Archive | May 2012

An appeal to European leaders for compromise and flexibility

[L: This appeal was written by a group of engaged Europeans signing in a personal capacity who have all played an important part in their national political life and who believe in the future of the Euro and the European Union. They are making a direct appeal to the current leaders of the European Union to seize their historical responsibility].

As Greece struggles to form a government, many in Europe are resigned to its exit from the eurozone, which they claim may be better than years of harsh austerity. There also seems to be a growing feeling that Europe is now strong enough to contain contagion from a Greek exit. In fact, we believe a Greek exit would be an economic and political catastrophe. It is far from certain that the current EFSF/ESM framework will be able to prevent contagion or deal with a bank run in Italy or Spain. A Greek exit could trigger a break-up of the eurozone, which would in turn lead to a deep recession and a new global financial crisis. A Greek exit would also destroy Europe’s soft power and irreversibly damage its standing in the world.

We therefore appeal to European policymakers to give Greece a way to return to a sustainable growth trajectory within the eurozone. It has become evident that the course of extreme austerity without compromises can only lead to economic failure. Policymakers must find a compromise in which Greece brings its public finances in order in exchange for more time to reduce its deficit and to pay back bilateral and multilateral loans. The interest rates Greece pays to its European partners should be cut. This could potentially be linked to progress on clearly defined reforms. This would give the Greek people hope that they will be able to return to economic growth while underlining their own responsibility to deliver on necessary reform. Both sides will have to make sacrifices, but we believe that the idea of a prosperous Europe is worth it.


Asger Aamund (Denmark) Martti Ahtisaari (Finland) Giuliano Amato (Italy) Gordon Bajnai (Hungary) Peter Bofinger (Germany) Emma Bonino (Italy) Franziska Brantner (Germany) Maria Livanos Cattaui (Switzerland) Charles Clarke (UK) Daniel Daianu (Romania) Aleš Debeljak (Slovenia) Jean Luc Dehaene (Belgium) Andrew Duff (UK) Sebastian Dullien (Germany) Hans Eichel (Germany) Rolf Ekeus (Sweden) Teresa Patricio Gouveia (Portugal) Charles Grant (UK) István Gyarmati (Hungary) Danuta Hübner (Poland) Jaakko Iloniemi (Finland) Mary Kaldor (UK) David Koranyi (Hungary) Bernard Kouchner (France) Monica Luisa Macovei (Romania) Wolfgang Munchau (Germany) Alina Mungiu-Pippidi (Romania) Kalypso Nicolaïdis (France-Greece) Daithi O’Ceallaigh (Ireland) Christine Ockrent (France) Andrzej Olechowski (Poland) Marcelino Oreja Aguirre (Spain) Andrew Puddephatt (UK) Ana Palacio (Spain) Charles Powell (UK/Spain) Robert Reibestein (Netherlands) Lord George Robertson (UK) Albert Rohan (Austria) Adam Daniel Rotfeld (Poland) Daniel Sachs (Sweden) Giuseppe Scognamiglio (Italy) Narcís Serra (Spain) Aleksander Smolar (Poland) Ion Sturza (Romania) Pawel Swieboda (Poland) Luisa Todini (Italy) Loukas Tsoukalis (Greece) Andre Wilkens (Germany) Antonio Vitorino (Portugal) Carlos Alonso Zaldivar (Spain) Stelios Zavvos (Greece)


Sonny Rollins Trio – Weaver of Dreams (1959) Rare Dutch TV footage

Sonny Rollins with just bass and drums is playing “Weaver of Dreams” in the Netherlands – Singer Theatre in the small town of Laren in 1959


Line up: Sonny Rollins (tenor sax), Henry Grimes (bass), Joe Harris (drums), 1959


Sonny Rollins’ Biography from

Sonny Rollins, who was born in 1930 in a cosmopolitan and fairly affluent section of Harlem nicknamed Sugar Hill, is these days routinely hailed as the greatest living tenor saxophonist, but this isn’t going far enough. Rollins is the greatest living jazz improviser, and if we redefine virtuosity to include improvisational cunning as well as instrumental finesse, he may be the greatest virtuoso ever produced by jazz.

Rollins’s list of associates from his recording debut in 1949 to his first sabbatical ten years later is impressive: Charlie Parker, Miles Davis, Bud Powell, Fats Navarro, Thelonious Monk, Clifford Brown, and Max Roach, for starters. But this sort of cross-referencing hardly conveys Rollins’s true significance.

Unlike Parker, Louis Armstrong, or Ornette Coleman, Rollins didn’t alter the rhythmic syntax of jazz. Unlike Davis, he has never been a reliable bellwether of new trends. Although a number of his tunes have become jam-session standbys, he has never been a composer on the grand scale of a Duke Ellington or Charles Mingus, or even one on the deceptively minor scale of Monk.

He is a notorious perfectionist who is rarely satisfied with his work even under the most inspired of circumstances. In a famous 1958 essay called “Sonny Rollins and the Art of Thematic Improvisation,” the critic and composer Gunther Schuller praised Rollins for proving, among other things, that “well-timed silence can become part of a musical phrase.”

Joseph Mitchell: Zwischen den Flüssen (the bottom of the harbor)- New Yorker Hafengeschichten,1944-1959, Diaphanes Verlag, 2012

“Schleppnetzfischer”, S. 177-178 (geschr.1947)

Seitdem hat Ellery zwischen fünfzig und sechzig Dragger, Trawler, Makrelen-Wadenfänger und Hummerboote gemalt, und sein Preis hat sich von einer Flasche Scotch auf fünfunddreißig Dollar erhöht, wenn der Kunde aus Stonington ist; von Fremden verlangt er fünfundsiebzig Dollar. “Ich bin stolz auf meine Bilder”, sagt Ellery. “Aber gleichzeitig bereue ich, dass ich damit angefangen habe. Es ist schwer, einen Dragger-Kapitän zufriedenzustellen, und es wird jedes Mal schwerer.

Nicht nur, dass man das Boot so exakt malen muss wie eine Blaupause, man muss es außerdem in schwerer See zeigen, mitten in einem schrecklichen Sturm. Darauf bestehen alle. Wie der Kapitän, der neulich sagte: “Das ist ein gutes Bild, Ellery, aber ich fände es besser, wenn noch ein Blitz in den Mast einschlägt”. Jeder möchte einen schlimmeren Sturm als die anderen. Es ist schon so weit, dass ein Kapitän beleidigt wäre, wenn ich ein Boot malen würde, das auch nur annähernd den Hafen erreichen könnte”.

[Landstreicher: Ο Τζόζεφ Μίτσελ (1908 – 1996) εργάστηκε ως δημοσιογράφος – γραφιάς σε διάφορες αμερικανικές εφημερίδες. Από το 1938 ως το 1996 έδρα του ήταν ο New Yorker, για τον οποίο έγραφε σε συνέχειες ρεπορτάζ για τη μυστική ζωή της Νέας Υόρκης: Για τους αλκοολικούς των μπαρ, τους “γραφικούς” του δρόμου, τους outsiders και τους εκκεντρικούς της μεγάλης πόλης. Συνέθεσε μέσα από τις βιογραφίες τους, την “αρχαιολογία” της Νέας Υόρκης με επίκεντρο το λιμάνι, περιγράφοντας τη ζωή της ψαραγοράς, τα βαπόρια, τα ψαράδικα, τα εστιατόρια, τα εγκαταλελειμμένα hotels, τα νεκροταφεία, τα ποτάμια, τους οστρακοκαλλιεργητές, τους rivermen κ.ο.κ. Το έργο του έχει συγκεντρωθεί στους τόμους McSorley’s Wonderfull Saloon και The bottom of the harbor]

Jack Dempsey,”The Manassa Mauler”,World Heavyweight Champion (1919 – 1926);Rare Footage

William Harrison “Jack” Dempsey a.k.a “The Manassa Mauler” (June 24, 1895 – May 31, 1983) was born in Manassa, Colorado; he grew up in Colorado, West Virginia and Utah, in a poor family of mixed ancestry. His father, Hiram Dempsey, was of Irish, Cherokee descent and his mother, Mary Celia (née Smoot), was also of Irish and Cherokee descent.

Dempsey  held the World Heavyweight Championship from 1919 to 1926. Dempsey’s aggressive style and exceptional punching power made him one of the most popular boxers in history. Many of his fights set financial and attendance records, including the first million dollar gate. He is listed #10 on The Ring’s list of all-time heavyweights and #7 among its Top 100 Greatest Punchers. In 1950, the Associated Press voted Dempsey as the greatest fighter of the past 50 years

 Jack could box or punch and came into the ring ready to rumble; during his career, he won the Heavyweight Championship of the World. He was a two-handed fighter who hit hard with both fists; He hit with combinations and possessed an extremely hard left hook; He moved well, left-right, in-out, bobbing and weaving; He was quick, rough, tough and powerful; In addition, he was game and cool under pressure and fought whatever style was needed to win; Deep inside himself, he carried a vicious “killer-instinct”

Watch the rare footage of the “Massacre in the Sun”:                                                                                                                                           (The World Heavyweight Champion Fight in 1919: Jack Dempsey against World Champion Jess  Willard, that took place in Toledo, Ohio (July 4, 1919) for the world title. Many called the fight a modern David and Goliath. In the event Willard was knocked down seven times — all in the first round. Jack won the title. Injuries for Willard: Caved-in cheekbone, broken jaw, teeth knocked out, broken nose, broken ribs, lost hearing in 1 ear, eyes swollen shut, multiple contusions, cuts, and abrasions).

Official Site:

Alfons Hochhauser: The Last of the Mythical Centaurs

Αναδημοσίευση από το φιλικό μας blog – ξαδελφάκι: για τον Alfons Hochhauser.

[Landstreicher: Η πρώτη γνωριμία με τον μυθικό Alfons έγινε μέσα από διηγήσεις πηλειοριτών στη Ζαγορά και στο Χορευτό, στα παιδικά μου χρόνια. Με το βιβλίο του φίλου Κώστα Ακρίβου «Ποιος θυμάται τον Αλφόνς» (εκδ. Μεταίχμιο»), το οποίο διάβασα πριν από ενάμιση χρόνο, η γνωριμία -μυθολογία μετατράπηκε σε γνώση, σεβασμό, αναγνώριση και την πίστη ότι ο Αλφόνς λειτουργεί ως υπόδειγμα για όσους εξ’ ημών θεωρούμε το Πήλιο πατρίδα, τον “τρελό του χωριού” φίλο, το ταξίδι της ουτοπίας συναρπαστική υπόθεση, το όνειρο της φυγής μπορετό].

Ακολουθεί το κείμενο του Gus από το

Δεν πέρασαν πολλές μέρες που διάβασα μια είδηση, η οποία με αναστάτωσε: Στη Μονεμβασιά 2 Έλληνες ξυλοκόπησαν 78χρονο Ολλανδό που ζει εκεί από τις αρχές της δεκαετίας του `90, γιατί τον πέρασαν για… Γερμανό. Τα ρατσιστικά κίνητρα της επίθεσης ελέγχονται, όμως γύρω μας τα σημάδια δεν είναι θετικά και φοβάμαι πλέον να σκεφτώ οτι θα μπορούσε να εκτραπεί η κατάσταση προς τέτοιες κατευθύνσεις. Το σίγουρο είναι πως ο Ποινικός Κώδικας θα έπρεπε να συμπεριλαμβάνει και την βλακεία στα αδικήματα για τα οποία προβλέπει τιμωρία, και μάλιστα με ποινή ισόβιας κάθειρξης για περιπτώσεις όπως αυτή των δυο δραστών…

Ίσως από την άλλη να με επηρέασε το γεγονός ότι μόλις τελείωσα την ανάγνωση ενός βιβλίου, με θέμα της ζωή του Alfons Hochhauser, ενός θρυλικού αυστριακού φιλέλληνα που έζησε στα μέρη μας και λάτρεψε όσο λίγοι Έλληνες αυτόν τον τόπο. Στο βιβλίο του “Ποιος θυμάται τον Αλφόνς” ο Βολιώτης συγγραφέας Κώστας Ακρίβος καταπιάνεται με το μυστήριο της ζωής και του έργου του Αυστριακού Αλφόνς Ανδρέα Χοχάουζερ, που σε ηλικία 16 ετών εγκατέλειψε την εύπορη οικογένειά του στην Αυστρία, για να περιπλανηθεί, ζώντας μια μποέμικη ζωή από τις Άλπεις στη Βενετία, στην Ισπανία, στη Ριβιέρα, στη Βόρεια Αφρική, στην Τουρκία και να καταλήξει το 1926 στο Πήλιο, το οποίο επιλέγει μαγεμένος από τον επίγειο παράδεισο που ανακαλύπτει.

Ποιος ήταν ο Alfons, Αλφόν για τους φίλους του; Κατά την wikipedia ήταν πρωτοπόρος του εναλλακτικού τουρισμού στην Ελλάδα και μελετητής των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων. Για άλλους ήταν ψαράς, δάσκαλος και ποιητής. Μυθικός αυστριακός “μπήτνικ” για το φίλο μας blogger derlandstreicher. Η αντισυμβατική του ζωή είχε πολλές πτυχές, σίγουρα και κάποιες σκοτεινές και προκάλεσε πολλά σχόλια, καθώς ανακατεύτηκε με ποικίλες δραστηριότητες: σύμφωνα με μαρτυρίες ανακάλυψε το άγαλμα του αρχαίου θεού που κοσμεί το Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας, χαρτογράφησε τις θάλασσές μας και μπλέχτηκε σε ιστορίες αρχαιοκαπηλίας και σε ανεξιχνίαστες δολοφονίες, έφτιαξε ξενώνες στο Πήλιο, όπου φιλοξένησε την ελίτ της εποχής, από πρίγκιπες και εργοστασιάρχες μέχρι τη Γκρέτα Γκάρμπο, ενώ υποχρεώθηκε κατά τη διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου να φορέσει τη στολή των Ναζί. Ήταν κατάσκοπος, playboy ή απλώς ένας σύγχρονος Οδυσσέας, ο τελευταίος των μυθικών Κενταύρων ο οποίος θέλησε να γίνει ο 13 θεός των αρχαίων Ελλήνων, που τόσο θαύμαζε;

Σύμφωνα με μια μαρτυρία προς τον συγγραφέα “…Ο Αλφόν πέρασε τη ζωή του για να φτιάξει καλύτερο τον κόσμο. Να αλλάξει όσα δεν του άρεσαν. Και πρώτα απ` όλα να αλλάξει τον άγριο εαυτό του…”. Κι ο θάνατός του; Κι αυτός μυστηριώδης όπως κι ολόκληρη η ζωή του, αλλά ταιριαστός με αυτή. Πέθανε ανάμεσα στους θεούς και στους μύθους του Πηλίου, κατακτώντας το ύψιστο αγαθό της ελευθερίας και της λύτρωσης “…με μια διαδικασία που δεν χωράει σε λέξη, που δεν έχει βρει ακόμη τη λέξη της…” Ο ίδιος πρόλαβε να γράψει “…Βλέπω ξανά πόσο όμορφος είναι ο τόπος που διάλεξα να ζήσω, γι`αυτό και θέλω να του παραδώσω την τελευταία μου πνοή…” Ένας από αυτούς που συνάντησε ο συγγραφέας δεν τολμά να τον συγκρίνει με τους Έλληνες. Λέει γι`αυτόν “…O Αλφόν ήταν θαυμάσιος άνθρωπος, καμιά σχέση με εμάς τους Έλληνες. Ντόμπρος και νταής…”!!!

 Ο Alfons Hochhauser υπήρξε σίγουρα μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα και με τη ζωή του έδωσε άφθονο υλικό για ένα άκρως ενδιαφέρον βιβλίο. Για τους Βολιώτες, δε, υπάρχουν πολλές αναφορές σε γνώριμους τόπους, γεγονός που δημιουργεί μια ιδιαίτερη αμεσότητα και οικειότητα, ενώ διάφορα γνώριμα σε εμάς πρόσωπα παρελαύνουν από τις σελίδες του, τα οποία όμως μπορούν να αναγνωριστούν από τους μυημένους, ακόμη κι αν ο συγγραφέας έχει αλλοιώσει την ταυτότητά τους (ας να πάρουμε ένα …τυχαίο παράδειγμα: Βολιώτης δικηγόρος, που “…έχει οργώσει όλη την Ελλάδα, είναι συνεργάτης στα καλύτερα ταξιδιωτικά περιοδικά…” με μυθιστορηματικό όνομα που παραπέμπει -όχι τυχαία- σε μέρα της εβδομάδας! Ποιος να ` ναι, άραγε, ποιος να` ναι…)

Υ.Γ: Στη σπάνια φωτογραφία στην κορυφή της ανάρτησης, απεικονίζονται ο Alfons Hochhauser με τον συγγραφέα Werner Helwig (και μέχρι ενός σημείου συνοδοιπόρο) στο Πήλιο, από το εκπληκτικό

Για τον Βέρνερ Χέλβιχ και τη σχέση του με τον Αλφόνς, δες και:

Τα καλντερίμια του Ν.Πηλίου

Ένας Άγγλος συνταξιούχος αστυνομικός ήταν αυτός που έδειξε το δρόμο στους κατοίκους περιοχών του Νοτίου Πηλίου για το πώς, αν καθαριστεί ένα καλντερίμι, μπορεί όχι μόνο ν’ αναδείξει μία περιοχή αλλά και να αλλάξει τη ζωή των κατοίκων της.

Ο Κρις Γουίκς (Chris Wicks) αγόρασε ένα κομμάτι γης σε έναν οικισμό του Προμυρίου με το όνομα Ράντη, στο Νότιο Πήλιο, όπου ανακάλυψε ένα παρατημένο καλντερίμι, που αποφάσισε σιγά-σιγά ν’ ανοίξει, ανακαλύπτοντας σε κάθε βήμα του κι έναν «κρυμμένο θησαυρό», όπως χαρακτηριστικά λέει. Η ιδέα του Άγγλου συνταξιούχου βρήκε πρόσφορο έδαφος μεταξύ άλλων ξένων κι Ελλήνων της περιοχής, που είχαν την κοινή επιθυμία για τη λειτουργία των καλντεριμιών και των μονοπατιών της περιοχής. Έτσι «γεννήθηκε» η ιδέα της ίδρυσης του συλλόγου «Οι Φίλοι των Καλντεριμιών Νοτίου Πηλίου», που λειτουργεί ήδη από το 2008.

«Πολλά καλντερίμια ήταν «θαμμένα» στη βλάστηση ακόμη και 50 χρόνια», λέει ο Ιωάννης Μπασδάνης, πρόεδρος του περιπατητικού και περιβαλλοντικού αυτού συλλόγου και στενός φίλος του Κρις Γουίκς, ο οποίος και κατέχει τη θέση του αντιπροέδρου. «Ξεκινήσαμε το Νοέμβριο του 2008, με την ίδρυση του συλλόγου μας, που τότε αριθμούσε 60 μέλη και σήμερα έχει φτάσει τα 190, με συνεχόμενες εγγραφές νέων μελών» σημειώνει ο κ. Μπασδάνης, εξηγώντας ότι «Οι Φίλοι των Καλντεριμιών Νοτίου Πηλίου» βασίζονται στην εθελοντική προσφορά και την οικονομική συνδρομή των μελών για να φέρουν εις πέρας το έργο τους.

«Προσπαθούμε δε, συνεχώς, να «προσηλυτίσουμε» τους ντόπιους στην προσφορά σε εθελοντική εργασία για να μην αφήσουμε να χαθεί αυτή η πολιτιστική κληρονομιά, που μόνο οφέλη μπορεί να αποφέρει στην περιοχή» συμπλήρωσε ο πρόεδρος του συλλόγου. Όπως εξήγησε, πέραν της διασκέδασης και της σωματικής άσκησης που προσφέρει μία τέτοιου είδους απασχόληση, η ανάδειξη και αξιοποίηση των καλντεριμιών της περιοχής θα μπορούσε να αποφέρει και οικονομικά οφέλη, μέσω της κατάλληλης τουριστικής αξιοποίησης του όλου εγχειρήματος.

«Σκεφθείτε, ποια θα είναι τα οφέλη, αν συνδυάσουμε τα καλντερίμια με τις βρύσες, τα μοναστήρια, τα βότανα, τις καλλιέργειες της ελιάς, τα γρι-γρι και τους ψαράδες της περιοχής, τα πανηγύρια κτλ. Πόσες δραστηριότητες αλήθεια θα μπορούσαμε να αναπτύξουμε καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου» σημειώνει ο κ. Μπασδάνης. Μέχρι σήμερα έχουν ανοιχθεί διαδρομές περίπου 70χλμ.- άλλοτε αυθεντικό καλντερίμι άλλοτε μονοπάτι- από Αργαλαστή – Λεφόκαστρο – Άφησσο – Ξυνόβρυση έως και Κατηγιώργη στο ένα άκρο και Τρίκερι στο άλλο. Απομένει η διάνοιξη της διαδρομής Ξινόβρυση – Ποτιστικά-Συκή- Νεοχώρι για να συνδεθεί όλο το Πήλιο με Μηλιές, Τσαγκαράδα, Ζαγορά, κ.λπ.

Μέλη του συλλόγου επισκέπτονται χωριά και, με ομιλίες και παρουσιάσεις, εξηγούν στους ντόπιους τους σκοπούς της δράσης τους και τους παροτρύνουν να δημιουργήσουν τοπικές ομάδες που θα δραστηριοποιηθούν ανάλογα. Ήδη, ξεκίνησε μία συνεργασία με τον Πολιτιστικό Σύλλογο της Ξυνόβρυσης στο άνοιγμα της διαδρομής Αργαλαστή – Ξινόβρυση, ενώ και οι άνθρωποι του Ορειβατικού Συλλόγου του Βοΐου συνδράμουν ενεργά την προσπάθεια. Εκπαιδευτικός στο επάγγελμα, ο κ. Μπασδάνης δεν θα μπορούσε να αφήσει εκτός της διαδικασίας τα παιδιά, στα οποία επιχειρεί να εμφυσήσει την αγάπη του ίδιου και των άλλων μελών του συλλόγου για τη φύση και την ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά του τόπου, οργανώνοντας περιπάτους, σε συνεργασία με τα σχολεία της περιοχής, στα καλντερίμια που έχουν ήδη καθαριστεί.

Πολύτιμος οδηγός στον εντοπισμό των παλιών διαδρομών αποτελεί το βιβλίο του Νίκου Χαρατσή «Οδηγός Πηλίου για Περιπατητές- Διαδρομές σε καλντερίμια και μονοπάτια στο βουνό των Κενταύρων», αλλά και οι ντόπιοι κάτοικοι. Υπεύθυνος γι’ αυτό το πρώτο βήμα της όλης δράσης είναι ο Κυριάκος Σταθάκης, γιατρός στο επάγγελμα, ο οποίος εντοπίζει, σημαδεύει πρόχειρα τα καλντερίμια και ακολουθούν οι υπόλοιποι της ομάδας, με αλυσοπρίονα, χορτοκοπτικά, ψαλίδια και άλλα εργαλεία, που βοηθούν στη διάνοιξη. Μόλις ολοκληρωθεί η διάνοιξη, γίνεται η σηματοδότηση και χαρτογράφηση στο GPS και ξεκινά η οργάνωση περιπάτων. Καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους τα μέλη του Συλλόγου, όταν δεν εργάζονται για τη διάνοιξη κάποιου καλντεριμιού, πραγματοποιούν περιπάτους, όπου η συμμετοχή είναι ελεύθερη και όλοι μπορούν να συμμετέχουν. Μάλιστα, τους καλοκαιρινούς μήνες οργανώνονται δωρεάν, μία φορά την εβδομάδα, σύντομοι κυκλικοί απογευματινοί περίπατοι για τους τουρίστες, προκειμένου να δουν το πλούσιο φυσικό κάλλος της περιοχής, πέρα από τις παραλίες της.

Προκειμένου να παραμείνουν τα μονοπάτια αυτά ανοιχτά και να μπορούν να τα απολαμβάνουν ντόπιοι κι επισκέπτες θα πρέπει, όπως εξηγεί ο κ. Μπασδάνης, να δημιουργηθούν τοπικές ομάδες που θα αναλάβουν τη συντήρηση των διανοιχθέντων διαδρομών. Επιθυμία του ίδιου αλλά και των άλλων μελών του συλλόγου είναι, με τη βοήθεια των Αρχών, να ξεκινήσει η αποκατάσταση των κατεστραμμένων καλντεριμιών, καθώς και ανάπλαση των υφιστάμενων βρυσών, γεφυρών, εκκλησιών κτλ, «με προσοχή και σεβασμό προς το φυσικό περιβάλλον».

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα του Βόλου “Θεσσαλία”, 28/5/12

Λίγο Ανδρέας, λίγο Τσάβες και δεξιός πρωθυπουργός

Όπως αναμενόταν, η ΝΔ πήρε κεφάλι στις δημοσκοπήσεις, τρεις εβδομάδες πριν από την εκλογική αναμέτρηση της 17ης Ιουνίου.

Ο Τσίπρας μέσα σε ελάχιστο διάστημα κατάφερε:

– να συσπειρώσει τη χειρότερη (στο σύνολό της) μεταπολιτευτική Δεξιά και να νεκραναστήσει το Σαμαρά.

– να τρομάξει τον κόσμο και να θέσει στο τραπέζι το διχαστικό δίλημμα μνημονιακοί/αντιμνημονιακοί, δεξιά/αριστερά.

– να εξαγάγει ελληνική μαγκιά και αυθάδεια συνοικιακού σφαιριστηρίου στο εξωτερικό με συνεχείς επιθέσεις, προσβολές, μονίμως σηκωμένο φρύδι, ειρωνικό γελάκι και διπλωματικές αστοχίες, μηδενίζοντας τις όποιες ελπίδες συνεννόησης με τους εταίρους θα υπήρχαν σε περίπτωση επικράτησής του στις εκλογές.

Το ζητούμενο είναι ότι μ΄αυτά και μ΄αυτά, ο Τσίπρας κάνει το παν, ώστε η κάλπη να βγάλει μια δεξιά κυβέρνηση με τη στήριξη/ανοχή/συνεργασία του ΠΑΣΟΚ. Δηλαδή, όλη η προ-μετά-προεκλογική αναμπουμπούλα γίνεται για να επιστρέψουμε, μετά από ένα τρίμηνο ακυβερνησίας, στην προ της 7ης Απριλίου κατάσταση, με το μέλλον της χώρας να είναι γραμμένο στα αστέρια, με ακόμη πιο διαλυμένο δημόσιο, με ναζί στη Βουλή, με πιο πολύ Σαμαρά και Βενιζέλο, χωρίς Παπαδήμο, χωρίς μετριοπάθεια, χωρίς λογική, με αποδεδειγμένη πλέον την έλλειψη του ενστίκτου αυτοσυντήρησης, της ιστορικής ευθύνης του πολιτικού συστήματος και την επικράτηση του γενικότερου υπερρρεαλισμού που διέπει οριζόντια και κάθετα κάθε σπιθαμή του δημόσιου χώρου.

Ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ, αφού έπαιξε με θεσμούς και διαδικασίες εντός και εκτός συνόρων, σε καμιά περίπτωση δεν έπεισε ότι επιθυμούσε να κυβερνήσει, αλλά ούτε τώρα πείθει ότι σκέπτεται σοβαρά αυτό το ενδεχόμενο με ρεαλισμό. Δεν ήταν έτοιμος γι’ αυτό,  ούτε είναι εφικτό σε ένα μήνα να εκπονηθεί κυβερνητικό πρόγραμμα. Έτσι το παίζει λίγο Τσάβες, λίγο Ανδρέας και ό,τι κάτσει. Αντιπολίτευση, καταγγελία, ανυπακοή (όπως την αντιλαμβάνεται ο καθένας). Πιο βολικό.

Ωστόσο, ο Τσίπρας την επομένη των εκλογών θα έχει να διαχειριστεί μια πανίσχυρη αντιπολίτευση, ένα ΣΥΡΙΖΑ που λειτουργεί ήδη ως δεξαμενή ετερόκλητων και αλληλοσυγκρουόμενων ομάδων και συμφερόντων, καθώς στο αριστερό 5% έχει προστεθεί ο άνεργος, ο συνταξιούχος, ο απεγνωσμένος, ο αγαναχτισμένος, ο αντιευρωπαϊστής, ο ελληνάρας, ο κουκουές (τώρα που με τα διλήμματα σπάνε τα στεγανά του Περισσού), μα πάνω απ’ όλα μετακινήθηκε και εγκαταστάθηκε εντός του μικρής χωρητικότητας ΣΥΡΙΖΑ, η τεράστια μάζα του ξεβολεμένου πασοκτζή.

Όλοι αυτοί περιμένουν από τον Αλέξη να υλοποιήσει αυτά που τους έταξε: καταγγελία του μνημονίου και (εφόσον δεν λέει τι θα κάνει μετά, γιατί ούτε ο ίδιος ξέρει) ικανοποίηση του ευσεβούς πόθου όλων αυτών που τον εμπιστεύονται – ό,τι ο καθείς έχει στο κεφάλι του. Άλλος θέλει λεφτά, άλλος δουλειά, συντάξεις, άλλος μπεγλέρι και φρέντο καπουτσίνο. Επιστροφή στις εθνικές συνήθειες προ κρίσης.

Δεν ξέρω, αν ο Τσίπρας αντιλαμβάνεται ότι το μπούμερανγκ που πέταξε, θα τον βρει κατακέφαλα. Ο Αλέξης δεν είναι Ανδρέας. Ευτυχώς. Η σημερινή Ελλάδα δεν χρειάζεται ούτε Ανδρέα και ούτε Αλέξη. Όταν καταλαγιάσει ο κουρνιαχτός των εκλογών, ελπίζω και εύχομαι οι πολλοί συνετοί σύντροφοι στο ΣΥΡΙΖΑ (που έχουν πιει το αμίλητο νερό – λογικό, προεκλογική περίοδος) να τολμήσουν να ανοίξουν μια βαθιά και ειλικρινή συζήτηση για το πού πάει το καράβι της σημερινής ελληνικής (ριζοσπαστικής) αριστεράς, το πρόγραμμα, τη στρατηγική της.