Archive | April 2012

Πώς μπορούν;

Την άλλη Δευτέρα μας βλέπω να ξεροκαταπίνουμε συλλογικά ως κοινωνία από αμηχανία: Για το εκλογικό αποτέλεσμα και τις εκπλήξεις που θα συνεπιφέρει. Έχω γράψει επανειλημμένα τι εννοώ και δεν θέλω να συνεχίσω να πληκτρολογώ τη λέξη “ναζί”.

Παρακολουθώντας την προεκλογική δραστηριότητα, (τύπος-τηλεόραση-προγράμματα κομμάτων-διαδίκτυο-υποψήφιοι), νομίζω ότι βιώνουμε την απώλεια της τελευταίας ευκαιρίας να σοβαρευτούμε. Χάνουμε την τελευταία ευκαιρία να ασχοληθούμε με τα απολύτως ουσιώδη, τα υπαρξιακά. Να συζητήσουμε με νηφαλιότητα για το διακύβευμα, για την επόμενη ημέρα. Να αναδειχθούν επιτέλους οι δημιουργικές δυνάμεις, οι οποίες είναι εγκλωβισμένες εντός και εκτός κομματικών σχηματισμών και καλύπτονται από τις πολεμοχαρείς ιαχές των κραυγαλέων.

Η προεκλογική περίοδος είναι σαν να καμωνόμαστε ότι δεν τρέχει τίποτα. Βαυκαλιζόμαστε ότι όλα είναι όπως πριν, χωρίς να συνειδητοποιούμε ότι βλέπουμε το κακέκτυπο παρελθόν μας μέσα από μια μεμβράνη.

-Δεν μπορούν να συμφωνήσουν ούτε για τα ντιμπέιτ. Αυτοί που θα συγκυβερνήσουν οσονούπω υποτίθεται για να μας ξανασώσουν.

-Κάνουν προεκλογικό αγώνα από τα παλιά, με σημαιάκια, τύμπανα και γηπεδικά συνθήματα μεταφέροντας το αξιοθρήνητο σαρκιον τους από κλειστό χώρο σε κλειστό χώρο.

– Εμφανίζονται ως εθνοσωτήρες, εκείνοι που χαντάκωσαν τον τόπο. Χωρίς αιδώ. Χωρίς αυτοκριτική. Μόνο ο Γιώργος Παπανδρέου ζήτησε συγγνώμη (τι να την κάνουμε τώρα),  άνθρωπος καλών προθέσεων, αλλά σε λάθος θέση, χρόνο και τόπο.

– Τα κανάλια και οι “φιλάρες” δημοσιογράφοι σκίζουν από δεοντολογία. Αν δεν κατεβαίνουν υποψήφιοι οι ίδιοι μαζί με κάθε λογής τηλε-celebs, διεξάγουν προεκλογικό αγώνα για “φίλους”.

– Κεντρικό προεκλογικό θέμα είναι οι “λαθρο”μετανάστες και το μπουζούριασμά τους στην ανθισμένη Αμυγδαλέζα. Πολιτικά δεσπόζει η Χρυσή Αυγή. Και ο δημόσιος λόγος που επηρεάζει τη συλλογική συνείδηση μετατοπίζεται προς τα ακροδεξιά. Κρίνετε μόνοι σας για το πόσο σοβαροί είμαστε.

Οι αγανακτισμένοι από τις πλατείες μετακινήθηκαν σε κόμματα (Καμμένοι, ΕΠΑΜ, Κενωνία, Δημιουργία Ξαναμανά κ.ο.κ). Η πολιτική σκηνή μετατράπηκε σε ανθοκομική έκθεση.

Η αριστερά θυμίζει εκδοτικούς οίκους σε έκθεση βιβλίου στο Πεδίο του Άρεως. Συμπεριλαμβανομένης της τσίκνας από τα αυτοδιαχειριζόμενα υπαίθρια σουβλατζίδικα, εννοείται. Πονάει, δεν συνεχίζω.

Ο κόσμος χάνεται κι εκείνοι κάνουν εκλογές σαν να ‘ταν το ’85 ή το ’93. Η σύγχρονη Ελλάδα είναι αυτή που απεικονίζεται στις φάτσες των προεκλογικών φυλλαδίων υποψηφίων; Πώς μπορούν;

Να γιατί

Μπορώ να είμαι όποιος πιστεύω πως είμαι ή όπως οι άλλοι πιστεύουν πως είμαι; Να γιατί αυτές οι γραμμές γίνονται μια εξομολόγηση απέναντι στον άγνωστο κι ανεξερεύνητο εαυτό μου,  άγνωστο και ανεξερεύνητο για μένα τον ίδιο. Να γιατί δημιουργώ το θρύλο, όπου μέσα του πρέπει να θάψω τον εαυτό μου.

Miguel De Unamuno

Tex Avery Tribute #3 “Billy Boy” (Metro Goldwyn Mayer, 8 May 1954)

Another great Tex Avery cartoon for all international T.A aficionados. “Billy Boy” is an awesome slapstick number from May 1954, featuring my daughter’s favorite hero, the bumbling southern speaking Wolf:

A farmer is initially delighted to get a baby goat, but this soon turns to apprehension when he discovers that it eats literally anything (including, at one point, the animation artwork!)

Watch “Billy Boy”: http://www.youtube.com/watch?v=ncSjBXtXq1c

Note: This is the third part of our Tex Avery Tribute at derlandstreicher.wordpress.com

Feel free to watch the incredibly funny Pt. 1 & Pt. 2

1. (uploaded 16.11.2011) Droopy and Spike – “Mutts about racing” (1958)

http://www.youtube.com/watch?v=MbKw4yfSs7U

2. (uploaded 15.12.2011) Spike – Magic Maestro (1952)

http://www.youtube.com/watch?v=_Roj9BWws1o

The B-Sides Yeah! I was in this band!

Το τελευταίο πακέτο έφυγε παραγγελία για Pittsburgh μου είπε χθες ο Χρήστος. Τα τελευταία 25 βινύλια. Ξεπούλησε το άλμπουμ. Από εδώ και πέρα θα αναζητείται στις λίστες και στη μαύρη αγορά.

Οι B-Sides, το γκρουπ των φίλων, ξεκίνησαν αρχές 2007 ως τάμα στα ψυχεδελογκαράζ 60’ς, ολοκλήρωσαν τη σύντομη βόλτα τους στην υπόγεια Αθήνα μέσα σε δύο χρόνια, αφού πρώτα ηχογράφησαν το καλοκαίρι του 2008 το LP “On the Outside”.

Listen: “Hey Mister” http://www.youtube.com/watch?v=W_ImWMq3uNY (this is the first song I penned for the B-Sides in Jan.07 based on John’s guitar riff idea)

CD δεν βγήκε, μόνο βινύλιο. Η παραγωγή έγινε στο Παγκράτι. Το βινύλιο και το εξώφυλλο κόπηκαν στο Βερολίνο. Η εικονογράφηση υλοποιήθηκε στον Καναδά. Και τα διθυραμβικά σχόλια στο οπισθόφυλλο γράφτηκαν στη Στοκχόλμη. Το LP έχει ήδη ταξιδέψει σ’ όλα τα μέρη της γης που θα θέλαμε να επισκεφτούμε. Η μουσική είναι παγκόσμια. Χωρίς σύνορα, η πιο οικουμενική υπόθεση.

Η προσωπική μουσική πορεία συνεχίζεται, είτε στα αυλάκια του βινυλίου, είτε μπροστά από το πικάπ. Πάνω απ’ όλα, όμως μέσα στα εγκεφαλικά κύτταρα.

Ντύλαν Τόμας: Έχω ποθήσει να ξεφύγω (από τη συλλογή: “και ο θάνατος δεν θα έχει εξουσία”, Ελεύθερος Τύπος, 1988)

Έχω ποθήσει να ξεφύγω

απ’ τη μανία του τετριμμένου ψέματος

και των παλιών τρόμων το αδιάκοπο κλάμα

γερνώντας πλέον φοβερά καθώς η μέρα

πάνω απ’ το λόφο τραβά για το πέλαο το βαθύ.

Έχω ποθήσει να ξεφύγω

απ’ των χαιρετισμών τη συνεχή επαναφορά,

γιατί στοιχειά ο άνεμος είναι γεμάτος

και στοιχειωμένος αντίλαλους το χαρτί,

σημάδια και καλέσματα η βροντή.

Έχω ποθήσει να ξεφύγω μα φοβούμαι

λίγη ζωή περισωμένη αν ξεπηδούσε

απ΄το παλιό το ψέμα που ανάβει καταγής,

ανάερα σκάζοντας, θα μπορούσε μισότυφλο να με αφήσει.

Μήτε απ΄τον τρόμο τον αρχαίο της νυκτός,

το βγάλσιμο του καπέλου,

τα χείλη τα σμιγμένα στο ακουστικό.

Θα πέσω στα χέρια του θανάτου.

Από τούτα δεν με νοιάζει να πεθάνω:

Μισά ψέματα, μισά συμβάσεις.

L:Ο Ντύλαν Τόμας γεννήθηκε το 1914 στην Ουαλία. Οι παράδοξες εικόνες του και η φαινομενικά αχαλίνωτη φαντασία του τάραξαν τη συγκροτημένη ποίηση των διαδόχων του Τόμας Έλιοτ και ξανάφερε στο λογοτεχνικό προσκήνιο τις ρομαντικές διαστάσεις της αγγλικής ποίησης. Το οινόπνευμα, το οποίο υπεραγαπούσε, τον σκότωσε το 1953 στη Νέα Υόρκη, σε ηλικία 39 ετών.

Τσαρλς Μπουκόφσκι “Η πιο όμορφη γυναίκα στην πόλη”, μετάφραση Γιάννη Λειβαδά, Ηριδανός, 2012

Η μηχανή που ξεκοίλιαζε (σελ. 89-92)

“Χέρμαν;”, τον ρώτησε ο Μπάγκλι.

“μάλιστα κύριε;”

“τι νιώθεις; ή πώς νιώθεις”

“δεν νιώθω τίποτα, κύριε”

“σ’ αρέσουν οι μπάτσοι;”

“όχι μπάτσοι, κύριε – αστυνομικοί. είναι τα θύματα της επιθετικότητάς μας ακόμη και όταν καμιά φορά μας προστατεύουν πυροβολώντας μας, φυλακίζοντάς μας, χτυπώντας μας και βάζοντάς μας πρόστιμα. δεν υπάρχει κακός μπάτσος. συγνώμη, αστυνομικός ήθελα να πω. αντιλαμβάνεστε ότι εάν δεν υπήρχαν αστυνομικοί, θα έπρεπε να παίρνουμε το νόμο στα χέρια μας;”

“και τότε τι θα συνέβαινε;”

“αυτό δεν το έχω σκεφτεί ποτέ, κύριε”.

“υπέροχα. πιστεύεις στο Θεό;”

“ω, μάλιστα κύριε, στο Θεό και στην Οικογένεια και στην Κοινωνία και στο Κράτος και στην τίμια εργασία”.

“θεέ και κύριε!”

“τι συνέβη, κύριε;”

“συγνώμη. λοιπόν, τι θα έλεγες για μια δουλειά με υπερωρίες;”

“ω, ναι κύριε! θα ήθελα να εργάζομαι 7 μέρες την εβδομάδα εάν είναι δυνατόν, και μάλιστα να κάνω δύο δουλειές, αν είναι δυνατόν”.

“γιατί;”

“για τα λεφτά, κύριε. λεφτά για έγχρωμες τηλεοράσεις, καινούρια αυτοκίνητα, αγορά σπιτιού με μετρητά, για μεταξωτές πιτζάμες, 2 σκυλιά, ηλεκτρική ξυριστική μηχανή, ασφάλεια ζωής, ασφάλεια ιατρική, ωω για όλων των ειδών τις ασφάλειες και τη φοίτηση στο κολέγιο για τα παιδιά μου εάν θα έχω παιδιά και αυτόματες πόρτες στο γκαράζ και ωραία ρούχα και πανάκριβα παπούτσια, και κάμερες, και ρολόγια, και δαχτυλίδια, πλυντήρια, ψυγεία, καινούρια σαλόνια, καινούριες κρεβατοκάμερες, χαλιά από τοίχο σε τοίχο, προσφορές στην εκκλησία, θέρμανση με θερμοστάτη και…”

“εντάξει σταμάτα. και πότε θα τα χρησιμοποιείς όλα αυτά;”

“δεν καταλαβαίνω την ερώτησή σας, κύριε”.

“εννοώ, άμα θα δουλεύεις μέρα – νύχτα και υπερωρίες, πότε θα απολαμβάνεις όλες αυτές τις πολυτέλειες;”

“ω, θα βρεθεί μια μέρα, θα έρθει εκείνη η μέρα, κύριε!”

“και δεν σου περνάει από το μυαλό σου ότι σαν μεγαλώσουν τα παιδιά σου θα σε θεωρούν μαλάκα;”

“εφόσον θα τα έχω διαπαιδαγωγήσει όπως θέλω, κύριε! φυσικά και όχι!”

“θαυμάσια. τώρα λίγες ακόμα ερωτήσεις”

“μάλιστα, κύριε”

“δεν πιστεύεις πως όλος αυτός ο ασταμάτητος μόχθος είναι επιβλαβής στην υγεία και στο πνεύμα, στην ψυχή, τι λες…”;

“ω μα τι λέτε, εάν δεν θα εργαζόμουν συνεχώς δεν θα έκανα τίποτα άλλο από το να αράζω και να πίνω ή να ζωγραφίζω ή να γαμάω ή να πηγαίνω στο τσίρκο ή να κάθομαι στο πάρκο και να χαζεύω τις πάπιες. τέτοια πράγματα”.

“δεν πιστεύεις ότι είναι ωραίο πράγμα να κάθεσαι και να χαζεύεις τις πάπιες μές στο πάρκο;”

“δεν μπορώ να κερδίσω χρήματα κατ’ αυτόν τον τρόπο, κύριε”.

“εντάξει. άντε γαμήσου”.

“τι είπατε κύριε;”

“εννοώ, η συζήτησή μας τελείωσε”.

“εντάξει. αυτός είναι έτοιμος. Νταν. καλή δουλειά. δώσ’ του ένα συμβόλαιο, βάλ’ τον να το υπογράψει, να μην το διαβάσει βεβαίως. πιστεύει ότι είμαστε καλοί άνθρωποι. πήγαινέ τον στην διεύθυνση που έδωσαν. θα τον κρατήσουν. έχω μήνες να στείλω τέτοιο κελεπούρι”.

Τη μέρα που μιλήσαμε για τον Τζέιμς Θέρμπερ (σελ. 234-235)

Η τύχη μου πήγαινε κατά διαόλου. Με ήξερε ο Ζενέ, ο Χένρι Μίλερ, ο Πικάσο, και τόσοι άλλοι και δεν μπορούσα να πιάσω δουλειά ούτε σαν λαντζέρης. Προσπάθησα μια φορά, αλλά η δουλειά κράτησε μόνο για ένα βράδυ. Μια τεράστια παχουλή κυρία, η ιδιοκτήτρια, φώναξε: “Μα αυτός ο άνθρωπος δεν ξέρει καν πώς πλένουν τα πιάτα!” ύστερα μου έδειξε πως τα πιάτα τα βάζεις πρώτα στη μία γούρνα, με κάποιο διαλυτικό μες στο νερό, και ύστερα τα μεταφέρεις στην άλλη, με το νερό και το απορρυπαντικό. Με απέλυσε το ίδιο βράδυ. Στο μεταξύ όμως, κατάφερα να πιω δύο μπουκάλια κρασί και να φάω ένα σχεδόν ολόκληρο αρνίσιο μπούτι που το είχαν ξεχάσει ακριβώς πίσω μου.

Κατά κάποιον τρόπο ήταν τρομακτικό να καταλήγεις ένα μηδενικό, αλλά εκείνο που με στενοχωρούσε περισσότερο ήταν ότι υπήρχε η πεντάχρονη κόρη μου στο Σαν Φρανσίσκο – ο μοναδικός άνθρωπος που αγαπούσα – που με χρειαζόταν, και επίσης χρειαζόταν παπούτσια και φαγητό και ρούχα και αγάπη και γράμματα και παιγνίδια και να με βλέπει μια στο τόσο.

Γκάζια για μια εκδρομή στο countryside

Όταν αισθάνεσαι πίεση και καταπίεση και θες να βγεις από το πετσί σου, η ζωή σου έχει αρχίσει να παίζει περίεργα παιγνίδια, κάνεις δουλειές που δεν σου αρέσουν, στο σπίτι έχεις αρχίσει να βαραίνεις, η κυρίαρχη αισθητική της ασχήμιας σε τρομάζει, κοιτάς γύρω σου και χάνεσαι στον κυκεώνα της ημιμάθειας και της αφόρητης ευκολίας, άγνωστος μεταξύ αγνώστων, πληρώνεις, ξοδεύεσαι, σκορπίζεσαι, ζαλίζεσαι, βουρλίζεσαι, στεγνώνεις, μαθαίνεις να συμβιβάζεσαι, να υπομένεις,  να παριστάνεις τον μαλάκα 24 ώρες επί 7 ημέρες και να “χρεώνεις”, όταν πνίγεις τις επιθυμίες και τα όνειρά σου, εκπαιδεύεσαι να κλείνεις τα μάτια, μεταμορφώνεσαι, αλλοιώνεσαι και πεθαίνεις… Σταμάτα. Κόφτο. Κάνε ένα διάλειμμα.

Άντε βγες από τη φυλακή σου, άρπαξε το αυτοκίνητο, πάρε τρεις εξάδες μπίρες και ένα μπουκάλι burbon, δυνάμωσε τη μουσική, surf, garage, jazz jivers, ό,τι γουστάρεις, δεν θα σου πω εγώ, γκάζωσε, πήγαινε σε ένα βουνό, σε μια ακρογιαλιά. Για μια μέρα στη ζωή. Είναι κρίσιμο. Σκέψου. Δες τη ζωή σου από ψηλά, από απόσταση, παρατηρητής μιας παρέλασης που εξελίσσεται. Restart, θυμήσου, ανακάλυψε ξανά, ξέθαψε, διόρθωσε, κοίτα, μύρισε, άκου, μάθε, κράτα, διώξε. Πήγαινε στο countryside, κάνε μια εκδρομή να δεις πώς είναι η φύση χωρίς Καμμένους, Φωτόπουλους, εφορίες, μετρό, ολυμπιακοπαναθηναϊκούς, βενζινάδικα, φωνές, φαστφουντάδικα, σκυλάδικα. Άκου τι θα σου πει ο ορίζοντας, το σύννεφο, το αγριολούλουδο, η πασχαλίτσα, το ρέμα, η φιμωμένη φωνή μέσα σου. Πήγαινε να  ξεθάψεις τον εαυτό σου, να τον βρεις χωρίς την πόλη και τις συμβάσεις και τα πτυχία και τα σκουπιδιάρικα. Μείνε γυμνός εκεί πέρα, στάσου μπροστά στο τοτέμ και θυσίασε τα περιττά. Πέτα και τα ρούχα και τα πορτοφόλια και τα κινητά και τα Ε9. Ο Θεός σου και τα άστρα παρέα. Και άμα λάχει, άραξε εκεί και μη γυρνάς. Λογαριασμό μη δίνεις σε κανέναν. Αρκετά. Τόση σπαταλημένη φαιά ουσία ας ξοδευτεί για την ουσία. Στον απ’ αυτό σας η καταπίεση και η μουσική στη διαπασών.

Listen: Third Bardo: I’m Five Years Ahead Of My Time (NY, 1967) 

Chesterfield Kings, Cramps, Fuzztones, Primal Scream, Last Drive & Lime Spiders είναι γκρουπς που πρόχειρα μου έρχονται στο μυαλό ότι το έχουν διασκευάσει.

I’m living somewhere in a new dimension,
I’m leaving everyone so far behind
So don’t waste any time girl, step inside my mind
I’m 5 years ahead of my time
Look into my mind, look ahead, don’t look behind
I’m 5 years ahead of my time

Yeah I’m doing exactly what I want to, society won’t mess with my mind
So if you love me baby, come along with me
I’m 5 years ahead of my time
Look into my mind, look ahead, don’t look behind
I’m 5 years ahead of my time
Whoaaa

Well It may seem like I’m coming strong
But I know just where it’s at for me
I’m through caring about what’s their right or wrong
I’ve unlocked the door of the life mysteries
So don’t waste any time girl, step inside my mind
I’m 5 years ahead of my time
Look into my mind, look ahead, don’t look behind
I’m 5 years ahead of my time