Archive | January 2012

Ομιλούσα ιερή αγελάς (οι τελευταίαι δηλώσεις του Μ.Γλέζου)

Καταλαβαίνω ότι δεν μπορείς να κρίνεις έναν 90χρονο γι’ αυτά που λέει ή φαντάζεται. Σεβασμός και ακαταλόγιστο. Κατανοώ ότι ο Γλέζος είναι ιερή αγελάδα, σύμβολο, κινούμενος αδριάντας. Σαν τον Θοδωράκη κάτι. Οπότε ό,τι και να λένε στα ΚΑΠΗ του Παπαδάκη και του Αυτιά, εγώ προσωπικά θα έπρεπε να τα προσπερνάω άνευ σχολιασμού. Ας μου επιτραπεί, ωστόσο, η εξαίρεση διότι στη σημερινή συγκυρία της χώρας, τίποτε στο δημόσιο λόγο δεν λέγεται αθώα. Ειδικά, όταν κάθε δήλωση του Γλέζου βρίσκει πάντα πρόσβαση στο γερμανικό τύπο. Στη βαρύνουσα μαλακία, πρέπει να παίρνουμε θέση.

Ιδού οι δηλώσεις του Μανώλη Γλέζου (είπε κι άλλα πολλά, αλλά αρκούν δύο σημεία, έχουμε κι άλλες δουλειές).

Γλέζος (1) “Οι Γερμανοί μας τιμωρούν για το έπος ’40 – ’41”
Γλέζος (2) “Αν δεν υπάρχει ναζιστικό καθεστώς σήμερα στη Γερμανία το οφείλει και στην πάλη του ελληνικού λαού”

Der Landstreicher (1) Όπερ σημαίνει με τη λογική του Γλέζου, ότι αύριο ο Αχμαντινετζάντ θα μας κόψει το πετρέλαιο για να μας τιμωρήσει που τους ξεσκίσαμε στη μάχη του Γρανικού το 334 π.Χ. και μεθαύριο η Πορτογαλία θα μας κόψει τον μπακαλιάρο επειδή η αρμάδα του Ρεχάγκελ τους πάτησε το 2004 και πήρε το ευρωπαϊκό. Α…και λίαν συντόμως οι σκανδιναβοί θα μας σέρνουν στη Χάγη για όσα κάνουν στις γυναίκες τους στη Ρόδο και τη Κω τα “καμάκια”.

Επίσης, προς αποκατάσταση των ιστορικών γεγονότων, αναφέρω ότι μέχρι το 1941 (Απρίλη) δεν υπήρχε γερμανός στην Ελλάδα. Επομένως, το αναφερθέν από τον ίδιο “Έπος” σχετίζεται με την εισβολή των ελλήνων στην Αλβανία κυνηγώντας τους ιταλούς εκτός συνόρων, έτσι; Οι ναζί εισέβαλαν στην Αθήνα τον Απρίλιο του ’41, χωρίς τα ελληνικά στρατά παρά τις τιτάνιες προσπάθειες που κατέβαλλαν, να καταφέρουν να καθυστερήσουν σημαντικά την κατάκτηση της χώρας, για να κάνουν τη δουλειά που δυσκολεύονταν να κάνουν οι ιταλοί και, για να τα λέμε όλα, πέραν των προσωπικών ηρωϊκών δράσεων (όπως την κλοπή της ναζιστικής σημαίας από το σεμνό Λάκη Σάντα και το Γλέζο) και των μικρών ομάδων που έστηναν σαμποτάζ, δεν θεωρώ ‘Έπος” την κατοχή, την εξαθλίωση, την υπανάπτυξη, το λιμό, τις εκτελέσεις, τους μαυραγορίτες και τις κουκούλες, δηλαδή το διάστημα από το ’41 και μετά. Για να μην πω για τη ντροπή του εμφυλίου, τους βρετανούς και τους κολαούζους, τη Βάρκιζα, την Αλεξάνδρεια.

Der Landstreicher (2) Ως γνωστόν, η απόβαση των Συμμάχων στη Νορμανδία που έκρινε τον Β’ Παγκόσμιο, τον Ιούνιο του ’44 και διέλυσε τους Ναζί, έγινε (και) από έλληνες. Με αεροπλανοφόρα, βομβαρδιστικά και τάγματα που άλωσαν το Βέλγιο και έφτασαν στο Ρήνο.

Advertisements

“Κόκκινες γραμμές” και (άλλες) μεταξωτές κορδέλες

Αναμενόμενο. Κάθε προγραμματισμένη Σύνοδος Κορυφής στις Βρυξέλλες είναι συνώνυμη πλέον της νευρικής κρίσης: Το ελληνικό ζήτημα στο επίκεντρο, εκνευρισμός και τσαμπουκαλίκια από τους γερμανούς όταν ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΟΥΝ ότι θα κληθούν σύντομα να δώσουν πρόσθετη βοήθεια δισεκατομμυρίων στην ατίθαση Ελλάδα, κακοφωνία, αντιφατικές δηλώσεις, δημαγωγία και υπερβολές.

Ενόψει του 2ου, τεραστίου πακέτου βοήθειας, οι γερμανοί πολιτικοί ζορίζονται, διότι κατανοούν ότι τα σχέδιά τους δεν βγαίνουν. Και κάθε φορά που ζορίζονται, αρχίζουν τις “διαρροές”, τα νέα απειλητικά σενάρια, ηθικοπλαστικές δηλώσεις. Στο τέλος πληρώνουν, αλλά μέχρι να πληρώσουν, μας βγάζουν το λάδι. Τουλάχιστον τους μένει η ικανοποίηση ότι μας μπινελικώνουν – για εσωτερική κατανάλωση. Αρχίζουν μετά οι εδώ δημαγωγοί τους “Θούρειους” και δένει το γλυκό.¨Λες και δεν ξέρουν ότι όλα αυτά είναι μέρος του game, των δύσκολων και διαπραγματεύσεων…Δεν έχουμε να φορέσουμε καθαρό σώβρακο ως χώρα και ο ένας αρχίζει τα περί αξιοπρέπειας, ο άλλος θυμάται αίφνης τους θεσμούς που καταλύονται (βλ. επιτροπεία) και όλοι μαζί σβήνουν τις προηγούμενες και ζωγραφίζουν τις επόμενες εθνικές “κόκκινες γραμμές” οπισθοχώρησης.

Τι έγινε: Η Γερμανία (από κοινού με άλλες πλούσιες χώρες) φέρεται να ζητάει εντατικότερο, σφιχτότερο έλεγχο στα δημοσιονομικά της απείθαρχης Ελλάδας, διότι δεν παρατηρείται πρόοδος στην υπόθεση σωτηρίας της Ελλάδας. Προτείνεται μάλιστα από τον Rösler, στη σημερινή Bild, ορισμός επιτρόπου από το Eurogroup, ο οποίος θα ελέγχει τα ελληνικά δημοσιονομικά και θα διαθέτει δικαίωμα βέτο στις δαπάνες της ελληνικής κυβέρνησης (και όχι ντε φάκτο επίτροπος που θα μας υφαρπάξει την ανύπαρκτη ούτως ή άλλως εθνική κυριαρχία, όπως αναπαράγεται). Είναι προφανές, ότι μια τέτοια πρόταση ΔΕΝ πρόκειται, τουλάχιστον στο τρέχον χρονικό διάστημα, να εφαρμοστεί. Λέγεται για να καταγραφεί, ως διαπραγματευτικό…ατού (κατά τον Rösler). Στη ουσία όμως, με παρόμοιες επινοήσεις το φθίνον πολιτικό κεφάλαιο της κυβέρνησης Μέρκελ στις Βρυξέλλες ξοδεύεται σπάταλα. Αυτό δεν σημαίνει ότι η πρόταση είναι μπλόφα ή ότι τα θέματα της χρεοκοπημένης Ελλάδας λύθηκαν. Υπάρχει κακό κλίμα και πολλές άλλες – όχι καλές – προτάσεις για τη χώρα: π.χ. πρώτα να αποπληρώνει τα δάνειά της στους δανειστές και έπειτα να καλύπτει τις ανάγκες τις σε μισθούς και συντάξεις.

Η παρατηρούμενη δυστοκία της χώρας είναι οφθαλμοφανής. Οι στόχοι για βιώσιμο χρέος μέχρι το 2020 δεν είναι εφικτοί, διατείνονται τώρα εκείνοι που εκπονούν αποτυχημένα σχέδια, τα οποία οδηγούν κατευθείαν στην ύφεση. Οι δανειστές δηλαδή. Και, σύμφωνα με τις μελέτες τους, στο πακέτο βοήθειας των 130 δις, πρέπει να προστεθούν άλλα 12-15 δις, ποσό το οποίο η Γερμανία εμφανίζεται μη διατεθειμένη να εκταμιεύσει (αλλά θα το δώσει). Γι΄αυτό και ο κακός χαμός. Και θα τα δίνει στον αιώνα τον άπαντα,  όσο, αντί αυτών των αδιέξοδων επιλογών, δεν λαμβάνονται οι αποφάσεις που θα οδηγήσουν σ’ ένα μεγάλο αναπτυξιακό Marshall Plan για την Ελλάδα.

Σημ. Landstreicher: Εντάξει, υπάρχει κόπωση, απελπισία, κατάθλιψη στον αέρα κλπ. Ας μην τα εκμεταλλεύονται ορισμένοι κονδυλοφόροι, ραδιοφωνιάδες, ρασοφόροι, πολιτικοί χούλιγκανς και λοιποί εθνικοπατριωτικοί κύκλοι τόσο εξόφθαλμα, ξεδιάντροπα και συστηματικά σπέρνοντας πανικό, διαστρεβλώνοντας ειδήσεις, μη φιλτράροντας τίποτε απολύτως, καναλιζάροντας την οργή του κόσμου προς ξεκάθαρα αντιευρωπαϊκή κατεύθυνση, προκειμένου να επιτύχουν το στόχο τους: Την (διόλου ηρωϊκή) έξοδο από το Ευρώ.

βλ. www.ftd.de

www.spiegel.de

www.dwelle.de

www.bild.de

The Last – This Kind of Feeling (L.A, USA, 1979, Bomp!)

One of the very first revival garage/power pop bands, The Last was formed in Los Angeles in 1976 by three brothers, Joe (guitar), Mike (vocals), and David Nolte (bass), along with associates Jack Reynolds (drums) and Vitus Matare (keyboards). Influenced by ’60s surf, psychedelia, and folk-rock, The Last released their first singles on their own label, Backlash. Their first album, L.A. Explosion, released in 1979 on the Bomp! label, has been lauded as a powerful first effort. “This kind of feeling” is a outstanding stirring good-time Merseyish rocker. Enjoy it!

http://www.youtube.com/watch?v=jMc0Jviq6b4

Τιμολέων

Με το Jim Beam στο χέρι κοιτάει τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες γύρω του με θέμα τα παιδιά Ρομά. Έκθεση φωτογραφίας ταλαντούχου καλλιτέχνη. Τα πορτραίτα με τα εκφραστικά χαμογελαστά προσωπάκια στα χαμόσπιτα και τα σκουπίδια, πωλούνται. Λίγο ακριβά, είναι αλήθεια, αλλιώς θα αγόραζε. Για τον καλλιτέχνη, τα παιδάκια.

Χαιρετά κανά δυό πρόσωπα, πρόσφατες γνωριμίες – είναι καινούργιος εδώ, δεύτερο σπίτι σχεδόν. Χωρίς πρώτο. Τα ξύλα καίνε στο τζάκι. Cosy κατάσταση μέσα στο καταχείμωνο.

Τα ρακόμελα πάνε στους καθήμενους. Στη μπάρα παίζουν άλλα ποτά. Εκεί δεσπόζουν καταλυτικές συζητήσεις, επιλύονται ζητήματα θεμελιώδη, στο πέπλο του καπνού αναζητείται το ανάγλυφο της αλήθειας. Στη μπάρα υφαίνονται τα όνειρα και οι προσδοκίες, ξορκίζονται οι φοβίες και τα βιώματα, ανατρέπονται βεβαιότητες και οργανώνονται τα επόμενα ταξίδια.

Παρατηρεί τους θαμώνες μέσα από τον πάτο του ποτηριού του και τους παραμορφωτικούς αντικατοπτρισμούς των μπουκαλιών.  Συμπαίκτες χωρίς ταυτότητα, ανοίγουν λογαριασμούς με το ημίφως των κεριών. Το αλκοόλ σκηνοθετεί τη νύχτα.

Εκείνοι οι μοναχικοί πότες τραβούσαν πάντα την προσοχή του. Ποιοι είναι; Τι σκέφτονται καταμετρώντας τις φιάλες πίσω από το μπαρ; Ποια μυστικά καταπίνουν με κάθε γουλιά; Του φαίνονται τόσο ευλαβικά αφοσιωμένοι στην επικοινωνία τους με…τι, με…ποιον; Ιεροτελεστία η παραγγελία, μυσταγωγία η μοναχικότητα.

Ο αγαπημένος του loner, ένας μυστήριος ακροβάτης της ψυχής, ο Τιμολέων. Εμφανίζεται επεισοδιακά στο μπαρ εκείνες τις ώρες που οι περισσότεροι σέρνουν το αβοήθητο σαρκίον τους προς το κρεβάτι τους.  Χοροπηδώντας και αλαλάζοντας, με μάτια σπινθηροβόλα και πυρετικά, ένας μακρυνός, ολίγον στραπατσαρισμένος, εξάδελφος του Larry Hagman της εποχής του Dallas.

“New Wave, New Wave”, “όλα είναι New Wave, Τζήζας εντ Μέρι Τσέιν, Σιούξι, Κράαααμπς”…, “ναι, ναι, σ’ αγαπάω, είσαι New Wave…Χρήστος, Άγγελος, Άλεξης, Αποστόλης, Αντώνης, όπως να σε λένε, γιούπι, είσαι φίλος μου!!!!!”, χορεύει και χειρονομεί – αίφνης σταματά, στέκεται με σεβασμό και λαχτάρα μπροστά στη μπάρα και ζητάει μια μπύρα.

Έχει ξενική προφορά ή αστοχεί γλωσσολογικά; αναρωτήθηκε κάποτε ο Γιώργος. Ο Τιμολέων, 47άρης με καρδιά παιδιού. Ο Τιμολέων, ο απόβλητος και psych-a-go-go. Ο μονίμως μεθυσμένος. Αυτός που πάει και πέφτει πάνω στους ανθρώπους με φορτικό ενθουσιασμό, για να τους ρωτήσει αν ζει. Αν ζουν. Ο Τιμολέων είναι απ’ αυτούς που τους διώχνουν κλωτσηδόν από τα μπαρ. Σ’ αυτό εδώ, με τη μεγάλη καρδιά, χωράει. Πληρώνει, δεν πληρώνει.

“Πού είναι ο Τιμολέων απόψε”;

“Έχει φάει κόκκινο, έκανε μερικές βλακείες τελευταία εδώ μέσα”.

Μετά από λίγο, ο Τιμολέων, με χαμηλομένο βλέμμα και προσποιητή μεταμέλεια εισέρχεται στο μπαρ. Δεν χειρονομεί, κρατιέται με το ζόρι να μη χοροπηδήσει. Φοράει τα καλά του. Στέκεται προσοχή μπροστά στη μπάρα.

“Καλησπέρα, μια μπύρα”.

“….”

“Γιατί δε μου μιλάς”;

“…”

“Ξέρεις εσύ, πόσες φορές σου έχω πει να μην ενοχλείς τον κόσμο”…

Ο Τιμολέων γυρνάει το βλέμμα του στον τύπο με το Jim Beam. Τον αναγνωρίζει και παίρνει θάρρος: “Α…ο φίλος μου….ο Χρήστος, ο Άγγελος, ο Αποστόλης ή μήπως ο Θανάσης, ααα, new wave, new wave, Wipers, Τζήζας, μα γιατί δεν μου μιλάει, αααα τι της έκανα; Τι έκανα; … επειδή είχα έρθει με ένα ρεμαααάλι φίλο και δεν πλήρωσε το ρακόμελό του κι αυτός λέει ότι μου τα έδωσε να τα πληρώσω, αλλά τα έβαλε πάλι, μμμμ, στην τσέπη του και έφυγε, τα πίναμε στο Βοτανικό και ήρθαμε με το λεωφορείο κι εγώ πλήρωσα την μπίρα μου και έεεεεεγινε μετά εδώ…., εσύ…αααα ο φίλος μου…. έρχεσαι πολύ καιρό εδώ, εεεε, είσαι φίλος της, σ’ ακούει εσένα, πες της να μου δώσει μια μπίρα, τι  έγινε τώρα, έεε τι έγινε;”…Κι έβγαλε τα ψιλά του για μια μπίρα, την οποία συνόδευσε ένα χαμόγελο ενός ανθρώπου που δεν κρατάει κακία…

Τον παρατηρεί: Πόσο ευτυχισμένος τώρα φαίνεται με τη μπίρα…πόσο πλήρης νιώθοντας ότι συγχωρήθηκε, νιώθοντας αποδοχή, από τους new wave φίλους, από εκείνους που του δίνουν να πιει και τον αφήνουν να τους μιλάει. Που δεν τον απορρίπτουν με την πρώτη, όπως όλοι οι άλλοι που δεν τον καταλαβαίνουν, που τον θεωρούν καμμένο εγκέφαλο.

Χοροπηδάει, φωνάζει….Echo and the Bunnymen… γιούπι….Cure…γιούχου….Dentists…γιεεεεε…..Fuzztones…αααα…είσαι φίλος μου, ααα πώς σε λένε…τι γαμάτη μουσική παίζεις…τους έχεις δει live…εδώ; έξω; έχει ζήσει έξω;;;εγώ είμαι από εδώ…εσύ;;;γέννημα θρέμμα της γειτονιάς….

Σταματάει, γέρνει προς το μέρος του τύπου με το μπέρμπον. Τον κοιτάει με τα μάτια του να αστράφτουν. Του λέει: “Ζω με τον πατέρα μου. Έχουμε μια σόμπα και αυτός την έχει μέσα στην κουζίνα και κοιμάται εκεί. Εμένα οι αδελφές μου λένε ότι θα πεθάνω από το κρύο. Στο δωμάτιό μου κάνει πολύ κρύο. Έχω πάνω μου 15 κουβέρτες, κοιμάμαι με σκούφο και βάζω τούβλα πυρακτωμένα μέσα σε κάλτσες κάτω από τα σκεπάσματα για να ζεσταίνονται τα πόδια μου και πάλι κρυώνω…ααααα, είσαι φίλος, πώς είπαμε εσένα πώς σε λένε…Καινούριος είσαι, είσαι γκαράζ εσύ,…από έξω δεν ήρθες, έχεις δει τον Iggy Pop live;”

Χέρμαν Μέλβιλλ – Μπάρτλεμπι ο γραφιάς(1853),Οδυσσέας,1984, σελ.41-42.

(…) Τα πρώτα μου συναισθήματα ήσαν εκείνα μιας άκρατης μελαγχολίας κι ενός βαθύτατου οίκτου. Όσο όμως η ερημική εγκατάλειψη του Μπάρτλεμπυ έπαιρνε ολοένα διαστάσεις στη φαντασία μου τόσο αυτό το ίδιο συναίσθημα μελαγχολίας μεταμορφωνόταν σε φόβο, και ο οίκτος αυτός γινόταν απώθηση. Έτσι αληθινό είναι και τρομερό επίσης ότι, ως ένα ορισμένο σημείο, η σκέψη ή η θέα της δυστυχίας επιστρατεύει τα πιο ευγενή αισθήματά μας. Όμως σε ορισμένες ειδικές περιπτώσεις, παύει να τα ανακαλεί. Λαθεύουν όλοι όσοι βεβαιώνουν ότι τούτο οφείλεται οπωσδήποτε στον έμφυτο εγωισμό της ανθρώπινης καρδιάς. Θα έλεγα, μάλλον, ότι απορρέει από μια κάποια ανικανότητα να θεραπεύσουμε μια πληγή που κακοφόρμισε κι έχει τη ρίζα της στον οργανισμό μας. Σ’ ένα ευαίσθητο όν ο οίκτος γίνεται συχνά πόνος. Και όταν κάποτε κατανοήσει κανείς ότι παρόμοις οίκτος δεν αρκεί για να βοηθήσει αποτελεσματικά, τότε παρεμβαίνει η λογική επιτάσσοντας την ψυχή ν’ απαλλαγεί από παρόμοιο οίκτο (…).

Σημίτης, ένας αμετανόητος

Χθες το απόγευμα στο Βερολίνο, στην κατάμεστη από διεθνές ακροατήριο αίθουσα της Heinrich Böll Stiftung ήμουν αυτόπτης μάρτυρας μιας δυσάρεστης και σχεδόν τραγικής εικόνας: Ένας μικροκαμωμένος, ηλικιωμένος άνθρωπος με ενοχλητική γερμανική άρθρωση στο λόγο του επιχειρούσε πεισματάρικα να πείσει τον κόσμο και τον εαυτό του με μια ομιλία 30 λεπτών (!) – και ατελείωτους μονολόγους εν συνεχεία – σε πάνελ όπου υποτίθεται θα γινόταν εξ’ αρχής ζωντανός διάλογος με τον μαιτρ Ντάνιελ Κον Μπέντιτ, ότι αυτός ο πάνσοφος ευεργέτησε τη χώρα, ενώ οι άλλοι, οι μετέπειτα, τα έκαναν μαντάρα.

Σύμφωνα με τον Σημίτη

– η Ελλάδα ήταν μια χώρα που εδικαιούτο και με το παραπάνω να μπει στην Ευρωζώνη (εκ παραδρομής είπε Ε.Ε).

– ότι επί της 8ετίας του όλα έβαιναν “ρολόι”, ανάπτυξη, έλλειμμα κλπ. 1996 – 2004, η χρυσή οκταετία της Ελλάδας.

– ότι για τα χάλια φταίνε “οι συντηρητικοί” που ζήτησαν απογραφή και ο Παπανδρέου που έδρασε επιπόλαια, αποδέχτηκε το Μνημόνιο και δεν διαπραγματεύτηκε με πυγμή.

– ότι διαφωνούσε με το Μνημόνιο από το 2009 (μετά Χριστό προφήτης)

Για το χρηματιστήριο, τον Τσουκάτο, τον Νεονάκη “ο καθένας έχει δικαίωμα στο πλουτισμό”, τη Siemens, το αποτυχημένο πείραμα του εκσυγχρονισμού, τη διαφθορά, τη διαπλοκή, τον Τσοχατζόπουλο και τα υποβρύχια, την ανάληψη των ολυμπιακών αγώνων, το μακέτο, δεν είπε απολύτως τίποτα. Το αποκορύφωμα της βραδιάς ήταν όταν ο κύριος καθηγητής ανεφώνησε “ich habe alles richtig gemacht” (η κυβέρνησή μου τα έκανε όλα σωστά), προκαλώντας θυμηδία στο σεμνό ακροατήριο.

Ο Σημίτης εμφανίστηκε αμετανόητος. Έχοντας προδώσει, (για να μην πω εξαπατήσει), εκατοντάδες χιλιάδες προοδευτικούς ανθρώπους στην Ελλάδα, περιφέρεται στην Ευρώπη με αποκλειστικό σκοπό την υπεράσπιση του έργου του (για να μην πω του τομαριού του). Πραγματικά περίμενα, 8 χρόνια έπειτα από την παραίτησή του και με τη σοφία της ηλικίας του, με γενναιότητα να αναλάβει τις ευθύνες που του αναλογούν για όσα περνάει η Ελλάδα και να συμβάλει στην ορθή (κατα)γραφή της ιστορίας. Εντούτοις, αυθεντικό και αναπόσπαστο κομμάτι αυτού του πολιτικού συστήματος που σάρωσε τα πάντα, αυτό που θα πληρώνουμε μια και δύο ζωές, φρόντισε να κατηγορήσει την Κομισιόν, να ρίξει τα δηλητηριώδη βέλη του στον Παπανδρέου και να δαιμονοποιήσει τη “συντηρητική κυβέρνηση” που διέκοψε το έργο του και οδήγησε την Ελλάδα από τον παράδεισο της δικής του διακυβέρνησης, στην κόλαση της χρεοκοπίας.

Είναι θλιβερό να βλέπεις έναν στεγνό πολιτικό, πρώην πρωθυπουργό επί οκτώ χρόνια χωρίς ίχνος αυτοκριτικής, χωρίς διάθεση ανάλυσης και επεξεργασίας των τραγικών λαθών και της νοοτροπίας που οδήγησε τη χώρα στο γκρεμό. Βολικό το ανάθεμα στους άλλους. Δεν κατάλαβε τίποτε. Ίδιον του πολιτικού κόσμου που έτυχε σ’ αυτή τη χώρα.