενιζέλο, αδειάζοντας τον αποκαλούμενο έλληνα “Αστερίξ”. Στο Βερολίνο, ομοίως, η απεγνωσμένη αναζήτηση συμμάχων δεν απέδωσε καρπούς:

Παρά την μεγάλη προσπάθεια να φανεί ήπιος και κομίζοντας, όπως είπε, “μήνυμα φιλίας”, δεν κατάφερε να οικοδομήσει μέτωπο ούτε στη Γερμανία:

Εκπρόσωποι του ΣΥΡΙΖΑ είδαν τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο των Πρασίνων, Γιούργκεν Τριτίν, σε μια συνάντηση χωρίς συνέντευξη τύπου, που μάλλον υποβαθμίστηκε από τους Πράσινους. Από στελέχη του κόμματος έγινε γνωστό ότι στους έλληνες διαμηνύθηκαν τα εξής: α) ναι σε μεταρρυθμίσεις και αναπτυξιακό πρόγραμμα β) απαρέγκλιτη τήρηση των όρων και των υποχρέωσεων που απορρέουν από τη δανειακή σύμβαση. Τζίφος.

Ο πρόεδρος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, Ζίγκμαρ Γκάμπριελ μετά τη συνάντηση με τον Τσίπρα δήλωσε ότι “η πολιτική του οδηγεί την Ελλάδα στο αδιέξοδο. Eάν η Ελλάδα αθετήσει τις δεσμεύσεις της, δεν θα το κάνει και η Γερμανία με τους εταίρους της, με αποτέλεσμα τη διακοπή της χρηματοδότησης». Άρα “πάγος” κι εδώ.

Ποιος έμεινε; Το αριστερό κόμμα Linke, το οποίο το τελευταίο διάστημα πνέει τα λοίσθια και  μονοπωλεί τα πρωτοσέλιδα του γερμανικού τύπου εξαιτίας της “σφαγής” που μαίνεται στην ηγεσία του για τη νομή της κομματικής εξουσίας. Στην κοινή συνέντευξη τύπου, ο Τσίπρας ανέφερε ότι θα ανακόψει αμέσως την πολιτική λιτότητας. Σύσσωμα τα γερμανικά ΜΜΕ από τη “ναυαρχίδα” του γερμανικού τύπου Zeit ως την αριστερή TAZ θέτουν το ερώτημα σχετικά με το “πώς θα το κάνει” και παράλληλα επισημαίνουν ότι “ακόμη μια φορά υπήρξε ασαφής για τα οικονομικά μέτρα που θα λάβει”. Ο Τσίπρας δεν κρατήθηκε ούτε στο Βερολίνο και επιτέθηκε εμμέσως πλην σαφώς στην καγκελάριο Μέρκελ (η οποία δεν εξέφρασε επιθυμία να τον δει), όπως την προηγούμενη ημέρα στον νεοεκλεγέντα γάλλο πρόεδρο: “Επιχειρήσαμε να συνομιλήσουμε μ’ όλα τα κόμματα. Όποιος δεν θέλει διάλογο, φοβάται το συμβιβασμό”.

Ο Τσίπρας επέστρεψε στην Αθήνα με πενιχρά αποτελέσματα στις αποσκευές του. Κανείς δεν είναι διατεθειμένος να χαλαρώσει την αυστηρή πολιτική λιτότητας που εφαρμόζεται στην Ελλάδα από την ΕΕ, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ. Περιθώρια διαπραγμάτευσης θα ανοίξουν όταν η νέα ελληνική κυβέρνηση αποδείξει ότι τηρεί τις υποχρεώσεις της έναντι των εταίρων. Μένει να δούμε, αν ο, απομονωμένος στην Ευρώπη και προσγειωμένος στο ρεαλισμό της εξωτερικής πολιτικής, Τσίπρας θα συνεχίσει ανεύθυνα να τάζει λαγούς με πετραχήλια και να εξαπατά τους πολίτες με ανεδαφικές και επικίνδυνες προεκλογικές υποσχέσεις.

Το ψευδεπίγραφο “φιλοευρωπαϊκό μέτωπο” της Δεξιάς

Την ώρα που η παγκόσμια κοινή γνώμη προσπαθεί να συνέλθει από το “Ολαντρέου” που εκστόμισε στο Παρίσι το enfant terrible του ΣΥΡΙΖΑ ανοίγοντας μέτωπο και με τον νεοεκλεγέντα γάλλο πρόεδρο Φρανσουά Ολάντ, στην χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας κυκλοφορεί το πιο σύντομο ανέκδοτο:

“Δεσμευόμαστε για τη συγκρότηση του ευρύτερου δυνατού φιλοευρωπαϊκού μετώπου για την προώθηση συγκεκριμένων πολιτικών που έχουν στόχο τον εκσυγχρονισμό της πατρίδας (…)”. Τάδε έφη η Ντόρα Μπακογιάννη στην τελετή σύμπραξης μεταξύ Νέας Δημοκρατίας και Δημοκρατικής Συμμαχίας.

Η επιστροφή στο μαντρί της Ντόρας per se, επ’ ουδενί σηματοδοτεί τη συγκρότηση φιλοευρωπαϊκού μετώπου. Ούτε φυσικά σημαίνουν φιλοευρωπαϊκή στροφή “με στόχο την παραμονή στο ευρώ” οι προσχωρήσεις στο κόμμα ακραίων στοιχείων όπως ο Πλεύρης, ο Βελόπουλος, ο Γεωργιάδης, ο κατά δήλωσή του “δρων δεξιός” Βορίδης ή λοιπών γυρολόγων όπως οι Κιλτίδης, Μαρκάκης, Ανατολάκης. Και ας μην ξεχάσουμε το πόσο “φιλοευρωπαίος” απεδείχθη ο Σαμαράς κατά τη διετή διακυβέρνηση Παπανδρέου, αλλά και πόσο στήριξε την κυβέρνηση Παπαδήμου, όταν εξαιτίας της άρνησής του να “βάλει πλάτη” στα μέτρα, της παροιμιώδους στενοκεφαλιάς και της ανεύθυνης μικροφιλοδοξίας του να γίνει σώνει και καλά πρωθυπουργός πάνω στις στάχτες, μετατράπηκε σε “κόκκινο πανί” στην Ευρώπη ακόμη και για τους ομογάλακτούς του στο Λαϊκό Κόμμα.

Η επανασυσπείρωση της παραδοσιακής Δεξιάς – ουχί της λεγόμενης “κεντροδεξιάς” – αφορά μόνο την ίδια και έρχεται κατ’ ευθείαν από το σκοτεινό παρελθόν. Είναι ξεκάθαρο ότι νεκρανασταίνεται το ψυχροπολεμικό δίπολο “Αριστερά – Δεξιά” και γι’ αυτό χαίρονται οι “πολύ δεξιοί” όπως π.χ. ο Πλεύρης, ο οποίος, κατά δηλώσεις του, εντάχθηκε στη ΝΔ για να ορθώσει “ανάχωμα” στην κόκκινη εισβολή του ΣΥΡΙΖΑ.

Εν ολίγοις, το ζητούμενο για τη χώρα ενόψει των εκλογών δεν είναι η με συνοπτικές διαδικασίες επανένωση της δεξιάς παράταξης υπό τον ψευδεπίγραφο τίτλο του “φιλοευρωπαϊκού μετώπου”, από τη φιλελεύθερη Ντόρα ως τον εθνικιστή Βορίδη, ως αντίδραση στην δημοσκοπική άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ και η δημιουργία νέων πολεμικών πολωτικών διλημμάτων.

Αντιθέτως, όσο κι αν οι μετριοπαθείς απόψεις θεωρούνται συμπαθητικά γραφικές και ντεμοντέ, συνιστά ώριμο αίτημα η συγκρότηση ενός ευρύτατου τόξου για τη σωτηρία της χώρας με σαφή φιλοευρωπαϊκό προσανατολισμό, η οποία θα υπερβαίνει κομματικούς δογματισμούς και θα καλύπτει το χώρο από τη ΔΗΜΑΡ και τους Οικολόγους μέχρι τη ΔΡΑΣΗ, το ΠΑΣΟΚ και τη φιλελεύθερη κεντροδεξιά. Ωστόσο, παρότι βρισκόμαστε στο “και πέντε”, αντί της σύνθεσης, επιλέγεται ο πόλεμος χαρακωμάτων.

Δημοψήφισμα για την παραμονή στην Ευρωζώνη

Σε έναν άλλο κόσμο, σε μιαν άλλη χώρα, η αναφορά της καγκελαρίου Μέρκελ στην προοπτική διενέργειας δημοψηφίσματος στην Ελλάδα με θέμα την Ευρωζώνη – η οποία απηχεί τις απόψεις και άλλων εταίρων – θα ήταν απολύτως δικαιολογημένη και ίσως λυτρωτική, καθώς θα αποσαφηνιζόταν η περαιτέρω πορεία της χώρας (εξετάζω την ουσία της πρότασης και όχι τα περί παρέμβασης στα…εσωτερικά μας, που ως γνωστόν τα λύνουμε με μαεστρία, ομοψυχία και αποτελεσματικότητα).

Μια χώρα με εξαθλιωμένη κοινωνία, ανίσχυρα θεσμικά όργανα και αναξιόπιστο πολιτικό προσωπικό εντός και εκτός συνόρων φυτοζωεί ακροβατώντας στο απόλυτο κενό, δανειζόμενη από κοινοτικές χώρες, την ΕΚΤ και το ΔΝΤ, οργανισμούς τους οποίους η ίδια προ διετίας προσκάλεσε ως σωτήρες.

Το φάρμακο σκληρής λιτότητας – αντί ενός συνδυασμού ανάπτυξης, μείωσης της σπατάλης, νοικοκυρέμετος και εξορθολογισμού του υδροκέφαλου κράτους/φέουδου του δικομματισμού και πάταξης της απόλυτης διαφθοράς – ήταν καταστροφικό. Η κρίση δεν αξιοποιήθηκε ως ευκαιρία προκειμένου να “τ’ αλλάξουμε όλα”, για την επανίδρυση του κράτους και την ανάδειξη δημιουργικών, μεταρρυθμιστικών, πρωτοπόρων δυνάμεων σε όλους τους τομείς της δημόσιας σφαίρας, αλλά παράλληλα και μέσα στην κοινωνία. Ο Γ. Παπανδρέου μπορεί για πολλούς να ήταν ανεπαρκής, ο λάθος άνθρωπος, τη λάθος χρονική στιγμή στη λάθος θέση, ωστόσο ουδείς από την κυβέρνησή του ή από τις λεγόμενες φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις, παρά τις προσκλήσεις/εκκλήσεις του, έβαλε πλάτη μπροστά στο υπαρξιακό για τη χώρα πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας: Κυβέρνηση “οικουμενική”, “εθνικής σωτηρίας”, “ειδικού σκοπού” με την αρτιότερη σύνθεση πολιτικών, τεχνοκρατών και επιστημόνων ήταν επιβεβλημένο να είχε συγκροτηθεί ήδη από το 2010.

Δύο χρόνια αργότερα, η αλαζονεία και η έπαρση των Βενιζέλου/Σαμαρά υποχρέωσε τη χώρα στο απονενοημένο διάβημα των πρόωρων εκλογών με… κεντρικό πολιτικό ζήτημα τους….”λαθρο”μετανάστες και τις οροθετικές!!! Η Ελλάδα, συνακόλουθα, οδηγήθηκε στην ακυβερνησία και το υψηλό ρίσκο των νέων εκλογών εκπέμποντας προς κάθε κατεύθυνση του ορίζοντα σαφή μηνύματα εγκληματικής ανευθυνότητας. Ελήφθη δε η αυτοκτονική απόφαση για εκλογές (της 6ης Μαΐου) μια χρονική στιγμή που, σύμφωνα με τα λεγόμενα του διοικητή της ΤτΕ κ. Προβόπουλου προς τον βουλευτή Γ. Δραγασάκη και άλλα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ κατά την επίσκεψή τους στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους, “τα έσοδα πήγαιναν καλά, μέχρι που κατέρρευσαν τον Απρίλιο ενόψει των εκλογών”.

Ο χαρακτηρισμός δυϊσμός, με τον οποίο η ελληνική ιστορία, η ελληνική πολιτική και η κοινωνία πορεύονται μέσα στους αιώνες προβάλλει εκ νέου δραματικά με το διχαστικό, επικίνδυνο και ψευδεπίγραφο δίλημμα “Μνημονιακοί – Αντιμνημονιακοί” θέτοντας έναν εκρηκτικό μηχανισμό στα θεμέλια της χώρας. Αίφνης, από ένα συνοθύλευμα κραυγαλέων τηλεμαϊντανών, εμμονικών αριστερών, εθνικιστών δεξιών και αγανακτισμένων νοικοκυραίων που από την μούντζα της πλατείας πέρασαν στα έδρανα της Βουλής, αναγορεύεται ο “αντιμνημονιακός” σε πατριώτη, ακηδεμόνευτο, εθνικά κυρίαρχο, περήφανο έλληνα, ενώ ο “μνηνομιακός” είναι μειοδότης, προδότης, γερμανοτσολιάς, ξεπουλημένος.

Ο “αντιμνημονιακός”, απ’ ότι καταλαβαίνω, θέλει να μας “μπλερώνουν” οι ξένοι για να καθόμαστε με τον τσαμπουκά και τη μαγκιά μας στην Ευρώπη χωρίς υποχρεώσεις. Δεν μας λέει τι θα γίνει, αν οι εταίροι δεν μπλοφάρουν και μας στείλουν για βρούβες. Όλοι οι άλλοι που δέχονται ότι εκτός από δικαιώματα έχουμε και υποχρεώσεις, ότι μπορούμε να επαναδιαπραγματευτούμε για να χαλαρώσει η θηλειά του Μνημονίου, αφού καταστούμε αξιόπιστοι, σεβαστούμε τις συμφωνίες και ξεκαθαρίσουμε ότι ξέρουμε τι είναι η Ευρώπη, πώς λειτουργεί και γιατί θέλουμε να είμαστε τμήμα της, αυτοί είναι οι “μνημονιακοί”, υποθέτω, οι πάλαι ποτέ “ευρωλιγούρηδες”. Κάθε φορά που τέθηκαν στο παρελθόν τόσο διχαστικά διλήμματα στους ζαλισμένους και παραπληροφορημένους έλληνες, η χώρα οδηγήθηκε σε σπαραγμό και οπισθοδρόμηση.

Η λογική “καταγγέλλω τη δανειακή σύμβαση παραμένοντας στο Ευρώ” (ή ακόμη χειρότερα το “ε, και τι έγινε άμα βγούμε από το ευρώ, αφού και τώρα χρεοκοπημένοι είμαστε”) στερείται βάσης και οδηγεί αυτόματα, με δική μας επιλογή, εκτός Ευρωζώνης και πιθανώς εκτός Ευρώπης, εξέλιξη η οποία αντίθετα, με τις Στρατούλειες, Λαφαζάνειες και άλλες διαβεβαιώσεις, δεν θα είναι πορεία προς τη χαμένη Εδέμ, αλλά κάθοδος στον Άδη. Η τεράστια εξαπάτηση του εκλογικού σώματος δεν εξυπηρετεί παρά κομματικά, προεκλογικά συμφέροντα, αποπροσανατολίζει και καναλιζάρει την οργή και την απόγνωση σε επικίνδυνες ατραπούς δίχως επιστροφή. Μια οικειοθελής έξοδος από την Ευρωζώνη μας καθιστά ακόμη πιο ανίσχυρους και εκτεθειμένους πολιτικά, οικονομικά, γεωστρατηγικά, διπλωματικά και μας οδηγεί στην εξαθλίωση, χωρίς φυσικά να μας απαλλάσσει από την υποχρέωση να αποπληρώσουμε σε δραχμές το δυσβάσταχτο χρέος προς τους δανειστές μας, το οποίο σε 8 χρόνια θα έχει φτάσει στο 120% του ΑΕΠ.

Το ζητούμενο, εν προκειμένω, είναι η συνεργασία όλων των φιλοευρωπαϊκών πολιτικών δυνάμεων στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή της παραμονής στην Ευρωζώνη μέσω του σεβασμού των όρων της δανειακής σύμβασης και της σταδιακής επαναδιαπραγμάτευσης/αποδέσμευσης όταν α) πείσουμε ότι είμαστε σοβαροί και αξιόπιστοι συνομιλητές β) το ευνοήσουν οι πολιτικές μεταβολές στην Ευρώπη, οι οποίες με τη νίκη Ολλάντ άρχισαν να διαγράφονται.

Στη σκιά των τελευταίων εξελίξεων στην Ελλάδα, τόσο η ΕΕ, όσο και οι G8 έχουν εκφραστεί, για την ώρα τουλάχιστον, με σαφήνεια υπέρ της διατήρησης της Ελλάδας στο Ευρώ. Ταυτόχρονα, και ανεξάρτητα από τούτο, παρατηρείται στην Ευρώπη προετοιμασία σε όλα τα επίπεδα για το ενδεχόμενο καταγγελίας της σύμβασης από τη νέα κυβέρνηση. Υπό αυτές τις συνθήκες, ένα δημοψήφισμα για την παραμονή ή όχι στο Ευρώ θα αποσαφήνιζε άπαξ και διαπαντός τις θολές και αντιφατικές προθέσεις των Ελλήνων. Ένα τέτοιο δημοψήφισμα, δεσμευτικό για κάθε κυβέρνηση και καταλύτη για τις εξελίξεις χρειαζόταν να έχει διενεργηθεί εδώ και καιρό, όχι αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις.

Τροπικός του Greenwich

Έβρεχε. Περπατούσα χωρίς ομπρέλα στο λιθόστρωτο πεζοδρόμιο. Στάθηκα στο φανάρι περιμένοντας να ανάψει πράσινο. Οι μυρωδιές κάρι τσίκεν από το απέναντι ινδικό εστιατόριο προκαλούσαν τη μύτη μου. Χαιρέτισα τον τυνήσιο μανάβη, τον προμηθευτή μου σε σέλινα, μαρούλια και piments rouges l’ harissa. Διέσχισα το δρόμο σηκώνοντας τους γιακάδες του παλτό, άναψα Pall Mall, το οποίο την επόμενη στιγμή βράχηκε από την ψιλή βροχή. Γκρι ουρανός, βαρύς, μακριά από την πυρακτωμένη Αθήνα. Η εφημερίδα υπό μάλης, το σακίδιο στον ώμο. Στρίβω δεξιά στην Kartuizerstraat, φτάνω στην είσοδο του Greenwich, παίρνω τη θέση μου κάτω από τον τεράστιο καθρέφτη, παραγγέλνω τσάι και κονιάκ, οι στολισμένες ηλικιωμένες κυρίες στο βάθος της αίθουσας παίζουν πινάκλ, οι ξεπεσμένοι αστοί με τις σκωροφαγωμένες καπαρντίνες burberry και το σβηστό τσιγάρο στα χείλη παρακολουθούν με στραβό χαμόγελο τις μανιώδεις παρτίδες σκάκι, οι λάτρεις του ταγκό ετοιμάζονται για τον απογευματινό χορό, το καλειδοσκοπικό ταξίδι στις ψηλοτάβανες εποχές του Μίλερ και του Μοντιλιάνι ξεκινά. Burlesque, Vaudeville, Vaudeville, Vaudeville!